Jestem najstarszym dzieckiem w naszej rodzinie, moi rodzice mieli nas pięcioro. Ponieważ byłam najstarsza, musiałam opiekować się młodszym rodzeństwem. Oczywiście matka z ojcem, jak wszyscy ludzie, chodzili do pracy. Byłam jednak dzieckiem i chciałam mieć trochę czasu dla siebie, ale to było tylko marzenie przy takich obowiązkach. Nie dogadywałam się z moimi koleżankami i kolegami w szkole. Wyśmiewano mnie i szykanowano, nazywano „dziecięcą niańką”. Czasami moja psychika załamywała się i wszczynałam kłótnie. Krzyczałam do rodziców, że nikogo więcej nie będę niańczyć, że jestem wykończona, ale po takim zachowaniu, zaraz byłam ukarana.
Ojciec zawsze miał przygotowany dla mnie pas. Mogłam zostać ukarana nawet za to, że nie poszłam za młodszym rodzeństwem. Jeśli coś złego im się przytrafiło, upadek, zranienie, to zawsze była to moja wina. Tak właśnie uważali rodzice. Moje dzieciństwo skończyło się już w wieku 5 lat. Kiedy skończyłam ósmą klasę, ojcowie wysłali mnie na naukę zawodu kucharza. Wcale nie byłam z tego zadowolona, ale oni uważali, że taki wybór zawodu, to doskonała opcja. Gotowałabym dla całej rodziny.
Kiedy skończyłam szkołę średnią, od razu podjęłam pracę w lokalnej restauracji. Pracowałam przez cały dzień i wracałam do domu, ledwo trzymając się na nogach. Rodzice pytali mnie jeszcze, czy nie przyniosłam żadnego jedzenia. Ojciec krzyczał na mnie i nazywał mnie nieudacznikiem, który niczego nie potrafi. Nie mogłam tego zrobić, tak po prostu, bez pozwolenia, wynieść jedzenie.
Moja pierwsza wypłata została od razu zabrana, więc nie mogłam nic z niej odłożyć. Moi ojcowie chcieli kupić jedzenie i ubrania dla mojego młodszego rodzeństwa. Jednak ich plany nigdy nie zostały zrealizowane. Gdy dostałam kolejną wypłatę, poszłam na dworzec kolejowy i kupiłam bilet do miejsca, którego nie znałam. Byłam po prostu tak wyczerpana psychicznie, że nie miałam już siły na życie z rodziną. Na początku ważne było przywyknąć do nowego miasta, potem stałam się panią własnego losu. Nikt inny nie ingerował w moje życie, ani w moje plany. Mogłam robić co chciałam. Ciężko pracowałam, byłam kelnerką i sprzątaczką. Potem poproszono mnie o pracę jako kucharz. Moje życie stało się zupełnie inne, nawet odkładałam pieniądze, bo nie byłam przyzwyczajona do bogatego życia. Bardzo chciałam kupić własne mieszkanie.
Mieszkałam u starszej pani, która bardzo dobrze mnie traktowała. Niecierpliwie czekała na mnie po pracy i gotowała dla mnie obiady. Trzy lata później, poznałam mojego przyszłego męża. Poszłam mieszkać z nim i jego rodzicami. Miałam z nimi wspaniałe relacje i zaczęliśmy żyć razem jak jedna rodzina. Potem urodziła nam się córka, a następnie syn. Nigdy nie prosiłam córki, żeby niańczyła swojego młodszego brata. Robiła to z własnej inicjatywy, a gdy się zmęczyła, natychmiast przejmowałam stery. Moja córeczka ma pełne i szczęśliwe dzieciństwo.
Pewnej nocy, zaczęłam śnić o swoich rodzicach. W moich snach byli mili i kochający. Postanowiłam odwiedzić moją rodzinę. Kupiłam prezenty, artykuły spożywcze, zabrałam dzieci i męża. Pojechaliśmy do mojego rodzinnego domu. Niestety, moje sny nie miały nic wspólnego z rzeczywistością. Gdy tylko mama z tatą mnie zobaczyli, zaczęli mnie wyzywać. Nazwali mnie wredną świnią i obwiniali nawet o to, że mój brat zaczął pić. Nie chcieli nawet patrzeć na swoje wnuki. Wzięłam wszystkie torby, skinęłam na męża i wyszliśmy. Nigdy więcej nie przekroczę progu tego domu.
