Janusz od prawie 15 lat żyje samotnie. Jego żona nie żyje już z powodu choroby. Nie mieli wspólnych dzieci. Maria miała syna, ale jako dziecko utonął w rzece. Kobieta nigdy nie poradziła sobie z tamtym dniem, prawdopodobnie dlatego popadła w depresję. Janusz był samotny. Mieszkał na skraju wsi, stamtąd większość mieszkańców już dawno wyjechała do miasta, rzadko kto pojawiał się w tej części wsi, dlatego Janusz cieszył się z przypadkowych przechodniów, z którymi można było zamienić kilka słów.
Przewodniczący rady wiejskiej przyjechał do niego kilka miesięcy temu i zaproponował, że zapisze go do domu opieki, ale Janusz odmówił. Już dawno postanowił sobie, że ostatnie lata przeżyje w swoim rodzinnym domu i rodzinnej wsi, ponieważ nie będzie mógł żyć bez widoku lasu, bez swojego podwórka, domu. To miejsce było mu bardzo drogie. Tylko tutaj był jeden problem – zdrowie nie pozwalało już mu zbierać drewna. Zima coraz bliżej. Mężczyzna nie wiedział, co robić. Czy naprawdę zamarznie we własnym domu? Nie miał nikogo, kogo mógłby poprosić o pomoc.
Od dawna nie miał sąsiadów, nie miał też krewnych. Co robić? Staruszel siedział na ławce i myślał o swoim trudnym losie. Nagle jakiś samochód podjechał pod domm, który był całkowicie wypełniony drewnem, które zostało już porąbane na kawałki. Z samochodu wysiadł młody chłopak, syn przewodniczącego rady wiejskiej. Andrzej wyładował drewno opałowe, pięknie ułożył je w pobliżu domu, a następnie wyjął dwie duże torby z jedzeniem z samochodu. Staruszek był zachwycony, zaprosił młodego chłopaka do swojego domu, ale ten odmówił. Świat staje się lepszy, gdy ludzie czynią dobre uczynki.
