Kiedy zdecydowałem się wziąć ślub nawet nie wyobrażałem sobie, co może przynieść mi przyszłość. Na początku myślałem, że będę żył z tą kobietą już do końca swojego życia. Chciałem być ojcem, naprawdę sądziłem, że razem stworzymy rodzinę. Trzy lata po ślubie to się ziściło i żona najpierw urodziła chłopca, a potem dziewczynkę. Wszystko w naszej rodzinie układało się idealnie dopóki pewnego pamiętnego dnia ukochana żona nie zachorowała. Była chora tak bardzo, że mało który lekarz dawał jej nadzieję na to, że dojdzie jeszcze do siebie.
Na początku robiłem wszystko, by uratować żonę, ale niestety bardzo szybko zdałem sobie sprawę, że to na nic, a ona i tak umrze. Niestety, zachowałem się okropnie i zamiast zostać przy żonie, to ją porzuciłem, uciekłem jak tchórz. Porzuciłem też swoje dzieci, bo sam nie chciałem wychowywać dzieci, więc zaproponowałem żonie, że skoro i tak wiemy, że umrze, to może lepiej oddać dzieci do domu dziecka. Ja już miałem inną kobietę i w sumie było mi wszystko jedno, co będzie z moją żoną. Ona jednak znalazła w sobie dużo siły na to, by nawet po swojej śmierci nasze dzieci miały gdzie się podziać. Pomogli też jej rodzice.
Dopiero dwa lata później żona zmarła, a moi byli teściowie całkowicie zajęli się wychowaniem dzieci. Zrobili wszystko co w ich mocy, aby wnukom niczego nie zabrakło, przede wszystkim troski i miłości. Zadbali też o to, by wnuki się wykształciły i miały dobre życia. Córka została tłumaczką przysięgłą, a syn założył własną firmę. Nie dzwonili do mnie i nie pisali, bo dobrze pamiętali, co zrobiłem zarówno im, jak i ich matce.
Dzieci z czasem odwdzięczyły się dziadkom i wyremontowali im dom oraz bardzo się o nich troszczyli. Ich życie naprawdę było dobre, spokojne i układało im się dobrze, ale wszystko to trwało do czasu, kiedy nie postanowiłem nawiązać z dziećmi na nowo kontaktu. Ktoś znajomy dał mi znać, że ostatnio widział moją córkę, jak wysiadała z taksówki pod jednym z biur w centrum miasta. Widać było, że jej się powodzi, a ja od lat żyłem w biedzie. Przez wiele lat prowadziłem niezbyt dobry styl życia, przez co straciłem pracę i mieszkanie, a potem zostałem po prostu bezdomny. Kochanka porzuciła mnie po roku związku.
Dowiedziawszy się, że dzieci dobrze się ustawiły, postanowiłem im o sobie przypomnieć. Postanowiłem złapać na mieście moją córkę i poważnie z nią porozmawiać. Ledwo mnie rozpoznała. Nie chciała ze mną rozmawiać, ale nalegałem. Ze łzami w oczach przeprosiłem za opuszczenie naszej rodziny te wiele lat temu. Mówiłem że żałuję i chcę wszystko naprawić, a pod koniec swojego ognistego przemówienia powiedziałem, że potrzebuję pieniędzy. W odpowiedzi córka po prostu roześmiała mi się w twarz.
Oczywiście nie zamierzała mi pomóc. Moja córka odwróciła się i odeszła, a ja stałem sam na ulicy, nikomu niepotrzebny. Postanowiłem nie iść nawet do syna, ponieważ jego reakcja na pewno byłaby taka sama.
