Mój mąż i ja pochodzimy z tej samej wsi. Zawsze marzyliśmy o tym, że w przyszłości będziemy mieszkać w mieście, stworzymy tam własną rodzinę. Dlatego po szkole, zgodnie z jasnym planem, przeprowadziliśmy się do miasta.
Mąż zaczął pracować wszędzie, gdzie tylko to było możliwe. Pracował jako ładowacz, kierowca, ochroniarz… W końcu został zauważony w jednej z firm i zaczął awansować. Teraz jest menedżerem. Ja myłam naczynia w restauracji, tam też byłam kelnerką i sprzątaczką. Po kilku latach awansowałam i teraz zajmuję się administracją.
Na początku wynajęliśmy mały pokój, zbieraliśmy pieniądze, a następnie zaciągnęliśmy kredyt hipoteczny i przeprowadziliśmy się do naszego własnego mieszkania. Ile wtedy było radości. Sami wszystko wyposażyliśmy, a potem urodziła się nasza córka. Dopiero gdy nasze życie stało się stabilne, przypomnieli sobie o nas krewni ze wsi.
Ostatni przypadek z moją ciotką spowodował, że nie mogłam powstrzymać łez ze złości. Ciotka jest bezczelną kobietą. Zdecydowała, że tak jak my, będzie mogła ułożyć sobie szczęśliwe życie w mieście. Spakowała swoje rzeczy i przyjechała do nas. Zatrzymała się u nas w mieszkaniu, bo powiedziała, że nie ma gdzie mieszkać, a my jesteśmy krewnymi, więc jej nie wyrzucimy. Nie wyrzuciliśmy, a teraz żałujemy…
Początkowo ciotka chodziła na rozmowy kwalifikacyjne, szukała pracy, jednak po nich kładła się na kanapie i oglądała telewizję do późna w nocy. Więc minęły dwa tygodnie, nic nie znalazła. Mówiła, że nie zamierza pracować za grosze. Ostatnią kroplą przelewającą czarę goryczy było to, że moja zmęczona córka wróciła z treningu, a ciotka, leżąc na kanapie, krzyknęła:
– Pobiegnij mi po frytki do sklepu!
Zaczęłam krzyczeć na ciotkę i pakować jej rzeczy, a mój mąż natychmiast do mnie dołączył. Tego wieczoru wyrzuciliśmy ciotkę za drzwi. Nie było już siły, by ją znosić każdego dnia. Nie dokładała się do jedzenia, nie płaciła za nic, po prostu u nas siedziała. Potem wszyscy krewni ze wsi powiedzieli nam, jak niegrzeczni i aroganccy jesteśmy, ale nikt na pewno by jej do siebie nie przyjął.
Zostałam czarną owcą w rodzinie. Zarzucono mi, że nie okazałam serca bliskiej osobie w potrzebie. Nikt ani przez chwilę się nie zastanowił, nie zapytał, jak było. Po prostu ocenili mnie na podstawie wersji ciotki, która z pasożyta na naszej kanapie stała się ofiarą w rodzinie. Jestem zła, rozczarowana i przygnębiona, ale uważam, że postąpiłam słusznie.
