Kiedy Henryk i Anna przeszli na emeryturę, mężczyzna zrozumiał, że nigdy nie kochał żony. Ożenił się z Anną, ponieważ był 30-letnim kawalerem, który chciał założyć rodzinę. Matka Henryka była wpływową kobietą i to ona sama znalazła synowi narzeczoną. Henryk milcząco się zgodził i przez wiele lat żyli razem harmonijnie, nie kłócili się i nie obrażali nawzajem. Henryk zawsze był wierny żonie. Pracowali razem w tej samej fabryce i prawdopodobnie to było jedyne, co ich łączyło. Anna była osobą zdystansowaną i spokojną, nie czytała książek, nie interesowała się nauką. Henryk miał mało wspólnych tematów do rozmowy z żoną. Po narodzinach dzieci, rozmawiali tylko o nich.
Kiedy dzieci dorosły i założyły własne rodziny, małżonkowie rzadko rozmawiali o uczuciach i wspólnych sprawach. Pewnego dnia, Henryk postanowił porozmawiać z żoną i swoim marzeniu.
– Aniu, a może kupimy dom na wsi? Od dawna chciałem zająć się rolnictwem – zaproponował Henryk.
– Nie lubię wsi. Podoba mi się życie w mieście – odpowiedziała Anna. Henryk zaproponował alternatywę.
– Kupię dom za swoje własne, zaoszczędzone pieniądze i będę tam mieszkał. Ty zostaniesz w mieście i będziesz do mnie przyjeżdżać, kiedy będziesz miała ochotę.
Anna nie miała nic przeciwko temu. Mąż nie długo szukał domu, spodobał mu się pierwszy oglądany. Wyremontował dom, urządził pokoje nowymi meblami. Henryk był szczęśliwy. Przywiózł bydło na swoją farmę i zajął się rolnictwem. Po miesiącu zrozumiał, że jest za stary, aby samodzielnie prowadzić gospodarkę i nie da sobie sam rady. Żona odmówiła przyjazdu na wieś, więc postanowił zatrudnić pomoc. Marta od razu mu się spodobała i przeprowadziła się do niego do domu. Nawet nie zauważył momentu, kiedy zaczął zakochiwać się w kobiecie. Czuł się jak młody Bóg i Henryk postanowił podjąć poważny krok. Pojechał do miasta i oświadczył żonie, że chce się rozwieść. Małżonkowie rozstali się, a Henryk zaczął mieszkać z Martą. Anna obraziła się na męża i przestała z nim rozmawiać, jednak czy miała rację? Aby związek dobrze funkcjonował, potrzebne jest zaangażowanie z obu stron, a tutaj tego zabrakło.