Z moją starszą siostrą od najmłodszych lat widziałyśmy kłótnie rodziców. Słyszałyśmy jak się wyzywali, przeklinali. Ojciec bił matkę, nawet kilka razy ją podduszał na naszych oczach. Nierzadko całe noce się kłócili i przepychali, a rano z siostrą musiałyśmy iść do szkoły. Całe dnie byłyśmy senne, nie mogłyśmy skupić się na lekcjach i ogólnie bardzo negatywnie wpływało to na naszą naukę.
Miałam 6 lat a siostra 9, kiedy rodzice się rozwiedli. Później mama znalazła sobie jakiegoś faceta, który był od niej o 10 lat młodszy. Bardzo go nie lubiłyśmy z siostrą, tak naprawdę nie mogłyśmy znieść jego obecności. Mama poświęcała nam mniej uwagi, ale na szczęście miałyśmy babcię (mama taty), która dbała o nas i naprawdę mocno nas kochała. My także bardzo ją kochałyśmy i cieszyłyśmy się, że się tak nami interesuje. Po 3 latach spotykania się ze swoim młodszym facetem, mama w końcu przyprowadziła go do domu i powiedziała, że będzie z nami od teraz mieszkał. Oczywiście wtedy zaczęły się kłótnie, bo nie chciałyśmy tutaj jej młodego kochanka tym bardziej, że tłoczyliśmy się wszyscy w kawalerce. Nawet jeśli to on sprowokował jakiś spór, to matka stawała po jego stronie, a nasze zdanie się w ogóle nie liczyło. Powtarzała, że ona nie chce na starość zostać sama, a my z siostrą dorośniemy, założymy rodziny i ją pewnie opuścimy.
Okłamałam mojego narzeczonego, a teraz los się na mnie za to mści okropnym małżeństwem
Nasza kochana babcia zmarła, gdy miałam 15 lat. Byłam bardzo zagubiona, na matkę nie mogłam co liczyć, bo była zainteresowana tylko sobą i swoim kochasiem. Zaczęłam więc się buntować, nawet biłam się ze swoimi kolegami z klasy, byleby tylko zwrócić na siebie uwagę. Liczyłam na to, że mama się mna zainteresuje, zapyta, czy wszystko w porządku, ale niestety, nie doczekałam się tego.
Chciałam bardzo czuć się kochana, dlatego znalazłam sobie faceta, który był ode mnie o 2 lata starszy. Na początku był normalny, ale potem pokazał swoją prawdziwą twarz. Kiedy miałam 16 lat, zaszłam w ciążę. Mama gdy się o tym dowiedziała wysłała mnie na aborcję mimo, że lekarz powiedział, że po tym nigdy w życiu nie będę mogła mieć już dzieci. Uciekłam z zabiegu w ostatniej chwili, a moja siostra mnie wspierała i pomogła po porodzie. Moja matka po tym uznała, że skoro tak postąpiłam, to mam sobie radzić już sama.
Teraz moje dziecko ma już 4 latka, a moja matka nigdy nas nie odwiedziła, nie chce nawet wiedzieć, jak wygląda jej córka. Dobrze chociaż, że mam wsparcie siostry. To jednak nie zastąpi matczynej miłości, której tak zawsze mi brakowało…
