Ta historia jest krzykiem mojego wewnętrznego dziecka. Wszystko zaczęło się w moim odległym dzieciństwie – kiedy byłam w piątej klasie szkoły podstawowej często bolał mnie brzuch, ale moi rodzice nigdy nie poszli ze mną do lekarz.
Któregoś dnia, kiedy przyszłam do babci (czyli matki mojego ojca), poskarżyłam się jej, że w szkole często boli mnie brzuch, a kiedy tata po mnie przyszedł, babcia zapytała go, dlaczego nie poszli ze mną do jakiegokolwiek lekarza. Wtedy ojciec uderzył mnie od tyłu w głowę tak mocno, że krzesło, na którym siedziałam, zaczęło się pode mną telepać. Wszystko przeleciało mi przed oczami, zaczęło mi kręcić się w głowie. Uderzył mnie, swoją córkę, bo wydawało mu się, że oszukałam babcię i wymyślam, a tak naprawdę nic mnie nie boli. Nie uwierzył mi. Babcia oczywiście stanęła w mojej obronie, a w odpowiedzi tata rzucił w nią doniczką z kwiatkiem, która stała na korytarzu. Na koniec wyszedł z domu, mówiąc coś jeszcze pod nosem i trzaskając drzwiami wejściowymi.
Któregoś dnia ojciec uderzył mnie tak mocno, że rozwalił mi pół ucha i całą twarz zalała mi krew. Innym razem pobił mnie, bo nie powiedziałam mu, że zaup się już gotuje.. W rezultacie miałam podbite oko, które było tak opuchnięte, że nie mogłam go otworzyć przez kilka dni. Znęcał się nade mną na wiele sposobów: potrafił rzucić we mnie 3-litrową puszką lub kopnąć mnie w moje żeńskie narządy rodne tak, że skręcałam się z bólu. Któregoś razu owinął sobie dłoń skórzanym paskiem i bił mnie jego metalową klamrą, aż na jego dłoni pojawiły się otarcia i moja krew.
Później sąd go skazał na na 2 lata za pobicie stróża jednego z budynków. Ojciec po wyjściu z więzienia był jeszcze bardziej agresywny, bił i mnie i mamę. Ogólnie ją po raz pierwszy uderzył jeszcze na ich własnym ślubie i ta przemoc to do dziś, bo matka nigdy nie była w stanie się z nim rozwieść. Nawet pomimo tego, że miała złamany nos i nie raz dławiła się własną krwią, gdy ojciec się nad nią znęcał, ona nie podjęła tego kroku. Jednak kiedy już dorosłam i przygotowywałam się do wyjścia za mąż, ojciec chciał mnie pobić, gdy dowiedział się, że jestem w ciąży przedmałżeńskiej. Na szczęście mama na to nie pozwoliła. Później, kiedy urodziłam dziecko robiłam wszystko, aby nie widziała mojego ojca, bo nie chciałam, aby mała miała z kimś takim jakikolwiek kontakt.
Wiele może mnie potępić za to, co powiem, ale chciałabym, aby mój ojciec był martwy. Bóg pozwala mu ciągle żyć mimo, że był tak okrutny. Ja po prostu bardzo chcę, żeby zniknął z naszego życia na zawsze.
