Jurek zawsze był ulubieńcem naszych rodziców. Jego i mnie dzieli różnica 3 lat, ja jestem starszy. Pozwalano mu na wiele rzeczy, które dla mnie były niedopuszczalne. Kiedy ja byłem zbesztany za złe oceny i złe zachowanie, Jurkowi wolno było wszystko. W szkole radził sobie bardzo słabo, a w domu nie robił nic. W dzieciństwie wolno mu było grać w gry komputerowe, bez ograniczeń czasowych. Mi nie wolno było wnosić jedzenia do sypialni, a mama Jurkowi sama je tam przynosiła, żeby nie musiał dodatkowo się obiążać. Jako dziecku, wszystko to wydawało mi się bardzo niesprawiedliwe, ale po prostu to zaakceptowałem.
Gdy dorośliśmy, staliśmy się zupełnie innymi ludźmi. Jurek nie pracował do 24 roku życia i mieszkał z rodzicami. Ja przeprowadziłem się do akademika zaraz po skończeniu osiemnastu lat i poszedłem na studia z budżetu państwa. Potem rzadko rozmawiałem z moimi rodzicami. Właściwie to zdarzało mi się do nich dzwonić, ale zawsze odbierali bez większego entuzjazmu. Brat nadal nigdzie nie studiował.
Jestem dość niezależną osobą, która rozwinęła się jako człowiek. Kupiłem własne mieszkanie i mam dobrze płatną pracę. Nieoczekiwanie, w wieku 24 lat, Jurek miał dziewczynę. Nasi rodzice, byli o nią bardzo zazdrośni. Przede wszystkim byli zdezorientowani tym, że Jurek zamieszkał z rodzicami swojej dziewczyny, aktywnie pomagał im w pracach domowych, znalazł pracę i nawet nie wspomniał o nich. Zaczęli wysuwać wobec mnie absurdalne roszczenia,
W końcu przypomnieli sobie o mnie i zażądali, abym wspierał ich finansowo. Zażądali też, abym kupił im samochód, bo są już dorośli i trudno im wszędzie chodzić. Byłem wtedy oburzony. Całe życie robili wszystko dla mojego młodszego brata, a teraz przypomnieli sobie o mnie. Kiedy odmówiłem i poleciłem, żeby skontaktowali się z Jurkiem, z jakiegoś powodu poczuli się urażeni. Uważam jednak, że moja reakcja była całkiem sprawiedliwa.
