Wychowywał mnie tylko ojciec. To on był moim jedynym oparciem i człowiekiem, do którego zawsze mogłam się ze wszystkim zwrócić. Żyliśmy sobie tak we dwoje w dużym domu. Nie mieliśmy dużo pieniędzy, ale tata naprawdę bardzo się starał, aby niczego mi nie brakowało.
Kiedy skończyłam 20 lat, wyszłam za mąż i przeprowadziłam się do miasta. Kilka lat po moim ślubie zmarł ojciec. Byłam jego jedynym dzieckiem, więc cały majątek po nim odziedziczyłam jedynie ja. Wraz z mężem rozważyliśmy spokojnie wszystko i postanowiliśmy, że nie będziemy sprzedawać domu po ojcu, tylko przeprowadzimy się do niego i zamieszkamy na wsi. Mieszkając w mieście nasze zarobione pieniądze wydawaliśmy na czynsz, więc to była dla nas dobra alternatywa.
Teściowa wspierała nas w tej decyzji, a nawet zaoferowała swoją pomoc finansową, ponieważ w domu na wsi trzeba było zrobić remont. Następnie teściowa zdecydowała się z nami zamieszkać. Miałyśmy doskonałe relacje, więc nie miałam nic przeciwko temu, a dom był naprawdę duży i nie było żadnego problemu z tym, czy się wszyscy tutaj pomieścimy.
Gdy tylko zaczęliśmy mieszkać razem pod jednym dachem, moja teściowa bardzo się zmieniła. Zaczęła mnie nieustannie krytykować i poniżać. Ciągle robiła mi jakieś uwagi i była oburzona tym, jak bardzo źle według niej prowadziłam dom. Któregoś dnia teściowa zagroziła mi, że jeśli nie będę jej posłuszna, to po prostu odbierze mi dom ojca. Mój mąż był świadkiem prawie wszystkich naszych kłótni, ale nigdy nie stanął w mojej obronie, tylko udawał, że nic się nie dzieje.
Byłam wciąż cierpliwa, bo miałam nadzieję, że niebawem cała sytuacja się poprawi, ale to były złudne nadzieje, bo relacje z teściową nie tylko się nie polepszyły, a nawet były znacznie gorsze. To samo relacje z mężem. Wcześniej w ogóle się nie kłóciliśmy, a teraz codziennie były awantury. Oczywiście teściowa podsycała wszystko, rzucając w moją stronę różne fałszywe oskarżenia.
Kiedy pewnego dnia teściowa wyjechała do miasta w jakiś sprawunkach, ja ze ślusarzem wymieniłam wszystkie zamki. Zdałam sobie sprawę, że jeśli jej nie pozbędę, to moje małżeństwo się rozpadnie. Ostrzegłam też męża i powiedziałam, że jak chce, może iść do matki. Wiedziałam, że nigdzie nie pójdzie, bo mnie kocha. Stanął wtedy nawet po raz pierwszy po mojej stronie i przyznał mi rację.
Teściowa wróciła dzień później i zaczęła się denerwować, bo jej klucze nie pasowały do zamka. Dzwoniła do mnie i do męża, ale nie odebraliśmy telefonu. Dopiero później napisałam do niej wiadomość, że lepiej będzie, jeśli wróci do swojego mieszkania w mieści.
Bardzo się cieszę, że zdecydowałam się na ten krok, a moja determinacja pomogła ocalić mi moją rodzinę. Teraz mój mąż docenia mnie jeszcze bardziej, a ja zerwałam relacje z jego matką.