Trzy lata temu dostałam świetną pracę z dobrą pensją i z – co najważniejsze – możliwościami rozwoju osobistego. Wszystko byłoby dobrze, gdyby nie współpracownicy, którzy nie potrafią mnie zaakceptować i ciągle robią mi pod górkę. Czasami dogadują mi chamsko, ale chyba i tak najbardziej bolesną rzeczą, która mnie spotyka z ich strony jest ignorancja.
Naprawdę nie rozumiem, dlaczego tak się zachowują, bo nigdy im niczego nie zrobiłam. Szczególnie jedna koleżanka jest wobec mnie bardzo wrogo nastawiona z całego grona. Od początku odzywała się do mnie chamsko. Szef powiedział, że ma mnie wprowadzić w obowiązki, ale oczywiście tego nie zrobiła mówiąc, że w niczym mi nie pomoże. Sama musiałam się wszystkiego nauczyć mimo, że zwykle ktoś pomaga w procesie wdrożenia.
Namówiłam męża, żeby zapomniał o synu i wykreślił go ze swojego życia. Nie miałam innego wyjścia
Ciągle się zastanawiam, co zrobiłam źle, skoro one mnie aż tak nienawidzą. Jedyne, co można mi zarzucić to jest to, iż nie jestem Polką i nie rozmawiam po polsku bez akcentu wschodniego. Owszem, nie jestem stąd, ale przyjechałam do Polski z Ukrainy ponad 15 lat temu dlatego dostosowałam się do tutejszej kultury i zwyczajów, ogólnie bardzo szanuję Polaków, ale mimo tego niektórzy wciąż źle mnie traktują. Zawsze staram się być dobrą koleżanką dla innych współpracownic, ogólnie staram się być dobrym człowiekiem człowiekiem. Bardzo brakuje mi dobrej atmosfery w pracy. Spędzam tam osiem godzin dziennie więc byłoby dobrze móc z kimś porozmawiać, pośmiać się, ale tutaj mogę tylko o tym pomarzyć. Na początku nawet sama inicjowałam wspólne spędzanie czasu, ale to zawsze kończyło się tak samo, czyli ignorancją z ich stron.
Nie chcę być już dalej poniżana, aIe też nie wiem, co dalej zrobić. To dobra praca, daje mi wiele możliwości, mogę się piąć po szczeblach kariery, ale nie mogę liczyć na dobrą atmosferę w zespole, co jest przecież bardzo ważne.
