„Zostawiłaś mi córeczkę?” – Przerażająca myśl sprawiła, że Weronikę oblał gorący pot. – „Nie, to niemożliwe. Na pewno wróci.”
Weronika wróciła z pracy i znalazła na stole krótką notatkę od córki. Jej relacje z Julią zawsze były burzliwe, ale nie spodziewała się, że córka tak po prostu ucieknie z domu. Notkę czytała raz za razem, zapamiętała na pamięć, ale wciąż wydawało jej się, że coś przeoczyła, że jej nie zrozumiała.
Tej nocy Weronika nie mogła zmrużyć oka. Raz poduszka była za twarda, raz kołdra za ciężka, a raz dusiła się od gorąca. Raz płakała, raz prowadziła w myślach niekończące się rozmowy z córką, przypominała sobie ich kłótnie, szczęśliwe chwile…
W końcu, wyczerpana, wstała, usiadła przy stole i włączyła lampkę. Notka leżała na wierzchu jej dokumentów, pognieciona od częstego czytania.
Po raz setny przeczytała ją uważnie. Nie, wszystko zrozumiała. Wydawało się nawet, że słyszy zirytowany, pełen wyrzutu głos Julii.
„Mam dość twojej kontroli… Jesteś zbyt surowa… Chcę żyć po swojemu. Jestem dorosła… I tak byś mnie nie puściła, więc wyszłam, gdy ciebie nie było. Ze mną wszystko w porządku. Nie jestem sama. Nie szukaj mnie. Nie wrócę…”
List bez wstępu i podpisu. „A co ze mną?” – pytała w myślach Weronika, jakby córka mogła ją usłyszeć. – „A jeśli coś mi się stanie? Nawet nie będziesz miała gdzie dać znać. Nie obchodzi cię, co się ze mną stanie?”
Julia pewnie miała swoje racje. Ale ona, matka, chciała, żeby córka zdobyła wykształcenie, dobrą pracę, żeby nagła miłość czy nieplanowana ciąża nie zrujnowały jej życia. Czy są matki, które pozwalają dzieciom na wszystko?
Sama wyszła za mąż jako studentka i pamiętała, jak miłość i namiętność szybko wyparowały pod ciężarem braku pieniędzy, życia w ciasnym akademiku i codziennego zmęczenia.
A gdy urodziła się Julia, stało się jeszcze trudniej. Ona i mąż, również młody student, przestali się rozumieć, kłócili się bez końca. Może mama miała rację i powinna była wtedy zrobić aborcję? Ale Weronika wierzyła, że ich miłość pokona wszystkie trudności. Naiwna dziewczyna.
Po trzech miesiącach rozwiedli się. Weronika wzięła urlop dziekański i wróciła do rodziców. Ku jej zdumieniu, mama od razu pokochała wnuczkę, choć wcześniej namawiała na aborcję. Nawet pozwoliła Weronice skończyć studia, sama zaś zajmowała się Julią i rozpieszczała ją straszliwie.
Dopóki żyli rodzice, Weronika nie zaznała biedy. Mama była blisko, dziecko pod opieką. Po studiach dwa lata uczyła angielskiego w szkole, a potem znalazła pracę jako tłumaczka.
Ale w życiu osobistym jej się nie wiodło. Mama mówiła, że powinna szukać dojrzałego, ustabilizowanego mężczyzny. Ale trafiali się albo żonaci, oferujący tylko rolę kochanki, albo rozwodnicy, którzy wszystko oddali byłym żonom i szukali kogoś, kto ich utrzyma. Weronika bała się takich związków.
Gdy odeszli rodzice, zostały tylko we dwie. Najbliższą osobą na świecie była dla Weroniki Julia. A okazało się, że córce to nie było potrzebne. Rozpieszczona przez babcię, Julia uważała matkę za zbyt surową. Marzyła nie o nauce i karierze, lecz o wolności. I tego dnia uciekła z domu…
„Poczekam. Co mi innego pozostaje? Kiedyś wrócisz. Jestem matką, kocham cię i wybaczę. Tylko oby nic ci się nie stało…” Weronika westchnęła, zgasiła lampkę i położyła się. Przez pół godziny jeszcze się wierciła, ale w końcu zapadła w niespokojny, czujny sen.
Nie mogła pogodzić się z odejściem córki. Czekała, drżała na dźwięk dzwonka do drzwi. Oprócz pracy w biurze, brała tłumaczenia do domu i do późna siedziała nad tekstami. Spała po kilka godzin. W takim tempie nie było czasu na żal. O córce oczywiście myślała, ale powtarzała sobie, że z Julią wszystko w porządku.
Po półtora roku dzwonek oderwał ją od pracy. Z żalem zdjęła okulary i przetarła zmęczone oczy. Tłumaczenie szło dziś sprawnie, szkoda było przerywać. Dzwonek powtórzył się i Weronika wstała od stołu.
Otworzyła drzwi. Stała przed nią wychudzona, zmizerowana Julia. Weronika krzyknęła z radości, rzuciła się ku niej.
– Julka! Wreszcie. Tak na ciebie czekałam.
Ale zatrzymała się w progu, widząc zimne spojrzenie córki. Gdy Julia weszła do przedpokoju, Weronika dopiero wtedy zauważyła, że trzyma dziecko.
– To twoje? Daj mi. – Weronika wzięła malucha na ręce. – Dziewczynka? – ucieszyła się. – Zaniosę ją do pokoju, a ty się rozbierz.
Weronika położyła śpiące dziecko na kanapie, przyglądając się długim rzęsom i ustom złożonym w słodki „dziubek”. Gdy usłyszała trzask zamykanych drzwi, nie od razu zrozumiała, że Julia wyszła.
Z przedpokoju nie dobiegał żaden dźwięk. Pobiegła tam i zobaczyła pozostawioną torbę. Jedynym śladem po Julii były mokre ślady butów na podłodze.
Weronika otworzyła drzwi i krzyknęła w stronę klatki schodowej:
– Julka!
Nie było odpowiedzi, nie słyszała oddalających się kroków. Wyjrzała przez okno – przed blokiem nie było ani samochodu, ani córki.
– Julka… – wyszeptała z rozpaczą.
Wróciła do pokoju. Dziecko spało, niczego nieświadome.
„Zostawiła mi córeczkę?” – Przerażająca myśl znów oblała ją gorącem. – „Nie, to niemożliwe. Na pewno wróci. Ta torba! Zostawiła torbę…” Weronika porwała ją i przyniosła do pokoju. W środku były tylko dziecięce ubranka.
Dziewczynka nagle się poruszyła, zmarszczyła i zapłakała. Weronika zaczęła ją przebierać, uspokajając raczej siebie niż dziecko, powtarzając, że mama zaraz wróci. Zmieniła pieluchę i maluch ucichł.
W bocznej kieszeni tory znalazła dokumenty dziecka. Wtedy ogarnęła ją straszna prawda – Julia zostawiła jej córeczkę!
Dziewczynka miała na imię Ola, Olga Leonidowna Nowak. Więc córka nie wyszła za mąż, skoro dała dzieckuOla dorosła, została lekarzem, a Weronika do końca swoich dni dziękowała losowi, że choć straciła córkę, zyskała wnuczkę, która stała się jej największym szczęściem.
