Wszyscy ludzie rodzą się, dorastają, starzeją i choć bardzo tego nie chcemy, nasi rodzice również przechodzą na emeryturę i w podeszły wiek. Jak więc należy postąpić? Mieszkać i opiekować się starszymi ludźmi w jednym domu, czy też zapewnić rodzicom możliwość zestarzenia się w odpowiednim miejscu i w podobnym towarzystwie? W tej kwestii opinie są różne, przyjrzyjmy się temu tematowi na przykładach z życia.
Moja przyjaciółka od zawsze mieszkała z babcią i matką. Jej ojciec zostawił ich, gdy Mirka miała pięć lat. Odwiedzałam ich i byłam mimowolnym świadkiem ciągłych kłótni jej matki i babki, ale miałam wtedy niewiele lat i nie zwracałam na to większej uwagi.
Nadszedł czas, kiedy opuściłyśmy rodzinne gniazdo, na rzecz życia prywatnego. Mirka i ja zdołałyśmy utrzymać naszą przyjaźń i teraz jesteśmy dobrymi przyjaciółkami, jak rodzina. Kiedy się spotykamy, ona często narzeka na teściów, opowiada też o babci, która nie jest już w stanie sama o siebie zadbać, a ich relacje z matką, stały się fatalne.
Kiedy wnuczka sugeruje babci, że powinna zamieszkać w domu opieki, jest urażona, a matka jej mówi, żeby nawet o tym nie myślała i nie proponowała jej tego, kiedy ona będzie niesprawna.
Z kolei nasi sąsiedzi to zupełnie inna historia. Babcia, będąc jeszcze przy zdrowych zmysłach i mogąc poruszać się o własnych siłach, poprosiła dzieci o znalezienie dla niej miejsca w odpowiedniej instytucji. Powiedziała im, że nie chce być dla nikogo ciężarem, że młodzi nie powinni mieszkać ze starszymi i że zaoszczędziła trochę pieniędzy, aby móc żyć na starość. Dzieci nie bardzo chciały spełnić prośbę emerytki, dręczyło ich sumienie i to, co ludzie powiedzą, ale staruszka była uparta.
Rzeczywiście, jeśli jest taka możliwość, to po co narażać wszystkich członków rodziny na niedogodności i znosić kłótnie? Rodzice nie powinni odchodzić do takich domów z pretensjami do swoich dzieci. Z kolei młodzi, nie powinny zadręczać się do końca życia tym, że powiedziały ukochanej osobie za dużo i nigdy nie będą miały szansy poprosić o przebaczenie.
Domy opieki zostały zaprojektowane w taki sposób, aby osoby starsze mogły dożyć sędziwego wieku w komfortowych warunkach i wśród ludzi należących do ich kategorii. Stwarza się tam specjalne warunki, dzięki którym dzieci nie muszą patrzeć na codzienną udrękę rodziców. Nie muszą rezygnować z pracy, a wnuki pozbawione są stresu. Ułatwia to życie wszystkim w rodzinie. Można odwiedzać krewnych, kiedy tylko się chce, i praktycznie nie ma ograniczeń czasowych, dotyczących wspólnego przebywania.
To jest moja osobista opinia. Jak byś postąpił w takiej sytuacji? Która opcja jest dla Ciebie bardziej akceptowalna?
