Mam 30 lat i tak naprawdę nigdy nie byłam w poważnym związku. Najpierw skupiałam się na edukacji i na tym, by zdobyć wyższe wykształcenie, a potem zaczęłam robić doktorat, bo naprawdę nauka stała się wręcz moją pasją. Poza tym pracowałam i rozwijałam swoje hobby. Dzięki mojej pracowitości i determinacji udało mi się rozwinąć swoją karierę naukową i zawodową, z czego byłam bardzo zadowolona. Niestety, jeśli chodzi o życie osobiste, nie miałam taki powdów do radości.
Jasne, bywałam zakochana czy zauroczona i wchodziłam w jakieś związki, jednak były one dosyć luźne i krótkie, przez co żaden z nich nie doprowadził mnie ani do ślubu, ani chociażby do bycia narzeczoną. Wcześniej nie zastanawiałam się nad tym szczególnie i aż tak bardzo się na tym nie skupiałam, chociaż oczywiście osoby z otoczenia ciągle zaczynały ten temat i pokazać, że by może to ze mną jest coś nie tak. Wszyscy moi rówieśnicy byli już po ślubach, mieli dzieci, niektórzy zdążyli się już nawet rozwieść i wsziąć ślub ponownie. Z kolei kiedy ja mówię im, że nie miałam nigdy nawet poważniejszego związku, patrzą na mnie jak na ufoludka i z góry zakładają, że już zawsze będę starą panną.
Pewnego dnia w biurze usłyszałam refleksję, którą wypowiedział w rozmowie z drugim kolegą: „jeśli dziewczyna w wieku 25 lat lub więcej nie ma męża, a chociażby faceta, to coś musi z nią być nie tak. Z taką to nie chcę nawet rozmawiać i marnoważ czasu”. Najpierw pomyślałam, że to bzdura, ale potem przemyślałam sobie jego słowa. Podczas randek natknęłam się na facetów, którzy w tajemniczy sposób mrużyli oczy, jakby się zastanawiali nad moją osobą. Być może myśleli o tym, czy jestem jakaś nienormalna, czy coś mi może dolega.
Czyli rozwódka z dzieckiem czy kobieta po dwóch małżeństwach jest w porządku, ale 30-latka, która nie była nigdy w związku to już wstyd? Nie sądziłam, że z takiego powodu stanę się wyrzutkiem społecznym.