CO SKRÓCISZ, TEGO NIE ODZYSKASZ
Kiedy Antonina pokazywała swoim znajomym zdjęcia ze swojego ślubu, zawsze mówiła z uśmiechem:
Och, namęczyłam się w tej sukni! Była oczywiście piękna, ale ciężka i niewygodna! Następnym razem, gdy będę wychodzić za mąż, wybiorę lekką i zwiewną sukienkę ślubną.
Wszyscy myśleli, że Tosia żartuje, i śmiali się razem z nią. I rzeczywiście, Antonina żartowała. Znajomi wiedzieli, że Antonina wyszła za mąż z miłości. Ich historia zaczęła się jak typowy letni romans w Zakopanem. Antonina miała wtedy 21 lat, a jej przyszły mąż Wojciech 28.
To było lato, łagodne słońce nad Tatrami, kieliszek polskiego wina na tarasie, szum drzew wszystko splotło się razem, a wkrótce pojawiło się zgłoszenie do urzędu stanu cywilnego. Wojciech musiał się najpierw rozwieść z drugą żoną, a Antonina przeprowadzić się do Krakowa, rodzinnego miasta Wojciecha.
Warszawa Kraków Warszawa ten szlak na lata wpisał się w życie Antoniny, niemalże jak rytuał.
Ale na początku młode małżeństwo musiało wynająć mieszkanie. Wojciech podarował swoje mieszkanie drugiej żonie, która groziła, że się targnie na życie, jeśli nie wróci do niej. O pierwszej żonie nie wspominał prawie wcale. To małżeństwo trwało półtora roku. Po prostu się nie dogadali. Z czasem Wojciech poznał Antoninę, ale i on przekonał się, że czasem miłość bywa skomplikowana.
Pierwsza żona szybko znalazła nowego partnera, nawet jednego z przyjaciół Wojciecha. Druga żona wytrzymała nieco dłużej. Trzy lata wystarczyły, by Wojciech odkrył, że nie chcą razem mieć dzieci, które ona nazywała małymi osobnikami.
Antonina nie przejmowała się zawirowaniami z przeszłości swojego męża. Była niezależna pewna siebie, swojej urody i wyjątkowości. Wojciech ją uwielbiał i czuł się przy niej szczęśliwy. Gdy dawał jej kwiaty, to naręcza tulipanów, gdy kupował płaszcz, to od razu trzy w różnych kolorach, buty na każdą okazję. Antonina jeździła z Wojciechem do Londynu, Paryża czy Chorwacji żeby poszerzyć horyzonty i odpocząć przed powitaniem na świecie pierwszego dziecka.
Niedługo potem, urodziła się im córeczka, Marysia. Antonina poświęciła się opiece nad nią, a Wojciech kupił dom i urządził go z myślą o swoich dziewczynach. Nowe mieszkanie świętowali z rodziną. Marysia poszła do przedszkola. Antonina skupiła się na nauce i rozwoju, ale zawsze wracała się kształcić do rodzinnej Warszawy. Tam były jej przyjaciółki i mama, a nawet obcy ludzie wydawali się bardziej serdeczni. Pod warszawskimi kasztanami czuła spokój.
Marysię zostawiała pod opieką teściowej, która kochała wnuczkę całym sercem. W trakcie sesji Antonina przebywała w Warszawie. Wojciech straszliwie o nią zazdrościł. Przyjeżdżał po nią, urządzał zabawne przypadkowe spotkania. Tosia nie dawała mu żadnych powodów do niepokoju. Choć może tylko tak się wydawało
A tak naprawdę Tosia pragnęła uciec od domowych obowiązków. Chciała studiować, żeby tylko nie musieć sprzątać, gotować, opiekować się dzieckiem czy mężem. Wydawało jej się, że życie przemyka obok niej. Dlaczego ona, taka świetna i ambitna, ma zajmować się prozaicznymi rzeczami?
Z czasem na dnie torebki Antoniny znalazły się aż trzy czerwone dyplomy, głównie z psychologii. Dokumenty zawsze nosiła przy sobie, ciągle czegoś szukając zwłaszcza pracy, czemu Wojciech zdecydowanie się sprzeciwiał:
Czy nam nie starcza pieniędzy? Oszaleję, zanim wrócisz z tej pracy! Antonino, może zrobimy sobie drugie dziecko? Synka albo córeczkę? Bylebyś była ze mną.
Antonina nie widziała się ponownie w roli mamy. Dała życie córce, spełniła swoją misję. Teściowa słysząc jej wywody zaproponowała, by zostawić Marysię z nią do czasu, aż Antonina dorośnie. Bo jej synowa tylko lata, buja w obłokach, a dziecko potrzebuje miłości i obecności bliskich. Tosia zgodziła się bez wahania i wyjechała do rodzinnej Warszawy, nie informując nawet Wojciecha Zadzwonię z Warszawy, pomyślała.
