Kiedy ostatni raz spojrzałaś na siebie w lustro? zapytał Jacek. Żona odpowiedziała niespodziewanie.
Jacek kończy poranną kawę, ukradkiem obserwując Zofię. Włosy związane dziecięcą gumką, z jakimiś kreskówkowymi kotkami.
A przecież sąsiadka z drugiego piętra, Kasia, zawsze wygląda na zadbaną, promienną. Z tym charakterystycznym zapachem drogich perfum, który długo unosi się w windzie po jej wyjściu.
Wiesz, czasem myślę, że żyjemy jak no jak sąsiedzi rzucił Jacek, odkładając telefon.
Zofia zamarła z szmatką w dłoni.
Co masz na myśli?
Nic wielkiego. Po prostu Kiedy ostatni raz patrzyłaś na siebie w lustrze?
Spojrzała na niego uważnie. Jacek poczuł, że sytuacja wymyka się mu spod kontroli.
A ty? Kiedy ostatni raz patrzyłeś na mnie? zapytała cicho.
Nastała niezręczna cisza.
Zosiu, nie dramatyzuj. Mówię tylko, że kobieta zawsze powinna wyglądać świetnie. To oczywiste. Popatrz na Kasię przecież jest w twoim wieku.
Ah, Kasia przeciągnęła Zofia. W jej głosie coś się zmieniło, Jacek się wyczulił jakby nagle zrozumiała coś ważnego.
Jacku powiedziała po chwili. To może tak. Przeniosę się na jakiś czas do mamy. Przemyślę sobie twoje słowa.
Dobry pomysł. Pomyślmy nad wszystkim osobno, chwilę odpocznijmy. Ale zapamiętaj nie wyrzucam cię!
Wiesz co Zofia bardzo spokojnie zawiesiła szmatkę na haczyk. Chyba faktycznie powinnam spojrzeć w lustro.
Poszła pakować walizkę.
Jacek siedzi w kuchni i myśli: Kurczę, przecież właśnie tego chciałem. Ale radości nie czuje raczej pustkę.
Przez trzy dni Jacek żyje jak na urlopie. Poranna kawa na spokojnie, wieczorem robi co chce. Nikt nie włącza seriali o miłości i zdradzie.
Wolność, rozumiecie? Prawdziwa męska wolność.
Wieczorem spotyka Kasię pod blokiem. Taszczy siatki z Delikatesów Centrum, w szpilkach, opięta sukienka leży na niej idealnie.
Cześć, Jacku! uśmiecha się. Co tam? Zosi dawno nie widziałam.
U mamy przesiaduje. Odpoczywa kłamie bez wysiłku.
Rozumiem kiwa głową. Czasem każda kobieta potrzebuje oddechu od codzienności.
Mówi to, jakby samo życie nie wymagało od niej żadnego wysiłku. Jakby mieszkanie sprzątało się samo, a obiad pojawiał na zawołanie.
Może na kawę kiedyś? pyta Jacek. Sąsiedzko.
Dlaczego nie Kasia się uśmiecha. Może jutro wieczorem?
Całą noc Jacek planuje spotkanie. Jaką wybrać koszulę, czy jeansy, czy spodnie, nie przesadzić z wodą kolońską.
Rano dzwoni telefon.
Jacku? głos obcy. Tu Danuta, mama Zosi.
Serce mu podskoczyło.
Tak, słucham.
Zosia poprosiła, żebym przekazała: w sobotę odbierze swoje rzeczy, kiedy ciebie nie będzie. Klucze zostawi u ochroniarza.
Jak to odbierze rzeczy?
A co myślałeś? głos teściowej stwardniał. Moja córka nie będzie całe życie czekać, aż zdecydujesz, czy jest ci potrzebna.
Ale ja nie powiedziałem niczego złego.
Wystarczająco dużo powiedziałeś. Do widzenia, Jacku.
Rozłączyła się.
Jacek siedzi w kuchni, patrzy w telefon. O co chodzi? Przecież nie rozwodzi się! Chciał tylko przerwy czasu na myślenie.
A tu już wszystko postanowione, bez niego!
Wieczorna kawa z Kasią przebiega dziwnie. Kasia miła, opowiada ciekawostki z pracy w banku, śmieje się z jego żartów. Gdy próbuje złapać ją za rękę delikatnie się oddala.
Jacku, rozumiesz nie mogę. Jesteś żonaty.
Ale przecież żyjemy osobno.
Dziś tak. A jutro? Patrzy uważnie.
Odprowadza Kasię do klatki, wraca do pustego mieszkania. Cisza, zapach kawy i samotności.
W sobotę specjalnie wychodzi z domu nie chce scen, tłumaczeń, łez. Niech spokojnie odbierze rzeczy.
Ale około trzeciej ciekawość go zżera. Co zabrała? Wszystko? Tylko najpotrzebniejsze? Jak wyglądała?
O czwartej poddaje się i wraca do bloku.
Przed klatką stoi samochód na lokalnych rejestracjach. Za kierownicą nieznajomy mężczyzna w porządnym płaszczu pomaga komuś ładować kartony.
Jacek siada na ławce i czeka.
