Od siedem lat byli małżeństwem. W pewnym momencie Julia poczuła, że jest bardzo zmęczona. Miała dość ciągnięcia całej rodziny na swoich barkach. Aleksander przez dwa lata nigdzie nie pracował, czasami zdarzały się prace dorywcze, ale nie więcej. W domu też nic nie robił, leżał na kanapie i tylko oglądał telewizję. Nie był leniwy, po prostu jakoś mu się nie udawało znaleźć pracy. Julia była już wyczerpana, próbując ze wszystkim zdążyć. W pracy była bardzo zmęczona, a potem musiała biec do domu, gotować jedzenie i uczyć syna oraz odrabiać z nim lekcje. Każdy na jej miejscu byłby zmęczony. W pewnym momencie zdecydowała, że nie może tego kontynuować: albo się coś poprawi, albo odejdzie od męża. Ile można wszystko samemu ciągnąć?
W ogóle nie prosiła o nic przed męża, bo spodziewała się, że on sam coś pomoże. Nie osiągnęła w ten sposób rezultatu, zmieniła podejście. Że tak powiem, wzięła sytuację w swoje ręce. Po powrocie do domu nie podejmowała się prac domowych, ale prosiła o wszystko męża. Była bardzo zaskoczona, że bez zbędnych ceregieli zajmuje się tym, o co go prosiła. Potem zaczęła go prosić o lekcje z dzieckiem. Aleksander jak do tej proy nie angażował się w naukę syna i wszystkie problemy z dzieckiem były na Julii. Zgodził się jednak bez zbędnych ceregieli. Mąż radził sobie ostatecznie jeszcze lepiej niż ona, bo ona nie wytrzymywała, krzyczała na dziecko, gdy się myliło. Jej mąż za to siedział cierpliwie, wyjaśniał.
Później nawet nie musiała mu przypominać, on sam, dobrowolnie, wykonywał większość prac domowych. Julia nie mogła się tym nacieszyć. Czy naprawdę powininna od początku po prostu poprosić? Potem zdecydowała, że można spróbować znaleźć pracę mężowi. Jest ślusarzem. Zapytała koleżanki i znalazła pracę dla męża. Mąż był bardzo szczęśliwy i chętnie poszedł do pracy, nieustannie dziękując żonie. Julia była pesymistycznie nastawiona. Początkowo myślała, że nie wytrzyma tam długo, ale został zatrudniony, a nawet regularnie chwalony.
