Aleksandrze, posiedź przynajmniej kilka godzin z Michałem Jadwiga spojrzała na męża z niezadowoleniem. Muszę iść do lekarza.
Nie mogę Aleksander gwałtownie wstał z kanapy. Mam spotkanie z kumplami, zaraz wychodzę.
Słuchaj, naprawdę. Ból głowy nie przechodzi, a plecy kręcą mnie po południu. Po ciąży to wszystko jakoś się wykręciło
Jadwigo, mam powtórzyć? rzucił z irytacją. Nie dam rady. Przenieś na inny dzień. Już się umówiłem.
Aleksander zaczął zasuwać kurtkę, przeszukując kieszenie.
Nie mogę odłożyć. Termin za trzy tygodnie już ustalony.
No to wytrwaj jeszcze trzy tygodnie wzruszył ramionami, jakby to była drobnostka. Nic złego się nie stanie.
Drzwi zatrzasnęły się z hukiem. Z pokoju dziecięcego dobiegł cichy płacz Michał właśnie się obudził. Znowu.
Jadwiga westchnęła ciężko, sięgnęła po telefon i wybrała numer przychodni przy ul. Marszałkowskiej, wsłuchując się w charakterystyczne dzwonki, które zastąpiły zwykłe brzmienia. W końcu dotarła kolej.
Dzień dobry, chciałabym odwołać wizytę na dzisiaj
Po raz kolejny padła na kanapę. Po ciąży zdrowie stało się dla niej losową loterią. Raz plecy tak się zaciągały, że nie mogła się wyprostować, innym razem głowa waliła jakby ktoś w środku młotem walił. Lekarze wzruszali ramionami, mówiąc, że trzeba zrobić badania, a na nie potrzeba czasu. I jeszcze ktoś musi siedzieć z dzieckiem.
Ale Aleksander miał to gdzieś. Ostatnie dwa lata zdawały się go zupełnie zmienić
W czasie ciąży trzymał Jadwigę za rękę dosłownie w każdym calu. Niósł ciężkie torby, gotował, masował stopy przed snem. Mówił, że jest najpiękniejsza i że jest szczęśliwy jak nigdy dotąd. Jadwiga wierzyła w każde jego słowo, myśląc, że ma szczęście z mężem.
A potem przyszedł Michał. I wszystko się rozpadło na kawałki.
Krzyki, niekończące się przewijanie, bezsenne noce to zdjąło z Aleksandra maskę, pod którą krył się zupełnie inny człowiek. Krzyczał na Jadwigę, gdy nie zdążyła posprzątać mieszkania. Krzyczał na Michała, gdy ten płakał w nocy. Rzucał rzeczy, trzaskał drzwiami, wybijał się do kumpli i wracał po północy.
Popatrz na siebie! wykrzykiwał, wskazując palcem w żonę. Czy w ogóle patrzysz w lustro? Gdzie podziała się moja piękna żona? Buldogini!
Jadwiga patrzyła. Widziała ciemne kręgi pod oczami, rozwiane włosy, starą koszulkę domową poplamioną jedzeniem dziecięcym. Dodatkowe kilogramy, które nie chciały zniknąć, mimo że jadła ledwo dwa posiłki dziennie. Ale jak znaleźć chwilę dla siebie, gdy Michał ma gorączkę, ząb boli, a brzuszek się trzęsie?
Myślisz tylko o dziecku, on jest twoim całym światem rzucał Aleksander, sznuąc buty. Czy w ogóle jeszcze mnie potrzebujesz?
Jadwiga milczała, bo nie wiedziała, co odpowiedzieć. Tak, myślała o Michałe. Jak nie myśleć o synu? To przecież jej własne dziecko!
Zmęczenie dało się we znaki. Stała na granicy, kiedy po prostu chciała położyć się i nie wstawać. Była zamknięta w czterech ścianach z wyciekiem dziecka i mężem, który uważał się za największą ofiarę w rodzinie.
Praca nie czekała. Firma, w której pracowała, zbankrutowała, właściciel uciekł z długami, biuro spieczono, pracownicy zwolniono. Jadwiga była na urlopie macierzyńskim, więc nie odczuła tego bezpośrednio. Ale Michał miał wkrótce trzy lata. Jadwiga wiedziała, że musi szukać nowej posady, a trzy lata przerwy w CV i mały synek nie były mile widziane przez pracodawców.
Marzyła jednak o tym. Chciała odprowadzić Michała do przedszkola, wyjść z domu, wsiąść do tramwaju, dojechać do biura i porozmawiać z żywymi ludźmi, a nie z małym chłopcem, który interesował się tylko kreskówkami. Chciała nie tylko dom i syna. Chciała przypomnieć sobie, kim była kiedyś.
