Moja córka ma 11 lat. Wydaje się, że powinna już rozumieć wiele rzeczy i rozróżniać co jest dobre, a co złe.
Pewnego dnia zadzwoniła moja teściowa i powiedziała, że z musi z nami poważnie porozmawiać. Na początku nie rozumiałam, co się dzieje tym bardziej, że mam z nią doskonały kontakt, a także uważam ją za świetną babcię.
Zabiera córkę do siebie w każdy weekend, a Sonia jest bardzo zadowolona za każdym razem z czasu, który spędza razem z babcią. Później zawsze nam opowiada, co z nią robiła – oglądała kreskówki, karmiła ptaki w parku czy rysowała. Z moją mamą nie ma aż tak dobrego kontaktu, a wszystko to może dlatego, że mama chętniej zajmuje się dziećmi mojej siostry.
Z mężem czekaliśmy więc na tę poważną rozmowę, zaniepokojeni, o co może chodzić. Przeanalizowaliśmy wszystkie opcje, co może być tego powodem i myśleliśmy, że może na coś zachorowała albo w ogóle dzieje się z nią coś okropnego. Jednak to, co nam powiedziała, zszokowało nas!
Okazało się, że moja córka opowiadała teściowej o wszystkim, co działo się u nas w domu. Często ze szczegółami, którymi niekoniecznie trzeba się dzielić z innymi. Byłam po prostu zdziwiona, że moja córka okazała się taką plotkarą, bo inaczej się tego nie da nazwać. Czyżby w ten sposób chciała zasłużyć na miłość swojej babci? Moja córka opowiada o naszych kłótniach i pojednaniach, o tym, na co wydajemy pieniądze, kiedy zamawiamy pizzę i pijemy wino, a także o wiele, wiele więcej. Teściowa przez to oskarżyła nas o to, że wydajemy na byle co pieniądze i pijemy za dużo wina!
Nie wiedziałam, co jej powiedzieć. Mąż zaczął karcić córkę, a potem matkę, dlaczego ona, jako dorosła kobiet słucha tego, co mówi jej dziecko.
Córka teraz w weekendy siedzi w domu, teściowa jest obrażona, a my z mężem nie rozmawiamy już przy dziecku nawet na jakieś błahe tematy, bo boimy się, że wszystko przekaże teściowej. Mąż powiedział córce: „Teraz już nigdy Ci nie zaufamy”. Rozpłakała się, a ja powiedziałam, że to już za dużo. Przeszliśmy od szczęśliwej rodziny do ludzi, którzy się nienawidzą. Staram się rozmawiać spokojnie z córką, tłumaczę jej, dlaczego zrobiło nam się przykro i że nie chcielibyśmy, żeby opowiadała o wszystkim babci. Mam nadzieję, że zrozumie.
