Ludka, zwariowałaś na stare lata! Twoje wnuki już chodzą do szkoły, jaka znowu ślub? takie słowa usłyszałam od siostry, kiedy powiedziałam jej, że wychodzę za mąż.
Ale na co czekać? Za tydzień ja i Tolek idziemy do urzędu, trzeba było dać znać siostrze. Oczywiście, ona nie przyjedzie na ceremonię, mieszkamy na dwóch końcach Polski. I też nie chcieliśmy robić wielkiej imprezy z okrzykami gorzko! w wieku sześćdziesięciu lat. Po prostu spokojnie się pobierzemy i spędzimy ten dzień we dwoje.
Można by było w sumie nie brać ślubu, ale Tolek bardzo na tym nalegał. On jest taki dżentelmen starej daty czy to w bloku, czy na ulicy zawsze drzwi otworzy, pod rękę zaprowadzi, płaszcz pomoże założyć. Bez tego pieczątki w dowodzie żyć nie zamierza. Powiedział mi wręcz: Co ja, dzieciak jestem? Ja chcę poważnego związku. A dla mnie Tolek, choć siwy, to dusza nadal szalona i młoda. W pracy wszyscy go bardzo szanują, zwracają się tylko per pan Anatol. W pracy on jest inny: poważny, surowy. Ale wystarczy, że mnie zobaczy i od razu jakby lat czterdzieści młodszy. Złapie za rękę i zacznie kręcić mnie na środku chodnika! Cieszę się, ale trochę wstyd. Mówię mu: Ludzie się patrzą, jeszcze się śmiać będą. A on swoje: Jakie ludzie? Ja nikogo nie widzę, liczymy się tylko my! I rzeczywiście, kiedy jesteśmy razem, czuję się tak, jakby na całym świecie istniał tylko on i ja.
Mam jednak jeszcze tę swoją siostrę, z którą wszystko zawsze trzeba przegadać. Bałam się, że Hania, jak i reszta rodziny, mnie skrytykuje, a najbardziej zależało mi na jej wsparciu. Zebrałam się w sobie i dzwonię.
Ludkaaa przeciągnęła głosem, kiedy usłyszała, do czego się szykuję. Minął dopiero rok od śmierci Marka i już sobie znalazłaś nowego?! W sumie wiedziałam, że siostra będzie w szoku, ale nie przypuszczałam, że powodem będzie zmarły mąż.
Haniu, pamiętam przerwałam jej szybko ale kto ustala te terminy? Możesz mi powiedzieć po ilu latach znowu mogę być szczęśliwa i nikt mi nie nawrzuca?
Zastanowiła się chwilę:
No, tak z przyzwoitości to wypadałoby chociaż pięć lat poczekać.
Czyli co, mam powiedzieć Tolkowi: sorry, wróć za pięć lat, póki co muszę w żałobie chodzić?
Hania zamilkła.
I co to da? ciągnęłam. Myślisz, że nawet jak poczekam, to ludzie plotkować nie będą? I tak zawsze znajdzie się ktoś, kto się pośmieje lub pokrytykuje, a szczerze? Wisi mi to. Ale Twoje zdanie jest dla mnie ważne, jeśli chcesz, to mogę odpuścić temat ślubu.
Wiesz, ja nie chcę być tą złą… Możecie się żenić choćby dziś! Tylko wiedz, że ja Cię nie rozumiem i nie popieram. Zawsze miałaś swoje pomysły, ale nie myślałam, że na starość aż tak ci odbije. Miej litość, poczekaj chociaż jeszcze rok.
Ale ja nie dałam za wygraną.
No dobrze, rok… A jak się okaże, że nam z Tolkiem zostanie tylko ten jeden rok życia? To co potem?
Siostra zaraz zaczęła pociągać nosem.
Ech, rób jak uważasz. Rozumiem, że każdy chce być szczęśliwy, ale przecież tyle lat przeżyłaś szczęśliwie…
Roześmiałam się.
Haniu, ty poważnie? Naprawdę myślałaś, że przez te wszystkie lata byłam szczęśliwa? Ja sama długo tak uważałam, ale teraz wiem, że byłam po prostu jak koń pociągowy. Nie miałam pojęcia, że można inaczej żyć żyć z radością!
Marek był dobrym człowiekiem. Wychowaliśmy razem dwie córki, a teraz mam piątkę wnuków. Mąż zawsze mi tłumaczył, że rodzina to najważniejsze. Nawet nie dyskutowałam. Najpierw harowaliśmy na dom i dzieci, potem jeszcze więcej na ich rodziny, a potem już na wnuki. Jak patrzę z perspektywy, to była niekończąca się gonitwa za dobrobytem, bez chwili na oddech. Gdy najstarsza córka wyszła za mąż, mieliśmy już działkę, ale Marek wymyślił, że trzeba ją powiększyć, żeby wnukom swojskie mięso hodować.
Wydzierżawiliśmy hektar ziemi, wzięliśmy krowy, świnie, kury, i sami sobie zgotowaliśmy orkę na ugorze. Ciągle karmienie, sprzątanie, praca od świtu do nocy, do miasta raz na miesiąc i to tylko do lekarza albo po zakupy. Jak zdarzyło mi się dodzwonić do koleżanki, ona się chwaliła: a to z wnuczką znad morza wróciła, a to z mężem do teatru. Ja do teatru nawet nie miałam kiedy pójść, a czasem to i chleba brakowało przez kilka dni, bo wszystko uwiązane przy tym gospodarstwie. Ale cieszyło chociaż, że dzieci i wnuki najedzone. Starsza dzięki temu auto sobie zmieniła, młodsza wyremontowała mieszkanie to znaczy, nie zmarnowało się to nasze harowanie.