Po dziesięciu minutach wychodzi kobieta w niebieskiej sukience. Włosy upięte elegancką klamrą, lekki makijaż podkreśla oczy.
Jacek patrzy i nie wierzy. To Zofia. Jego Zosia. Tyle zupełnie inna.
Niesie ostatnią torbę, mężczyzna od razu jej pomaga, z troską podaje rękę, wsadza ją do auta, jakby była ze szkła.
Jacek nie wytrzymuje. Podchodzi do samochodu.
Zosiu!
Odwraca się, on widzi jej twarz. Spokojną, piękną. Bez tej wiecznej zmęczonej miny.
Cześć, Jacku.
To ty? Naprawdę?
Kierowca napina mięśnie, ale Zofia lekko dotyka jego dłoni żeby się nie przejmował.
Tak, to ja. Tylko ty już dawno na mnie nie patrzyłeś.
Zosiu, proszę, porozmawiajmy.
O czym? pyta spokojnie, bez cienia złości. Sam mówiłeś: kobieta powinna wyglądać świetnie. Posłuchałam.
Ale ja nie miałem tego na myśli!
A czego chciałeś? Zofia przekrzywia głowę. Żeby była piękna, ale tylko dla ciebie? Ciekawa, ale tylko w domu? Polubiła siebie, ale nie na tyle, żeby odejść od męża, który jej nie widzi?
Jacek słucha, czuje, że coś w nim się przewraca.
Wiesz mówi łagodnie naprawdę przestałam o siebie dbać. Tylko nie przez lenistwo. Bo przyzwyczaiłam się do bycia niewidzialną. We własnym domu, własnej codzienności.
Zosiu, nie chciałem
Chciałeś. Chciałeś żony niewidki. Żeby ogarniała wszystko i nie przeszkadzała. A gdy się znudzi zamienisz na żywszą wersję.
Mężczyzna odzywa się cicho. Zofia kiwa głową.
Musimy już jechać mówi. Władek czeka.
Władek?! Kto to?
Człowiek, który mnie widzi odpowiada Zofia. Poznaliśmy się na siłowni. Obok mamy otworzyli fitness klub. Wyobraź sobie, w wieku czterdziestu dwóch lat pierwszy raz zaczęłam ćwiczyć.
Zosiu, proszę Jeszcze raz. Wiem, byłem głupi.
Spojrzała uważnie.
A pamiętasz, kiedy ostatni raz powiedziałeś mi, że jestem piękna?
Jacek nie pamięta.
A kiedy ostatni raz pytałeś, co u mnie?
Uświadomił sobie: przegrał. Nie z Władkiem. Z samym sobą.
Władek włącza silnik.
Nie gniewam się na ciebie mówi Zofia. Dzięki tobie zrozumiałam, że jeśli sama siebie nie dostrzegam nikt mnie nie zauważy.
Odjeżdżają.
Jacek stoi pod blokiem, patrzy jak odjeżdża jego życie. Nie żona życie. Piętnaście lat rutyny, którą uważał za zwyczajność, a to było szczęście.
Tylko nie zdawał sobie sprawy.
Pół roku później Jacek przypadkowo spotyka Zofię w galerii handlowej.
Wybiera kawę ziarnistą, czyta uważnie etykiety. Obok młoda kobieta, może dwadzieścia lat.
Weź tę mówi dziewczyna. Tata twierdzi, że arabica lepsza od robusty.
Zosiu? Jacek podchodzi.
Zofia odwraca się, uśmiecha lekko.
Cześć, Jacku. Poznaj to Ania, córka Władka. Aniu, to Jacek mój były mąż.
Ania grzecznie kiwa głową. Ładna dziewczyna, pewnie studentka. Patrzy na Jacka z ciekawością, bez wrogich emocji.
Co u ciebie? pyta on.
Dobrze. A u ciebie?
W porządku.
Cisza. Jak rozmawiać z byłą żoną, która zmieniła się nie do poznania?
Stoją przy półkach z kawą, Jacek patrzy na nią. Opalona, w zwiewnej bluzce, z nową fryzurą. Szczęśliwa. Tak, szczęśliwa.
A ty? rzuca ona. Jak w życiu prywatnym?
Nic szczególnego wzdycha.
Zofia patrzy mu w oczy.
Wiesz, Jacku, szukasz kobiety, która będzie piękna jak Kasia, posłuszna jak ja kiedyś, mądra, ale nie tak, by zauważyć, że oglądasz się za innymi.
Ania wsłuchuje się szeroko otwartymi oczami.
Takich kobiet nie ma Zofia mówi spokojnie.
Zosiu, idziemy? wtrąca Ania. Tata już czeka w aucie.
Tak, oczywiście. Zofia bierze kawę. Powodzenia, Jacku.
Odchodzą, a Jacek zostaje przy regale. Myśli, że Zofia ma rację szuka wymarzonej, nieistniejącej kobiety.
Wieczorem siedzi w kuchni, robi sobie herbatę. Myśli o Zofii, jaka się stała. O tym, że niekiedy strata jest jedyną drogą, by zrozumieć wartość tego, co się miało.
Może szczęście nie jest w szukaniu wygodnej żony. Może polega na tym, by umieć dostrzec kobietę obok siebie.
