Ludzie mają teraz wymyślne rzeczy.
Lodówki, które odpowiadają na pytania.
Samochody, które piszczą, jeśli tylko ktoś krzywo oddycha.
Kosiarki do trawy droższe niż moje pierwsze mieszkanie jeszcze za czasów studenckich.
A ja?
Mam starą kosiarkę z obdrapaną farbą, zaciętą linką rozruchową i uporem godnym kozicy tatrzańskiej.
Pojawiła się w moim życiu jak większość narzędzi do przetrwaniaprzypadkiem, z potrzeby.
Moja była kupiła ją kiedyś za grosze na targu staroci w Krakowie. To były jeszcze czasy, kiedy byliśmy mywierzyliśmy w zawsze razem i płaciliśmy rachunki na czas. Kiedy przyszedł rozwód, podzieliliśmy, co się dało.
On odjechał z dużymi sprzętami, tymi, które dobrze wyglądają na zdjęciach, takimi co to lubi się chwalić rodzinie w Białymstoku.
Ja wzięłam rzeczy, dzięki którym codzienność się kręci.
Trochę naczyń.
Odkurzacz, co wył, jakby zaraz miał się rozlecieć.
I kosiarkębo trawa nie przejmuje się, że na koncie mam tyle, co kot napłakał.
Nie zatrzymałam jej z sentymentu.
Po prostu nie było mnie stać na nową.
A potem czas zrobił swoje.
Życie mojego byłego rozpadało się powoli, jak suche liście na wietrzezłe decyzje, coraz głośniejsze tłumaczenia, coraz dziwniejsze poglądy. Dostawałam nowe wieści od znajomych, co zawsze opowiadali o nim z takim ostrożnym tonem, jakby nie chcieli strącić porcelanowej filiżanki babci na ziemię.
Stracił wszystko, czym chciał się kiedyś popisywać.
Te wielkie rzeczy, co to miały znaczyć więcej.
A ja?
Zostałam z kosiarką.
I lata mijały.
Jedenaście lat to ja ją pchałam.
Jedenaście lat uczyłam się radzić sobie sama.
Jedenaście lat naprawiania, kombinowania, załatwiania chociażby na drut.
A przecież nie mam schowka.
Nie mam wygodnej szopy, ani garażu z piecykiem.
Po prostu kawałek miejsca przed blokiem w Nowej Hucie, gdzie może ją obgryzać zima.
Polska zima nie żartuje.
Bywa taki mróz, że plastik pęka, a metal aż trzeszczy.
Wiatr potrafi ugodzić jak policzek, a śnieg zamienić maszynę w biały pagórek.
Co roku boję się najgorszego.
Każdej wiosny podchodzę do niej jak do dawno niewidzianej przyjaciółki, co może mnie już nie pozna.
Otrzepuję błoto z ramy.
Wyciągam zeschłe liście, które nie wiadomo skąd się tam wzięły.
Sprawdzam paliwo, jak pielęgniarka tętno.
Potem naciskam ten mały gumowy przycisk, co wtłacza benzynę w silniktaki gumowy serduszek.
Cichy dźwięk.
Mała obietnica.
Później już rytuał.
Staję twardo na ziemiw butach o numerze 38, do mechanika mi daleko, ale wystarczą.
Chwytam za rączkę.
Szarp… nic.
Szarp jeszcze raz… nadal cisza.
Szarp za trzecim razem i cicho szepczę coś jak zaklęcie do samego nieba:
Błagam, nie teraz, nie dziś.
Bo jeśli nie ruszy, to nie tylko kłopot.
To wydatekkolejny rachunek.
Nowe zmartwienie, nowa lekcja, że życie potrafi być nieprzewidywalne.
Aż w końcujakby się obraziła, że w ogóle zwątpiłam
zaryczy pełną mocą.
Nie cicho.
Nie łagodnie.
Startuje z głośnym warkotem, który krzyczy:
Dalej, damy radę!
Co roku, każdej wiosny.
Po deszczach, śniegach, roztopach, skwarze i błocie, po wszystkim, co tylko polskie niebo potrafiło przynieść.
I za każdym razem czuję, jak w piersi rośnie głupia, miękka wdzięczność.
Nie dlatego, że to kosiarka.
Bo jest dowodem.
Dowodem, że można być starym, obdrapanym i ciągle trwać.
Dowodem, że wytrzymałość nie zawsze jest piękna.
Dowodem, że nie trzeba blasku, by przetrwaćwystarczy upór.
Mało kto mówi o takich cichych zwycięstwach.
Wszyscy podziwiają wielkie przemiany.
Nowe auto, nowy dom, nowe życie jak z reklamy.
A przecież prawdziwe zwycięstwa potrafią być malutkie.
Maszyna, która nie chce umrzeć.
Kobieta, która mimo wszystko utrzymuje dom.
Trawnik, który jest wykoszony, bo ktośjaznów postanowiła, że ogarnie to sama.
Mam pięćdziesiątkę na karku.
Kręgosłup coraz częściej się buntuje.
Cierpliwość mi się kurczy.
Budżetciągle kombinowanie, przestawianie złotówek z miejsca na miejsce.
Ale kiedy kosiarka odpala, stoję tam rozczochrana, ze śmiesznym uśmiechem, ręce na rączce, a ona warczy, jakby chciała mi kibicować.
Nie zna mojej historii.
Ale od lat jest jej częścią.
Więc tak, przyznaję.
Kocham swoją kosiarkę.
Nie za to, że jest luksusem.
Ale za wierność.
Bo w świecie, gdzie wszystko się rozpada, wierność to prawdziwy cud. A kiedy wreszcie skończę, gdy zostaje ostatni pasek trawy do skoszenia, pozwalam jej zgasnąć z godnością. W ciszy, która zapada, słyszę własne serce stukające trochę szybciej, czuję zapach świeżej trawy i benzyny. Świat nie zmienia się od tego kawałka trawnika, nie robi się lepszy, cichszy ani bogatszy.
Ale to tu, pośród tych zwyczajnych, codziennych spraw, mam swoje małe imperium ocalałego uporu. Tutaj nie jestem już tylko kobietą po przejściach, byłą żoną, praczką, kucharką, opiekunką i budżetową akrobatką. Jestem kimś, kto wygrywa raz za razem, choćby w pojedynku z rdzawym śrubkiem.
I choć wiem, że pewnie niedługo moja kosiarka przegra walkę ze starością, to jeszcze przez chwilę, póki obie dajemy radę, będę patrzeć, jak znów rusza z miejsca i wiedzieć, że nie wszystko, co stare, trzeba zamieniać na nowe. Nie każda blizna to powód do wstydu.
Może kiedyś, gdy ktoś mnie zapyta, z czego jestem najbardziej dumna, nie wymienię pracy, mieszkania ani żadnej podróży. Tylko położę dłoń na sękatej rączce mojego stalowego przyjaciela i odpowiem:
Z tego, że się nie poddałam.
Z kosiarki, co nie chciała umrzeć.
Z siebie tej, która ją pchała do samego końca.
A potem uśmiechnę się do siebie tak cicho, że tylko ona to usłyszy, i poproszę do zobaczenia za rok, przy wiosennym pierwszym koszeniu. Bo nie wszystko w życiu musi być nowe, by dobrze służyło. Czasem wystarczy, że przetrwało razem ze mną.
