Dzisiejszy wpis w dzienniku.
Stałam przy oknie i obserwowałam, jak moja córka Kasia ładuje ostatnie kartony do samochodu. Wciąż ta sama dziewczynka, choć już trzydziestopięcioletnia kobieta, zabiegana, przekładająca torby, tłumacząca coś mężowi. A ja wciąż widziałam w niej malutką Kasię, która tuliła się do mojej spódnicy i bała się zostać sama.
– Mamo, gotowa? – krzyknęła z podwórka. – Czas jechać!
Wzięłam niewielką torbę z podręcznymi rzeczami i powoli ruszyłam w stronę drzwi. W przedpokoju, na komodzie, stały zdjęcia – ślub Kasi, chrzest wnuczki Zosi, rodzinny wyjazd nad morze. Zwyczajne życie, które teraz wydawało się tak odległe.
– Już idę – odpowiedziałam, zamykając mieszkanie.
Samochód stał na podwórku z otwartym bagażnikiem. Mąż Kasi, Tomasz, palił papierosa pod klatką i nerwowo zerkał na zegarek.
– Dzień dobry, Pani Danuto – skinął głową. – Jak się Pani czuje?
– W porządku – odparłam krótko.
Tomasz zawsze zwracał się do mnie oficjalnie, choć znaliśmy się już dziesięć lat. Nie żeby był złym człowiekiem, ale… chłodny. Nigdy nie czułam się przy nim swobodnie.
– Siadaj z tyłu, mamo – Kasia otworzyła tylne drzwi. – Będzie wygodniej.
Jechaliśmy w milczeniu. Patrzyłam przez okno na dobrze znane ulice, które stopniowo zmieniały się w obce osiedla. Przeprowadzka do córki wydawała się słuszną decyzją. Po śmierci męża samotne życie stawało się coraz trudniejsze, a zdrowie już nie to co dawniej. A tu wnuczka – mogłam pomóc z dzieckiem.
– Jesteśmy na miejscu – oznajmiła Kasia, gdy samochód zatrzymał się przed nowoczesnym blokiem. – Nasz dom.
Mieszkanie okazało się przestronne i jasne. Duży salon, osobna kuchnia, trzy pokoje. Kasia z dumą pokazywała remont, nowe meble, sprzęty.
– A to twój pokój, mamo – otworzyła drzwi do najmniejszego pomieszczenia. – Urządziłam go specjalnie dla ciebie.
Pokój był schludny, ale bezosobowy. Wąskie łóżko, szafa, stolik przy oknie. Wszystko nowe, wszystko obce.
– Dziękuję, córeczko – postawiłam torbę na łóżku. – Bardzo miło.
– Mamo, a gdzie Zosia? – rozejrzałam się.
– U koleżanki zostanie na dzień. Jutro ją przyprowadzę, wreszcie się porządnie poznacie.
Kiwnęłam głową. Zosię widziałam tylko kilka razy – na chrzcinach, na święta. Kasia rzadko przyjeżdżała, zawsze zajęta pracą, domem, mężem.
Wieczorem siedziałyśmy w kuchni, pijąc herbatę. Tomasz przeglądał tablet, Kasia opowiadała o sąsiadach, sklepach w okolicy.
– Mamo, spodoba ci się tutaj – mówiła. – Spokojna dzielnica, porządni ludzie. Plac zabaw na podwórku, przychodnia niedaleko.
– Tak, ładnie tu macie – zgodziłam się.
– No i będziesz mogła pomóc z Zosią. Niania droga, a przedszkole dopiero od września.
Tomasz podniósł wzrok znad tabletu.
– Kasieńko, umówiliśmy się, że twoja mama będzie u nas gościem. Nie możemy jej obciążać.
– Jaka obciążenie? – oburzyła się Kasia. – Z wnuczką posiedzieć to przecież radość, nie praca.
– Oczywiście, pomogę – pośpieszyłam dodać. – Nie po to się tu wprowadziłam, żeby tylko siedzieć.
Tomasz wzruszył ramionami i wrócił do tabletu.
Następnego ranka Kasia przyprowadziła Zosię. Czteroletnia dziewczynka, żywiołowa, gadatliwa, żywy obraz Kasi z dzieciństwa.
– Zosiu, to babcia Danusia – przedstawiła córka. – Będzie teraz z nami mieszkać.
– Cześć, babciu – powiedziała grzecznie, ale z rezerwą.
– Cześć, słoneczko – przykucnęłam przed nią. – Jaka śliczna jesteś!
– Mamo, a dlaczego babcia jest w moim pokoju na zabawki?
Kasia zmieszała się.
– Zosieńko, to teraz pokój babci. A twoje zabawki przeniesiemy do twojej sypialni.
– Ale tam już jest pełno zabawek! Gdzie będę budować zamek?
– Coś wymyślimy – Kasia wzięła córeczkę na ręce. – Nie martw się.
Zrozumiałam, że zajęłam pokój, który Zosia uważała za swoje terytorium. Nieprzyjemne poczucie winy ścisnęło mnie w piersi.
– Może mogę spać w salonie? – zaproponowałam. – Na kanapie.
– Co ty, mamo! – oburzyła się Kasia. – Przecież tu mieszkasz, musisz mieć swój pokój.
Ale przez cały dzień Zosia zerkała na zamknięte drzwi do mojego pokoju z jakimś smutkiem.
Dni płynęły. Kasia wychodziła do pracy, Tomasz też pracował, często do późna. Zostawałam z Zosią. Dziewczynka powoli się do mnie przyzwyczajała, ale bliskości nie było. Byłyśmy dla siebie uprzejme, jak obce osoby.
– Zosiu, opowiem ci bajkę? – prosiłam.
– Nie, dziękuję. Mama czyta mi książki z obrazkami.
– A może upieczemy ciasteczka?
– Mama kupuje w sklepie. Mówi, że są zdrowsze.
Każda odmiana bolała. Chciałam być potrzebna, chciałam się nią opiekować, ale Zosia jakby nie dopuszczała mnie do swojego świata.
Wieczorami przy kolacji rozmowy krążyły wokół pracy, planów na weekend, znajomych, których nie znałam.
– Jak tam Ewelina? – pytał Tomasz.
– Dobrze, dostała awans. W sobotę zaprasza nas do domu na wsi.
– Jedziemy? Bierzemy Zosię?
– Oczywiście. Podoba jej się tam, bawi się z dziećmi.
Milczałam, rozumiejąc, że nie jestem częścią tych planów. Byłam jak mebel – obecna, ale nieuczestnicząca w ich życiu.
– Może ja zostanę w domu – powiedziałam ostrożnie. – Wy jedźcie.
– Dlaczego? – zdziwiła się Kasia. – Jedź z nami. Poznasz naszych przyjaciół.
– Nie, córeczko. Co ja tam będę robić? Młodzi się bawią, a ja jak przysłowiowy kwiatek do kożucha.
– Mamo, co ty mówisz? Jaki kwiatek?
Ale widziałam, jak Tomasz z ulgą odetchnął. Ewidentnie nie chciał jechać z teściową.
W sobotę pojechali, a ja zostałam sama w obcym mieszkaniu. Chodziłam po pustych pokojach, nie wiedząc, coOtworzyłam okno, wpuściłam do mieszkania znajomą woń rodzinnego miasta i uświadomiłam sobie, że czas wrócić do swojego życia, bo choć samotność bywa ciężka, to jeszcze trudniej jest żyć tam, gdzie jest się tylko gościem.
