**Dzisiaj zrozumiałam, że się pomyšliłam.**
Choroba sama w sobie jest trudna. Ale jeszcze trudniej, gdy obok ciebie stoi człowiek, który powinien być wsparciem, a okazuje się obojętnym widzem. Dokładnie tak się poczułam, gdy w najgorszym momencie zostałam sama z gorącšką i słabością, a mój mšż, Krzysztof, wolał włączyć telewizor i wygodnie rozsiąść się na kanapie. Leżałam z temperaturą blisko czterdziestu stopni, drżącymi rękami próbowałam sięgnąć po kubek, a on nawet nie zapytał, czy potrzebuję wody. Zwykłe „Jak się czujesz?” nigdy nie padło.
Pochodzę z małego miasteczka pod Lublinem. U nas w rodzinie zawsze dbano o siebie nawzajem. Mama i tato trzymali się za ręce nawet na starość. Gdy ktoś zachorował – cały dom zamieniał się w mały szpital. Ciepła herbata, okłady, rosół – wszystko było jak należy. Myślałam, że tak powinno być wszędzie. A teraz leżę jak obca we własnym mieszkaniu. Żeby nie umrzeć z pragnienia, musiałam wlec się sama do kuchni. A Krzysztof? Nawet nie mrugnął okiem. Nie z okrucieństwa. Po prostu go to nie znosi.
Gdy on choruje – zupełnie inna historia. Budzi mnie w środku nocy i prosi o termometr, wodę, krople. A ja biegnę. Nie bo muszę, ale bo chcę. Bo tak czuję. Bo to słuszne. Wzywam lekarza, gotuję kompot, staram się przygotować coś lekkiego. Jestem przy nim. A on? Potrafi tylko zapytać: „Idziesz dziś do pracy?” I jeśli powiem „nie”, spokojnie się odwraca i wychodzi. Zero pomocy, zero leków, zero zainteresowania, czy w ogóle jest co jeść.
Próbowałam rozmawiać. Niekiedy. Ale każdą rozmowę zamieniał w żart albo obrażał jak dziecko. Że wymyślam, że przesadzam, że dramatyzuję. Może i tak? – zastanawiałam się. Może jestem przewrażliwiona? Ale potem znowu przypominałam sobie, jak stałam w kuchni, ledwo trzymając się na nogach, a on wszedł, postawił brudny talerz w zlewie i wyszedł. Jakbym była sprzątaczkš, a nie człowiekiem.
Wtedy postanowiłam: zrobię tak samo. Nie ze złości – tylko w nadziei, że zrozumie. Zachorował – a ja zajęłam się swoimi sprawami. Zero herbaty, zero koca, zero dobrego słowa. Natychmiast zaczął jęczeć: głowa boli, nie ma co jeść, nie ma co pić. „W kuchni wszystkim jest” – odpowiedziałam spokojnie. A on? Nie potrafił tego pojąć. Biegał mišdzy lodówkš a mikrofalš, głośno wzdychał, jęczał do całego mieszkania, licząc, że się złamię. Nie złamałam się. Myślałam, że zwerknie.
Ale niestety. Gdy znów zachorowałam, znów mnie zignorował. Leżałam z gorącšką, z bolącymi stawami, a on przeszedł obok, nawet nie spojrzał. Próbowałam jeszcze raz porozmawiać. Przypomniałam mu, jak przez lata się nim opiekowałam, i jak tylko raz postąpiłam inaczej. A on na to: „Wtedy się mną nie zajęłaś, to teraz nie wymaga”. Wszystko. Jeden raz przekreślił lata troski. Wtedy zrozumiałam: on nie umie docenić. Nie pamięta dobra. Widzi tylko to, co mu niewygodne.
Wyrzucili mi się. Było mi już wystarczajšco. Powiedziałam wszystko, co się we mnie zebrało. Wszystko, co tłumiłam. A on? On się obraził. Obraził! Nie ja, porzucona w chorobie, nie ja, bez choćby moralnego wsparcia – tylko on, wielki, silny mężczyzna, któremu w porę nie pogłaskałam głowy.
Chyba się pomyliłam. Bardzo się pomyliłam. To nie ten człowiek, z którym chciałabym się zestarzeżyć. Nie ten, który poda szklankę wody w ostatniej chwili. Nie ten, który będzie podporš. A ból tej świadomości jest gorszy niż każda choroba.