Trzecią rocznicę Michała zorganizowała sama. Syn biegał po mieszkaniu w nowym kombinezonie, radosny i różowy.
Aleksandra nie było widać.
Jadwigo, gdzie jest Aleksander? spytała matka Aleksandra, Stanisława, rozglądając się, jakby spod zasłon miał wyłonić się syn.
Nie wiem Jadwiga uśmiechnęła się wymuszonym uśmiechem. Pewnie się spóźnia.
Jak się spóźnia? zapytał ojciec Aleksandra, Igor, marszcząc brwi. Dziecko ma urodziny!
Jadwiga wzruszyła ramionami. Dzwoniła do Aleksandra dziesięć razy, pisała sms-y, ale nie było odpowiedzi.
Goście wymieniali spojrzenia, ale nie wydawali żadnych słów. Matka Jadwigi, Weronika, przycisnęła jej dłoń pod stołem cicha podpora, która nic nie zmieniła.
Świętowanie było napięte. Michał był szczęśliwy, reszta udawała, że wszystko w porządku.
Jadwiga kroiła tort, nalewała herbatę, uśmiechała się gościom. Wewnątrz coś powoli się kruszyło, rozdrabniało na drobne kawałki, które już nie da się poskładać.
Goście rozeszli się pod wieczór. Michał szybko zasnął, nie czekając, aż go przebrać będą. Jadwiga położyła go w łóżeczko, poprawiła kołdrę i wróciła do salonu, gdzie panował chaos: brudne naczynia, porozrzucane opakowania, spłaszczone balony.
Zaczęła sprzątać mechanicznie, nie myśląc o niczym. Zmywała talerze, wkładała je do zlewu, wycierała stół.
Dźwięk kluczy w zamku zatrzymał ją w miejscu. Patrzyła na zegarek. Północ. Wypatrzyła korytarz.
Aleksander stał w drzwiach, chwiejny. Oczy czerwone, koszula zmięta, w nosie pachniały tanie, słodkie perfumy, na policzku czerwony ślad po szmince. Spojrzał na Jadwigę i zamarł.
Jadwigo, to nie to, co myślisz jego głos drżał. Wypiłem za dużo whisky. Dostałem się w tarapaty To jednorazowe, przysięgam!
Jadwiga powoli wypuściła powietrze. W środku zrobiło się lodowato, jakby wypełnił ją lód.
Gdzie byłeś? szepnęła.
Ja spotkałem się z kumplami. Weszliśmy do baru, były dziewczyny, a jedna
W dniu urodzin syna przerwała jej. Byłeś z jakąś dziewczyną, kiedy nasz chłopiec skończył trzy lata!
Jadwigo, wybacz! Aleksander cofnął się. Nie chciałem! Po prostu tak wyszło!
Po prostu tak wyszło? głos Jadwigi drżał. Jesteś zdrajcą, oszustem. Ufałam ci na 1000 procent. Mamy rodzinę. Mamy dziecko! Myślałam, że nie zejdziesz na zdradę!
To twoja wina! wpadł w szał Aleksander. Spójrz na siebie! Wokół mnóstwo pięknych dziewczyn, a ja wracam do domu i widzę ciebie! Oczywiście, że się rozglądam! Jestem młody! Potrzebuję miłości!
Jadwiga odwróciła się i poszła do pokoju dziecięcego. Aleksander wołał, ale ona nie odwróciła się. Zamknęła się w pokoju z Michałem, położyła się obok niego na wąskiej łożku i po prostu leżała, patrząc w ciemność.
Rano spakowała rzeczy: swoje i syna. Aleksander próbował ją powstrzymać, chwytał za rękę, mawiał o przebaczeniu i drugiej szansie. Jadwiga nie ustąpiła. Zadzwoniła po taksówkę, załadowała walizki i odjechała do matki.
Pierwsze tygodnie były ciężkie. Michał nie rozumiał, dlaczego teraz mieszkają u babci, płakał, wołał tatę. Jadwiga tuliła go, całowała w czołó i szepczała, że wszystko będzie dobrze, choć sama w to nie wierzyła.
Z czasem życie zaczęło się układać. Weronika pomagała z Michałem, opiekowała się nim, a Jadwiga szukała pracy. Po miesiącu znalazła stałe zatrudnienie nie bogactwo, ale wynagrodzenie w złotówkach i przyzwoitego szefa. Rozprawiła się z rozwodem. Aleksander nie sprzeciwiał się, tylko domagał się prawa do widzenia syna. Jadwiga zgodziła się. Michał kochał ojca.
