Została obca
Wanda stała przy oknie i patrzyła, jak jej córka Kinga wrzuca ostatnie pudła do samochodu. Dziewczyna się krzątała, przekładała torby, coś tłumaczyła mężowi. Już dorosła kobieta, trzydzieści jeden lat, a matka wciąż widziała w niej malutką dziewczynkę, która kiedyś kurczowo trzymała się jej spódnicy i bała się zostać sama.
– Mamo, gotowa? – krzyknęła Kinga z podwórka. – Musimy jechać!
Wanda wzięła z parapetu małą torbę z niezbędnymi rzeczami i powoli skierowała się ku drzwiom. W przedpokoju na komodzie stały zdjęcia – ślub córki, urodziny wnuczki Zosi, rodzinny wypad na działkę. Zwyczajne życie, które teraz wydawało się takie odległe.
– Już idę – odpowiedziała, zamykając mieszkanie.
Samochód stał na podwórku z otwartym bagażnikiem. Mąż Kingi, Krzysztof, palił papierosa przy klatce schodowej i nerwowo spoglądał na zegarek.
– Dzień dobry, Wando – skinął głową. – Jak się pani czuje?
– W porządku – odparła krótko.
Krzysztof zawsze zwracał się do niej formalnie, choć znali się już osiem lat. Nie żeby był złym człowiekiem, po prostu… chłodny. Wanda nigdy nie czuła się przy nim swobodnie.
– Wsiadaj z tyłu, mamo – Kinga otworzyła tylne drzwi. – Będzie wygodniej.
Jechali w ciszy. Wanda patrzyła przez okno na znajome uliczki, które powoli zastępowały obce dzielnice. Przeprowadzka do córki wydawała się słuszną decyzją. Po śmierci męża samotne życie stało się trudne, a zdrowie już nie to co dawniej. A tu wnuczka, można pomóc z dzieckiem.
– Jesteśmy na miejscu – oznajmiła Kinga, gdy samochód zatrzymał się przed nowoczesnym blokiem. – Nasz dom.
Mieszkanie okazało się przestronne i jasne. Duży salon, oddzielna kuchnia, trzy sypialnie. Kinga z dumą pokazywała remont, nowe meble, sprzęt.
– A to twój pokój, mamo – otworzyła drzwi do najmniejszego pomieszczenia. – Urządziłam go specjalnie dla ciebie.
Pokój był schludny, ale bezosobowy. Wąskie łóżko, szafa, stolik przy oknie. Wszystko nowe, wszystko obce.
– Dziękuję, córeczko – Wanda postawiła torbę na łóżko. – Bardzo miło.
– Mamo, a gdzie Zosia? – spytała, rozglądając się.
– U koleżanki zostanie na dzień. Jutro ją przyprowadzę, wreszcie się porządnie poznacie.
Wanda skinęła głową. Zosię widziała zaledwie kilka razy – na urodzinach, w święta. Kinga rzadko przyjeżdżała w odwiedziny, zawsze zajęta pracą, domem, mężem.
Wieczorem siedziały w kuchni i piły herbatę. Krzysztof przeglądał tablet, Kinga opowiadała o sąsiadach, o pobliskich sklepach.
– Mamo, na pewno ci się tu spodoba – mówiła córka. – Spokojna okolica, porządni ludzie. Za blokiem plac zabaw, a niedaleko przychodnia.
– Tak, dobrze tu macie – przytaknęła Wanda.
– A poza tym, pomożesz mi z Zosią. Niania droga, a przedszkole dopiero od września.
Krzysztof podniósł wzrok znad tabletu.
– Kinga, przecież mówiliśmy, że twoja mama będzie miała tu spokój. Nie zarzucaj jej obowiązkami.
– Co za obowiązki? – oburzyła się Kinga. – Posiedzieć z wnuczką to przyjemność, nie robotWanda westchnęła cicho, patrząc na tapetę w kolorze, którego nie wybrała, i zrozumiała, że czas wracać tam, gdzie jej serce wciąż było jej domem.
