Nierzadko osoby starsze żałują swoich lat. Pamiętają błędy popełnione w przeszłości i utracone szanse na zmianę swojego życia na lepsze. Dlatego uczą swoje dzieci, by nie powtarzały ich błędów.
Starsza kobieta, o której mowa, wbrew wszelkim przeciwnościom losu, postanowiła pod koniec życia, niczego sobie nie żałować. Wszystkie lata kręciły się wokół męża, dzieci, a potem wnuków. Wcześnie wyszła za mąż, zaraz po ukończeniu szkoły. Wkrótce w rodzinie urodziły się dzieci i jak zwykle nigdy nie miała czasu dla siebie. Całe swoje życie oddała rodzinie. Dziś ma ponad 70 lat i nikt jej nie potrzebuje.
Dzieci już uważają jej mieszkanie za swoją własność, dla nich jest tak, jakby już nie istniała. Teraz wnuk i jego rodzina mieszkają w jej mieszkaniu i nikt nie pyta jej o zgodę, nikogo nie interesuje jej zdanie. Pociechy nie potrafią dziękować za poświęcone im życie.
Dlatego starsza kobieta postanowiła przejąć mieszkanie tylko dla siebie i poprosiła wnuka, aby wraz z rodziną się wyprowadził. Ma 70 lat, czuje się dobrze i marzy o tym, by na starość żyć pełnią życia. Nic dziwnego, że nie podoba się to wszystkim jej krewnym.
W realizacji tego marzenia pomogła jej przyjaciółka. Zaraz po tym, jak wnuk z żoną opuścili jej mieszkanie, natychmiast zmieniła zamki w drzwiach. W drodze dziedziczenia, mieszkanie miało przypaść jej dzieciom, ale póki żyła, marzyła o tym, by przeżyć wszystkie chwile, które ją ominęły i nadrobić stracony czas.
Jej przyjaciółki w pełni ją wspierały, w końcu one też mają za sobą ciężkie życie, a teraz muszą opiekować się wnukami i prawnukami. Kobieta uważała, że to brak szacunku dla niej samej. Przez całe życie opiekowała się kimś innym niż sobą. Przynajmniej w późniejszych latach, powinna pomyśleć o sobie.
Nasza bohaterka nie zaprzecza, że może żałować swojego postępowania, ale dziś jest przy zdrowych zmysłach i chce poświęcić resztę czasu dla siebie.