Kilka miesięcy później wynajęła własne mieszkanie kawalerkę, ale własną. Urządziła ją skromnie, to ich z Michałem miejsce. Dom.
Aleksander zaczął odwiedzać. Najpierw rzadko, potem częściej. Naprawiał kran, montował meble, spacerował z Michałem. Jadwiga pozwalała, nie dla siebie, lecz dla syna. Michał cieszył się z ojca, śmiał się, skakał na szyję. A Jadwiga nie mogła tego zabrać.
Po pół roku po rozwodzie Aleksander ożenił się. Jadwiga zobaczyła to przypadkiem w centrum handlowym, przy wejściu do sklepu, stał z nową żoną, piękną, szczupłą, zadbaną, długie włosy, makijaż, krótką sukienkę.
Aleksander nie przestawał przychodzić, nawet częściej niż przedtem, i ciągle wywyższał nową żonę:
Vika jest gospodarczą, zawsze porządek w domu, obiad gotowy, wygląda jak modelka.
Jadwiga skinęła głową, choć w środku kipiała z gniewu. Mimo rozwodu Aleksander wciąż potrafił ją drażnić.
W końcu przyszedł jej pomysł zemsty. Mała, podstępna, ale sprawiedliwa.
Zaczęła dzwonić do Aleksandra, często i pod każdy pretekst.
Aleks, cześć. Michał chce iść na plac zabaw, możesz przyjechać?
Aleks, cieknie kran w kuchni, pomożesz?
Aleks, Michał tęskni, kiedy przyjedziesz?
Aleksander przyjeżdżał za każdym razem. Okazało się, że jedyne, czego potrzebował, było zabranie syna, by ten go pokochał. Spacerowali, rozmawiali, pili herbatę. Rozmowy Jadwigi i Aleksandra przeciągały się godzinami. Opowiadała o przedszkolu, śmiała się, zadawała pytania. Aleksander odpowiadał chętniej, jakby brakowało mu tego kontaktu.
W tle pojawił się podenerwowany głos Viki:
Aleks, znowu z nią rozmawiasz? Przestań!
Aleksander machał ręką, lecz Jadwiga słyszała jego irytację. I to dawało jej ulgę.
Kilka miesięcy później Aleksander przyszedł pewnego wieczoru bez zapowiedzi. Jadwiga otworzyła drzwi i zobaczyła jego zgniecenią twarz.
Rozwodzimy się powiedział, wchodząc do środka.
Co? Jadwiga zamknęła drzwi i opręła się o nie.
Vika odeszła. Nie wytrzymała.
Czego nie wytrzymała?
Nas. spojrzał na nią. Naszej relacji.
Jadwiga uśmiechnęła się cynicznie.
Jaka relacja, Aleks?
Jadwigo, wiesz o co chodzi. Spędzamy razem tyle czasu. Myślałem, że
Co myślałeś? Że wrócimy razem? skrzyżowała ramiona. Nie, Aleks. Od miesiąca jestem w nowym związku i jestem szczęśliwa.
Aleksander zamierzał, twarz się wykrzywiła.
Co? Z kim?
Nieważne z kim. Ważne, że nie z tobą.
Jadwigo, ale ja
Myślałeś, że będę czekać? roześmiała się sarkastycznie. Serio?
Więc będziesz płacił alimenty temu obcemu facetowi? wkurzony krzyk. Wciągnąłeś mnie w ten kłam! Pomagałem, jak pies, a ty
Nic nie obiecałam zachowała spokój. Sam przychodziłeś. Jak pies. Próbowałeś znów stać się częścią rodziny. Nie potrzebuję cię. Nie stać mnie nawet na jedną karmę dla kota, nie mówiąc o człowieku.
Ty ty
Co? podeszła do drzwi i otworzyła je szeroko. Idź, Aleks. Nie wracaj już bez zapowiedzi.
Nie jesteś kobietą! chwycił kurtkę i wybiegł. Mała, mściwa węża!
Może i tak wzruszyła ramionami. Ale sam mnie tak stworzyłeś.
Drzwi trzasknęły. Jadwiga opręła się o nie, zamknęła oczy. Nie było w tym radości, ani ulgi. Tylko pustka.
Wiedziała, że postąpiła źle, ale Aleksander ją kiedyś znisJadwiga w końcu odnalazła spokój, obserwując, jak Michał rośnie w ramionach nowego ojca.
