Zrobiłem test DNA i bardzo tego żałuję
Ożeniłem się, bo dowiedziałem się, że moja dziewczyna jest w ciąży. Po ślubie przywiozłem żonę do mieszkania moich rodziców w tamtym czasie nie było nas stać na własne lokum. Czas mijał, a ja zostałem ojcem wspaniałego chłopca. W końcu zdecydowaliśmy się wziąć kredyt hipoteczny w złotówkach, by zamieszkać na swoim.
Po pewnym czasie żona oznajmiła mi, że znowu spodziewa się dziecka. Tak na świat przyszła nasza ukochana córeczka, Zuzanna. Dzieci rosły błyskawicznie. Z każdym rokiem coraz bardziej zwracałem uwagę, że nie są do mnie podobne. Nawet ich temperamenty zupełnie różniły się od mojego. Co ciekawe, ani syn, ani córka nie przypominali też żony. Oboje mieli rude włosy i mnóstwo piegów do tej pory w naszej rodzinie nikt taki nie był! Skąd im się to wzięło?
Zaczęła kiełkować we mnie myśl, żeby zrobić test na ojcostwo. Tak, to nie było zbyt rozsądne, ale innego sposobu, by się uspokoić, nie widziałem. Chciałem po prostu mieć pewność, że wychowuję własne dzieci.
Zrobiłem test. Na wyniki musiałem czekać dwa tygodnie. Gdy tylko zadzwonili z laboratorium, natychmiast tam pobiegłem. Dzięki Bogu byłem ojcem. Wróciłem do domu. Schowałem wyniki głęboko w szufladzie, by żona ich nie odkryła. Dlaczego od razu tego nie wyrzuciłem? I za to przyszło mi słono zapłacić!
Minęło kilka dni, żona nagle rzuciła mi wynikami w twarz. Rozpętała się awantura, jakiej nasz blok nie widział! Jasne, rozumiem jej złość, ale chyba można było rozmawiać spokojniej. Nie była w stanie mi wybaczyć. Tak zostałem sam. Minęło już pięć lat, a żona nie pozwala mi nawet widywać się z dziećmi.
Ot, zwykła ciekawość odebrała mi to, co najcenniejsze rodzinę. Mam nadzieję, że może kiedyś żona zdoła mi wybaczyć…
