Mam 34 lata. Byłem już w kilku poważnych związkach, ale żaden z nich nie skończył się ślubem. Nie mam nic przeciwko instytucji małżeństwa i chciałbym kiedyś wziąć ślub, ale nigdy wcześniej nie spotkałem dziewczyny, która w moim odczuciu nadawałabym się do roli żony. Po ostatni związku już od kilku lat jestem sam, miałem w tym czasie jedynie kilka przelotnych znajomości. Najpierw nie spotkałem żadnej dziewczyny, a potem wpadłem w wir pracy i nie miałem ani czasu, ani ochoty, aby się z kimś w ogóle spotykać na poważnie.
Niedawno całkiem przypadkiem poznałem pewną dziewczynę w kawiarni. Piękna, zadbana, szczupła, a do tego fajnie się z nią rozmawiało. Umówiliśmy się na randkę, potem na drugą i tak od słowa do słowa ustaliliśmy, że będziemy się spotykać, ale póki co bez zobowiązań. Owszem, fajnie się z nią rozmawiało, ale też jeszcze lepiej robić z nią inne rzeczy.
Nasze spotkania stały się regularne. Nagle zaproponowała mi wspólne wakacje nad morzem, ale przy okazji też przyznała, że ma dziecko z pierwszego małżeństwa. Myślałem, że nie mamy przed sobą żadnych tajemnic, bo dużo ze sobą rozmawialiśmy o przeszłości, ale jednak okazało się, że jest inaczej. Ta prawda trochę mnie zszokowała, nie byłem na nią gotowy.
Zasadniczo zawsze byłem przeciwny związkom z rozwiedzionymi kobietami, a w dodatku z takimi, które są samotnymi matkami. Najgorsze jest to, że powoli zaczynałem chcieć czegoś więcej i coś do niej poczułem, ale znając siebie i swój charakter byłem pewny, że nie będę w stanie wychowywać cudzego dziecka jak własnego. Teraz jednak zaczynam się zastanawiać, czy może nie powinienem zmienić swojego podejścia i ją poślubić?
Czy dziecko ukochanej kobiety może stać się przeszkodą do zbudowania poważnego związku? Chciałbym mieć jeszcze swoje, biologiczne dzieci. Nie wiem, coś jednak się we mnie zmienia, aż sam siebie nie poznaję. Może miłość naprawdę zmienia ludzi?