Została służącą
Kiedy Barbara oznajmiła, że zamierza wyjść za mąż, jej syn Tomasz i synowa Weronika byli oszołomieni tą wiadomością i nie potrafili znaleźć odpowiedniej reakcji.
Naprawdę chcesz tak diametralnie zmienić swoje życie w tym wieku? zapytała Weronika, z niepokojem patrząc na męża.
Mamo, po co ci teraz takie rewolucje? denerwował się Tomasz. Rozumiem, że długo byłaś sama, całe życie poświęciłaś mojego wychowaniu, ale teraz wychodzić za mąż? To bez sensu.
Jesteście młodzi, więc tak myślicie odparła spokojnie Barbara. Mam już sześćdziesiąt trzy lata i nikt nie wie, ile komu zostało. Ale mam pełne prawo przeżyć resztę swoich dni z ukochanym człowiekiem.
Nie śpieszcie się z formalnościami próbował przekonać matkę Tomasz. Znacie się z Marianem raptem kilka miesięcy, a ty już chcesz wywrócić swoje życie do góry nogami.
W naszym wieku lepiej nie zwlekać, czasu nie można tracić rozważała Barbara. Czego mam się jeszcze dowiedzieć? Jest dwa lata starszy, mieszka z córką i jej rodziną w trzypokojowym mieszkaniu w Łodzi, pensję emerytalną ma dobrą, działkę pod Tomaszowem własną.
Gdzie zamierzasz mieszkać? nie rozumiał Tomasz. Przecież mieszkasz z nami, ale jeszcze jedna osoba? Po prostu nie mamy tyle miejsca.
Nie martwcie się, Marian nie zamierza naruszać naszych metrów kwadratowych tłumaczyła Barbara. Przeprowadzam się do niego. Mieszkanie duże, z jego córką dogaduję się dobrze, wszyscy dorośli, nie będzie kłótni ani sprzeczek.
Tomasz martwił się, Weronika próbowała go przekonać, by zrozumiał matkę i jej decyzję.
Może jesteśmy po prostu egoistami? zastanawiała się Weronika. Oczywiście, jest nam wygodnie, gdy twoja mama pomaga, często opiekuje się Olgą. Ale ma prawo ułożyć swoje życie po swojemu. Skoro ma taką szansę, nie powinniśmy jej przeszkadzać.
Co innego mieszkać, co innego ślubować nie rozumiał Tomasz. Jeszcze tylko brakowało białej sukni i wesela z konkursami.
Starsi ludzie tak mają, może wtedy czują się spokojniej, pewniej siebie próbowała tłumaczyć Weronika.
W końcu Barbara wyszła za Mariana, którego poznała przypadkiem na ulicy, i wkrótce przeprowadziła się do jego mieszkania. Początkowo wszystko było w porządku, rodzina przyjęła ją dobrze, mąż był w porządku, a Barbara uwierzyła, że na stare lata otrzymała swoje szczęście i teraz może cieszyć się każdym dniem. Szybko jednak życie pod jednym dachem zaczęło się komplikować.
Mogłabyś zrobić na obiad gulasz? zapytała Iwona, córka Mariana. Sama bym ugotowała, ale w pracy urwanie głowy, nie mam czasu, a ty masz go całkiem sporo.
Barbara zrozumiała aluzję i zajęła się gotowaniem, a potem także zakupami, sprzątaniem, praniem, jeżdżeniem na działkę.
Skoro jesteśmy już po ślubie, działka jest nasza wspólna powiedział wtedy Marian. Córka z zięciem nie mają czasu tam jeździć, wnuczka jeszcze mała, wszystko będziemy robić razem.
Barbara nie narzekała, podobało jej się być częścią dużej i zgranej rodziny, gdzie wszystko opiera się na wzajemnej pomocy. Z pierwszym mężem nie zaznała takiego szczęścia był leniwy i sprytny, a potem uciekł, gdy Tomasz skończył dziesięć lat. Od tamtej pory minęło dwadzieścia lat, ich losów nigdy się nie dowiedzieli. Teraz wszystko zdawało się być właściwe, krzątanina nie przeszkadzała, a zmęczenie nie drażniło.
