Dopiero niedawno zdałem sobie sprawę, jak dziwna jest moja dziewczyna.Ma dużą obsesję na punkcie wyglądu.
Nie mogę pochwalić się wyrzeźbionymi rysami, pulchnymi ustami, ani ostrymi kośćmi policzkowymi i wielkimi oczami, ale w moim kręgu towarzyskim jestem chyba najprzystojniejszy. Być może dlatego moja koleżanka z drugiego działu, Sara, zwróciła na mnie uwagę.
Jest szykowną dziewczyną o figurze z Instagrama, o której wszyscy marzą. Jest bardzo schludna, zadbana i stylowa. Śledzi modę, najnowsze trendy i zawsze wkłada wiele wysiłku, by dobrze wyglądać. Szczerze mówiąc, nigdy nie widziałem jej bez tuszu na rzęsach i szminki na ustach.
Nie jest wstydem wychodzić publicznie z taką dziewczyną, raczej napawa mnie duma, że wybrała właśnie mnie.
Kiedyś myślałem, że jestem dumny, ale teraz trochę żałuję. Ogólnie rzecz biorąc, za to, że zakochałem się w związku z nią i jej ładnym opakowaniem. Nie chodzi o to, że sama Sara jest głupia, jest dobrym pracownikiem w swojej dziedzinie, ale bardzo przywiązana do swojego wyglądu. Nie tylko jej, ale także mojego. Zauważyłem, że na wszelkie sposoby stara się dopasować mnie do swoich standardów. Wysłała mnie już na zabieg na twarz, na manicure, żeby doprowadzić moje paznokcie do porządku, wysłała mi stronę internetową, na której mogłem kupić ubrania i wiele, wiele innych.
Ona sama jest jak lalka Barbie, a teraz, z braku lepszego określenia, chce mnie zamienić w Kena. Nie zgadzam się z tym. Jeśli się kogoś kocha, to trzeba go lubić pod każdym względem, prawda? Zdaję sobie sprawę, że Sara może nie wyglądać bez makijażu tak niesamowicie, jak przywykłem ją widzieć i nie przeraża mnie to. Czym ja jestem dla niej, postrachem?
Nie chcę zrywać z powodu głupich rzeczy, ale nie czuję się też komfortowo, odmawiając jej pomocy… Chyba będę musiał się z nią pogodzić i skorzystać z jej rad. W końcu nie robi tego tylko dla siebie, ale także dla mnie.
