Mój dziadek zawsze powtarzał, że życie przeszłością i rozpamiętywanie jej, jest złe. Trzymając się tego, co było w przeszłości, możesz przegapić to, co dzieje się teraz i zrujnować swoją przyszłość.
Dziadek był bardzo ciekawym i mądrym człowiekiem. Potrafił zachwycić mnie wszystkim, nawet czytaniem, z czym zawsze miałam problemy. W gimnazjum byłam okropną czytelniczką, a wyśmiewanie się ze mnie moich kolegów i nauczycieli, tylko obniżało moją samoocenę, przez co jeszcze mniej czytałam. Mój dziadek był lepszy, niż jakikolwiek nauczyciel i potrafił znaleźć właściwy sposób nauczania, który mnie zainteresował.
Teraz go nie ma, a ja czuję się tak, jakby wyrwano mi z piersi ogromną część serca i między żebrami mam pustą przestrzeń. Zbyt trudno jest mi nie trzymać się tych sznurków z przeszłości, nie pamiętać o wszystkich dobrych chwilach i naukach, które otrzymałam od niego. Bardzo mi go brakuje. Czasami łapię się na tym, że chcę o czymś opowiedzieć dziadkowi, o jakimś wydarzeniu z życia, anegdocie, przeczytanej książce. Fakt, że go nie ma, uświadamia mi, jak bardzo stałam się samotna.
Nie mam dobrych przyjaciół, którzy słuchaliby tych wszystkich rzeczy, które opowiadałam dziadkowi. Co więcej, nie wiem, jak zdobyć takie przyjazne dusze. Dziadek zawsze był moim najlepszym przyjacielem, jedynym rozmówcą i słuchaczem.
Trudno jest przypomnieć sobie jego rady i nie rozpamiętywać przeszłości, jednocześnie krocząc ku przyszłości. Moi rodzice nie mogą mnie wspierać w niektórych sprawach, podobnie jak moi rówieśnicy. Tonę w beznadziei i tęsknocie, mam świadomość, że te chwile nigdy już nie wrócą.
Czy jest jakiś sposób, aby szybciej uporać się z tym okresem i wrócić do normalnego życia? Naprawdę obawiam się, że nadal będę tkwić w przeszłości, mimo że staram się nie oglądać zbyt często za siebie.
