Mówią, że z wiekiem stajesz się niewidzialna…
Że przestajesz być ważna. Że przeszkadzasz.
Mówią to z takim chłodem, że aż boli
jakby fakt, że przestaniesz być dostrzegana, był częścią umowy na starość.
Jakbyś miała przyjąć swój kąt…
stać się kolejnym przedmiotem w pokoju
cichą, nieruchomą, stojącą z boku.
Ale ja nie zostałam stworzona do kątów.
Nie będę prosić o pozwolenie na istnienie.
Nie ściszę głosu tylko dlatego, że ktoś tak chce.
Nie przyszłam na ten świat po to, by zostać własnym cieniem,
ani by się kurczyć, by inni czuli się wygodnie.
O nie, proszę państwa.
W tym wieku gdy wielu oczekuje, że zgasnę
ja wybieram płonąć.
Nie przepraszam za swoje zmarszczki.
Jestem z nich dumna.
Każda to podpis losu
że kochałam, że się śmiałam, że płakałam, że przetrwałam.
Nie przestanę być kobietą
tylko dlatego, że nie mieszczę się w żadnych filtrach,
albo dlatego, że moje kości nie znoszą już obcasów.
Wciąż mam pragnienia.
Ciągle mam wyobraźnię.
Pozostaję wolna.
A jeśli to komuś przeszkadza tym lepiej.
Nie wstydzę się moich siwych włosów.
Wstydziłabym się, gdybym nie przeżyła wystarczająco, by je mieć.
Nie gasnę.
Nie poddaję się.
Nie schodzę ze sceny.
Wciąż marzę.
Wciąż śmieję się głośno.
Wciąż tańczę jak tylko potrafię.
Wciąż krzyczę do nieba, że mam jeszcze dużo do powiedzenia.
Nie jestem wspomnieniem.
Jestem obecnością.
Jestem cichym żarem.
Jestem żywą duszą.
Jestem kobietą z bliznami
która nie potrzebuje już emocjonalnych podpórek.
Kobietą, która nie czeka na cudze spojrzenie, by wiedzieć, że jest silna.
Dlatego nie mówcie do mnie biedna.
Nie pomijajcie mnie, bo jestem starsza.
Nazwijcie mnie odważną.
Nazwijcie mnie siłą.
Zawołajcie mnie po imieniu
Mocnym głosem i z uniesionym kieliszkiem.
Powiedzcie: Milka.
I niech stanie się jasne:
wciąż tu jestem…
wyprostowana, z płonącą duszą.
