Moja matka nigdy nie kochała mojego ojca. Zawsze to widziałam, podobnie jak mój tata, ale wszyscy udawali, że wszystko jest w porządku i wszyscy są szczęśliwi. Moi rodzice nigdy się nie kłócili, szanowali się nawzajem, ale w naszej rodzinie nigdy nie było miłości. Przekonałam się o tym, kiedy przyprowadziłam swojego chłopaka na spotkanie z rodzicami. Mama zawołała mnie do kuchni i zapytała, czy naprawdę kocham swojego chłopaka. Na początku nie rozumiałam, ale potem zebrałam się w sobie i powiedziałam, że tak. Mama rozpłakała się i opowiedziała mi swoją historię. Faktem jest, że w ich wiosce był chłopak.
Kiedy moja mama zobaczyła go po raz pierwszy, zakochała się w nim, ale ten chłopak nie wykonał pierwszego ruchu, ponieważ bał się przyznać do swoich uczuć. Duma mojej matki nie pozwoliła jej na to, by zrobić coś jako pierwsza. Długo czekała, robiła aluzje, ale on się nie przyznawał. Wtedy zdecydowała się zaprosić go na randkę, wyznać mu swoje uczucia. Ale niestety ten facet był ze swoimi przyjaciółmi nad rzeką. Świętowali coś, pili i była tam jedna dziewczyna, bardzo odważna, która go kochała. Kiedy facet był już pijany, zaciągnęła go do lasu, a potem wróciła w podartym ubraniu, mówiąc, że próbował ją wykorzystać. Oczywiście nikt jej nie uwierzył.
Rodzice tego faceta byli przyzwoitymi ludźmi i zmusili go do poślubienia jej. Nie miał wyboru, więc się zgodził. Moja matka ciężko to zniosła, ponieważ była przerażona widokiem mężczyzny, którego kochała, żyjącego z inną kobietą. Po 3 latach odnalazł moją matkę i napisał list, w którym wyznał, że zawsze kochał tylko ją i nawet teraz nie kocha swojej żony. Moja matka też go kochała, ale w tym czasie jego żona była już w ciąży, a ja miałem już rok. Moja matka powiedziała mi to wszystko i poprosiła, abym dobrze się zastanowiła przed dokonaniem wyboru, abym upewniła się, że naprawdę kocham tę osobę. Żebym później nie cierpiała z powodu złego wyboru…