Przyjechała kiedyś do mnie znajoma, dawna koleżanka z pracy, patrzy na mnie i mówi:
Ludka, prawie Cię nie poznałam. Myślałam, że tu wypoczywasz na świeżym powietrzu, a Ty wyglądasz, jakbyś zaraz miała się przewrócić.
No ale dzieciom trzeba pomóc, przecież same nie dadzą rady.
Dzieci są dorosłe, dadzą radę, ty pomyśl teraz o sobie.
Nie rozumiałam wtedy, co to znaczy żyć po swojemu. Teraz już wiem, że można. Spać, ile się chce, iść na zakupy, do kina, na basen, na spacer po parku czy biegać na nartach. I świat się nie zawala! Dzieci mają się dobrze, wnuki też nie głodują. Co najważniejsze, nabrałam innego spojrzenia na rzeczywistość. Kiedyś, gdy zgarniałam liście na działce i wkurzałam się, że tyle śmieci, to teraz się nimi po prostu cieszę. Idę przez park i jak dziecko podkopuję nogą liście, uśmiecham się sama do siebie. Polubiłam nawet deszcz, bo już nie muszę w nim ganiać kóz po podwórzu, tylko mogę spokojnie popatrzeć przez okno w kawiarni. Dopiero teraz zobaczyłam, jakie chmury i zachody są piękne, jak przyjemnie jest pospacerować po chrupiącym śniegu. Zobaczyłam też, jak nasz Kraków potrafi być cudowny! I to wszystko dzięki Tolkowi.
Po śmierci Marka byłam jak we śnie. To wszystko stało się tak nagle zawał, nie doczekał nawet karetki. Dzieci od razu sprzedały całe gospodarstwo, działkę, przewiozły mnie do miasta. Przez pierwsze dni chodziłam jak struta, nie wiedziałam, co ze sobą zrobić. Z przyzwyczajenia wstawałam o piątej, kręciłam się po mieszkaniu i czułam się zupełnie zagubiona.
Aż pojawił się Tolek. Pamiętam jak pierwszy raz wyciągnął mnie na spacer. Okazało się, że to sąsiad i znajomy mojego zięcia, pomagał nam przewozić rzeczy z działki. Potem przyznał, że na początku widział we mnie tylko zgaszoną kobietę, po prostu mu mnie żal było. Ale od razu poczuł, że mam w sobie energię, tylko trzeba ją na nowo obudzić. Zaprosił mnie do parku trochę na świeże powietrze. Usiedliśmy na ławce, Tolek kupił mi loda, potem zaproponował, żeby iść nad staw nakarmić kaczki. Miałam przecież kiedyś własne kaczki na działce, ale nigdy nie miałam nawet chwili, by na nie popatrzeć, po prostu się cieszyć jak dziecko tym widokiem. A one takie śmieszne! Tak się nurzały, polując na kawałki chleba.
Nie wierzę, że można po prostu stać i patrzeć na kaczki wyznałam. U siebie wiecznie byłam w pośpiechu tylko im zboże wrzucałam, mieszałam paszę, karmiłam, sprzątałam. A tu mogę stać tak, ile chcę.
Tolek uśmiechnął się, złapał mnie za rękę i mówi: Poczekaj, ja ci jeszcze tyle rzeczy pokażę! Zobaczysz, odżyjesz na nowo.
Miał rację. Każdego dnia odkrywałam ten świat jak dziecko i coraz bardziej mi się podobał. Tamta stara codzienność wydawała mi się potem ciężkim snem. Już sama nie wiem, kiedy zrozumiałam, jak bardzo potrzebuję Tolka, jego śmiechu, obecności. Ale pewnego ranka obudziłam się z myślą, że bez tego już nie umiem żyć.
Moje córki były wściekłe! Wprost powiedziały, że zdradzam pamięć po ojcu. Bolało mnie bardzo, czułam się winna wobec nich. Za to dzieci Tolka się cieszyły, mówili, że już mogą być spokojni o tatę. Została mi tylko rozmowa z siostrą i odwlekałam ją, jak tylko się dało.
A kiedy ta wasza uroczystość? zapytała Hania po długiej rozmowie.
W piątek.
No to, cóż mogę powiedzieć? Dużo szczęścia na stare lata rzuciła chłodno.
W piątek z Tolkiem kupiliśmy produkty na romantyczną kolację, ubraliśmy się odświętnie, zamówiliśmy taksówkę i pojechaliśmy do Urzędu Stanu Cywilnego. I wyobraź sobie kiedy wysiedliśmy, zaskoczenie! Pod wejściem stały moje córki z zięciami i wnukami, dzieci Tolka ze swoimi rodzinami, a co najważniejsze moja siostra! Hania trzymała wielki bukiet białych róż i uśmiechała się przez łzy.
Haniu! Naprawdę przyjechałaś aż tutaj? nie mogłam uwierzyć.
Muszę przecież zobaczyć, komu cię oddaję! zaśmiała się przez łzy.
Okazało się, że oni wszyscy dogadali się w tajemnicy i zrobili nam niespodziankę, rezerwując stolik w kawiarni.
Kilka dni temu z Tolkiem świętowaliśmy naszą pierwszą rocznicę. On już jest częścią mojej rodziny. Do dziś nie wierzę, jak bardzo mam szczęście aż się boję wykrakać.
