Dlaczego warto przynieść własne jedzenie?
Siostra i brat mojego męża wraz z rodzinami przez pięć lat spędzali z nami każde Święta Bożego Narodzenia. Całe gotowanie brałam na siebie przygotowywałam potrawy, nakrywałam do stołu, dbałam o wszystko i sprzątałam po biesiadzie. Oni po prostu świętowali. Ale w zeszłym roku moja cierpliwość się skończyła i miałam wszystkiego po dziurki w nosie. Było to dla mnie wyczerpujące fizycznie, psychicznie i także pod względem finansowym.
Dlatego w tym roku postanowiłam rozdzielić obowiązki na wszystkich.
Ostatnio jednak moja teściowa zasugerowała mi, że już lata nie te, zdrowie nie pozwala, więc bardzo by chciała, żeby znów cała rodzina mogła spotkać się u mnie w domu na święta.
Zadzwoniłam więc do siostry i brata męża i powiedziałam, że mama bardzo chce wspólnie spędzić Święta Bożego Narodzenia. Na początku byli zachwyceni stwierdzili, że skoro mama prosi, to trzeba się zgodzić.
Powiedziałam wtedy, że w tym roku dzielimy się zadaniami, kto co przygotuje i przyniesie.
Zgodziłam się przygotować zupy, dwa dania ciepłe oraz upiec ciasto.
Im przypadło przygotowanie dwóch sałatek, ryb, trochę wędliny, sera, owoców oraz przyniesienie napojów. Każdy miał przynieść coś do picia.
Kiedy wymieniłam wszystko, co będzie potrzebne, ich entuzjazm od razu zniknął. Usłyszałam, że nie mają kiedy nic ugotować, bo długo pracują, musieliby wszystko najpierw kupić i potem dopiero coś przygotować. Stwierdzili, że nie bardzo widzą sens, żeby przynosić jedzenie, wolą zrobić święta u siebie.
Spytałam więc: a co z mamą? Zgadnijcie, co odpowiedzieli Że po prostu zadzwonią z życzeniami przez telefon i na tym koniec.
Nie chcą więc podzielić się obowiązkami i zakupami. Jeszcze nie powiedziałam o tym teściowej. Nie mam pojęcia, jak jej to wytłumaczę będzie bardzo rozczarowana.
Co powinnam zrobić w takiej sytuacji? Może powinnam jeszcze raz przygotować wszystko sama, tak jak zawsze?
