Jestem facetem i 25 lat. Cierpię na defekt kosmetycznym twarzy – mam rozszczep wargi, co ostatnio już jednak zoperowałem, ale czeka mnie jeszcze jedna operacja dla pełnego efektu. Mam też rozległe bielactwo, z którym zmagam się od dziecka. Mimo tego udało mi się związać z sympatyczną dziewczyną. Wczoraj powiedziała mi, że się jest w 16 tygodniu ciąży. Mnie ta nowina ucieszyła, ale cała jej rodzina jest tym zszokowana i namawia ją na aborcję strasząc, że nasze dziecko może odziedziczyć po mnie geny, i tym samym urodzić się z rozszczepem i bielactwem.
Jej siostra, również jeszcze niezamężna, mieszka z nią i ciągle namawia ją na aborcję. Chodzi za nią i cały czas jej ględzi, że decydując się na poród zniszczy sobie życie. Poza tym mówiła jej, że jeśli urodzi dziecko z takimi defektami, jakie ja mam, to będzie okropny wstyd dla niej, ale i dla ich całej rodzinie. Wstydem będzie także to, że urodzi jako panna, a nie jako mężatka – w ich wsi ciąża niezamężnej dziewczyny to powód do plotek i obmawiania za plecami. Nie przekonują jej argumenty o tym, że przecież wezmę z nią ślub i to jeszcze przed narodzinami naszego dziecka, a co do wad genetycznych, to nie muszą one wystąpić. Mogą, ale nie muszą, a skoro dziecko jest już w drodze, to czy nie lepiej je urodzić i otoczyć miłością?
Moja dziewczyna nie wie jeszcze, co robić, nie otrząsnęła się jeszcze z pierwszego szoku. Tym bardziej, że otaczają ją sami „dobrzy” doradcy, którzy jeszcze bardziej tylko mieszają jej w głowie i przedkładają ludzkie gadanie nad naszą miłość. Chciałbym przekonać jej rodzinę, że się mylą, a ją do tego, aby nie pozbywała się dziecka. Wierzę, że razem możemy wychowa to dziecko i stworzyć normalną rodzinę.