Tymczasem w Warszawie czekał na nią Wojciech. Już znał zachowania swojej żony.
Tosia, gdzie Marysia? Dlaczego tu jesteś, a nie w Krakowie? Masz kogoś? pytał zirytowany.
Wojtku, nie przesadzaj! Nie mam nikogo. Po prostu jest mi z tobą nudno, rozumiesz? Potrzebuję wolności! odpowiedziała spokojnie Antonina.
Wolności? Ode mnie i od córki? A miłość? Znikła? Może masz kryzys wieku średniego? Razem przez to przejdziemy przekonywał Wojciech.
Nie przejdziemy ucięła Antonina.
Zrozpaczony Wojciech poprosił o pomoc teściową. Ta jednak tylko rozłożyła ręce:
Synku, radźcie sobie sami. Antoniny nie przekonasz. Ona jak skała!
Wojciech wrócił do Krakowa sam, zagubiony i niepewny co robić jak odbudować rodzinę? Jak trafić do serca żony, jak połączyć wszystko na nowo? Czuł się nie na miejscu. Dni mijały, Antonina nie wracała. Na telefon odpowiadała zdawkowo: U mnie wszystko dobrze.
Czas jednak biegł nieubłaganie
Po dłuższych przemyśleniach Wojciech sprzedał dom, zabrał Marysię i przeprowadził się do Warszawy. Wszystko dla ratowania rodziny.
Antonina zareagowała chłodno. Próbowała wybić Wojciechowi z głowy ten pomysł. Przecież córka będzie musiała zmienić szkołę, rozstać się z przyjaciółmi, a babcia Marysi nie zaakceptuje tego rozwiązania. Wszystko były to jednak wymówki Antonina ceniła swoją wolność i nie chciała jej tracić. Żyć jak ptak na niebie oto jej motto. Rozpoczęła własny biznes, otworzyła małą pracownię krawiecką. Wynajmowała kawalerkę, miała podziwiających ją znajomych kobiet i mężczyzn. Nie miała czasu na nudę. I nagle mąż, córka Ale po co? Chciała wymazać z pamięci swoje wcześniejsze życie. Była zdecydowana wszystko, co było wcześniej, to jakby przygody obcej kobiety.
Wojciech nie posłuchał rad żony przeprowadził się z Marysią do Warszawy, naiwnie wierząc jeszcze w ratowanie rodziny. Kochał żonę mocno mimo wszystko. Początkowo czekał na Antoninę pod pracą, zabierał córkę, która była niezwykle podobna do mamy. Na nic się to jednak zdało Antonina była chłodna, jakby nic w niej nie poruszało. W końcu powiedziała:
Wojciechu, daj mi spokój! Pora się rozwieść. Marysię mogę przygarnąć.
Kiedy Marysia skończyła jedenaście lat, nie potrzebowała przytułku. Miała kochającego ojca, babcię, która codziennie za nią się modliła. Dziewczynka tęskniła za mamą, kochając ją, nie rozumiejąc, dlaczego mama sama zrezygnowała z córki.
Czas płynął dalej. Każdy dostaje w życiu to, co sam zasieje.
Wojciech przestał łowić ryby na suchym brzegu. Zrozumiał, że nie dotrze już do serca Antoniny. Los przyniósł mu zwyczajną kobietę, która twardo stąpała po ziemi Teresę. Nie potrzebowała Londynu czy Paryża, drogich płaszczy i setek butów. Marzyła o nowych kaloszach na jesień, ciepłej kurtce do pracy w gospodarstwie i o szczęściu swoich dzieci miała dwóch synów z wcześniejszego związku.
Wojciech odnalazł przy niej spokój, ciepło i radość. Tam, gdzie prosto, tam sto aniołów, gdzie przekombinowane nie ma żadnego. Wkrótce w tej rodzinie pojawiła się też córeczka. Wojciech zaznał prawdziwego szczęścia po raz pierwszy, choć w czwartym małżeństwie. Przeszłości wolał nie wspominać.
Antonina zamieszkała z matką w jej domu. Jeden z partnerów obiecywał złote góry, a zostawił ją z długami. Jej krawiecki biznes upadł. Zniknęli adoratorzy i przyjaciele. Antonina została psychologiem w szkole w końcu nie na darmo studiowała. Nie żałuje niczego. Chociaż człowiek ma w sobie głębiny, których nie da się zmierzyć. Może w jej sercu kiedyś zapłonie iskra prawdziwej refleksji?
Marysia, gdy dorosła, wyszła za mąż i zamieszkała z mężem oraz babcią w Krakowie. W dniu ślubu miała na sobie lekką i zwiewną suknię ślubną, podarowaną jej przez mamę Antoninę.
Życie każdego uczy, że to, co raz utracone przez nieprzemyślane wybory, często nie wraca. Trzeba umieć docenić to, co się ma, zanim będzie za późno bo wolność bywa piękna, ale to miłość i bliskość drugiego człowieka dają prawdziwe szczęście.
