W moim życiu zdarzyło się, że kiedy wyszłam za mąż, moi rodzice prawie zrujnowali moje małżeństwo. Ale teraz jestem pewna, że dokonałam właściwego wyboru wobec mojego męża.
Olek i ja pobraliśmy się zaraz po studiach. Rodzice mieszkali w dużym domu, a jego matka w jednopokojowym mieszkaniu. Mój mąż czuł się niezręcznie, że po ślubie nie ma dokąd mnie zabrać. Nalegałam jednak, abyśmy zamieszkali w moim domu rodzinnym. W końcu dla młodej rodziny, mieszkanie w jednopokojowym mieszkaniu, razem z teściową, było moim zdaniem po prostu nierealne. Mój mąż posłuchał i zamieszkaliśmy u moich rodziców, czego po krótkim czasie bardzo żałowaliśmy.
Moja matka z ojcem, szukali tylko negatywne rzeczy na temat mojego męża. Mama denerwowała się, że zostawił swoje rzeczy w nieodpowiednim miejscu, że nie umył talerza i inne drobiazgi. Mój ojciec zawsze twierdził, że Olek nie zarabia wystarczająco dużo pieniędzy, a w jego wieku powinien mieć własne mieszkanie, w przeciwnym razie nie było sensu zakładać rodziny. Powiedział mi, że nie jest mnie godzien i że mogę znaleźć o wiele lepszego i bogatszego mężczyznę.
Wstydziłam się za nich przed mężem. Poprosiłam więc mamę, aby porozmawiała z ojcem i powiedziała mu, żeby nie wtrącał się do naszej rodziny i że sami to rozwiążemy. Ale ona się sprzeciwiła i powiedziała, że ojciec utrzymuje nas wszystkich, więc nie będzie go denerwować takimi rozmowami.
W końcu sprawy tak się zaogniły, że byłam gotowa przeprowadzić się do mieszkania z jedną sypialnią i zamieszkać pod jednym dachem z teściową. Rodzice dali mi ultimatum:
– Jeśli się wyprowadzisz, możesz zapomnieć, że jesteśmy Twoimi rodzicami. Zastanówcie się dobrze, ponieważ zostaniecie pozbawieni naszego wsparcia, w tym wsparcia finansowego. Twój mąż nie będzie w stanie zapewnić Ci utrzymania. W rzeczywistości nie jest on odpowiednim mężczyzną dla Ciebie, powinnaś się rozwieść, zanim będziecie mieć dzieci.
Te słowa mojej matki były ostatecznym punktem mojej decyzji. Wynajęliśmy mieszkanie i zaczęliśmy żyć na własny rachunek.
W końcu mieszkanie z teściową na tak małej przestrzeni, nie byłoby łatwe. Dlatego zdecydowaliśmy się na wynajęcie skromnego lokum, na które było nas stać. Olek musiał szukać pracy na pół etatu, żeby starczyło nam pieniędzy na życie. Przeniosłam się na kształcenie zaoczne i również podjęłam pracę.
Po pewnym czasie stanęliśmy na nogi i nasze dochody wzrosły. Udało nam się spłacić pierwszą ratę kredytu na zakup mieszkania. Dopiero kilka lat później, zrozumieliśmy, że jesteśmy gotowi na posiadanie dzieci. Przez wiele lat moi rodzice nawet nie dzwonili. Bardzo często było mi z tego powodu smutno, ponieważ nie rozumiałam ich pretensji. Mam nadzieję, że pojawienie się wnuków, rozmrozi ich serca. Ale bez względu na wszystko, bardzo się cieszę, że udało nam się z Olkiem utrzymać rodzinę razem.
Staliśmy się dla siebie najważniejsi, przeżyliśmy wszystkie wzloty i upadki i aż strach pomyśleć, że gdybym wtedy postąpiła inaczej, z pewnością nie mogłabym żyć bez Olka. Teraz jesteśmy naprawdę szczęśliwi i z każdym dniem kochamy się coraz bardziej. Na wszystko zapracowaliśmy sami. Z powodu tego, co się stało, nie kochamy moich rodziców ani trochę mniej, z wyjątkiem tego, że nadal żywimy urazę, o której trudno zapomnieć.