Mamo, co z ciebie za ogrodniczka na działce? próbował dyskutować Tomasz. Po każdej wycieczce pewnie masz wysokie ciśnienie, warto się tak męczyć?
Oczywiście warto odpowiadała seniorka. Z Marianem zrobimy olbrzymie zbiory, będzie dla wszystkich, wam też oddamy.
Tomasz miał jednak swoje obawy przez kilka miesięcy nikt ich nie zaprosił nawet na herbatę, by się poznać. Sami zapraszali Mariana do siebie, obiecywał, ale zawsze coś wyskoczyło, brak czasu, siły i tak dalej. Przestali więc się narzucać, uznając, że świeżo powstała rodzina nie bardzo chce utrzymywać kontakty. Jedyne, czego sobie życzyli, to żeby mama była szczęśliwa.
Przez jakiś czas rzeczywiście wszystko wyglądało dobrze, więc opieka i obowiązki cieszyły Barbarę. Jednak ich ilość stale rosła i zaczęło ją to męczyć. Marian przyjeżdżał na działkę, narzekał na bóle pleców albo serca, a troskliwa żona kładła go odpocząć, sama rąbała gałęzie, grabiła liście i wyrzucała śmieci.
Znowu barszcz? grymasił Andrzej, zięć Mariana. Wczoraj był, dziś myślałem na coś innego.
Nie miałam siły nic innego zrobić, a na zakupy też nie zdążyłam tłumaczyła Barbara. Cały dzień prałam firanki, je wieszałam, zmęczyłam się i bolała mnie głowa, więc się położyłam.
Rozumiem, ale ja nie przepadam za barszczem odsuwał talerz Andrzej.
Jutro Basia zrobi prawdziwą ucztę Marian zaraz się wtrącał.
I faktycznie, następnego dnia Barbara spędziła całe godziny w kuchni, a wszystko wieczorem zjedzono w pół godziny. Potem sprzątała po kolacji, i tak w kółko. Niezadowolenie córki i zięcia roznosiło się już na wszystko, a Marian stawał po ich stronie, winą obarczając żonę.
Przecież nie jestem już młodą dziewczyną, też się męczę, nie rozumiem, czemu wszystko mam robić sama? w końcu nie wytrzymała Barbara.
Jesteś moją żoną, powinnaś pilnować porządku w domu przypominał Marian.
Jako żona powinnam mieć nie tylko obowiązki, ale i prawa popłakała się Barbara.
Potem za każdym razem się uspokajała i dalej krzątała wokół wszystkich, starała się dogodzić i utrzymać miłą atmosferę. Ale pewnego dnia miarka się przebrała. Tego dnia Iwona z mężem wybierali się do znajomych, a swoją córeczkę chcieli zostawić Barbarze.
Niech mała zostanie z dziadkiem albo idzie z wami, bo dziś idę na urodziny do mojej wnuczki powiedziała Barbara.
Skąd mamy się do ciebie dostosowywać? oburzyła się Iwona.
Nic nie musicie, ale ja wam też nic nie muszę odpowiedziała Barbara. Uprzedzałam was we wtorek, dziś urodziny wnuczki. Nikt nie zwrócił na to uwagi, a jeszcze chcecie mnie w domu zatrzymać.
Tak nie można, naprawdę wściekł się Marian. Iwonie plany się sypią, a twoja wnuczka jest jeszcze malutka, przecież nic się nie stanie, jak pogratulujesz jutro.
Nic się nie stanie, jeśli pójdziemy teraz we troje do moich dzieci, albo ty zostaniesz z wnuczką, a ja wrócę, jak będzie trzeba stanowczo mówiła Barbara.
Wiedziałam, że nic dobrego z twojego zamążpójścia nie będzie złośliwie powiedziała Iwona. Gotuje przeciętnie, sprząta marnie, myśli tylko o sobie.
Po tym wszystkim, co tu zrobiłam przez ostatnie miesiące, też tak sądzisz? zapytała Barbarę męża. Powiedz szczerze żony szukałeś czy służącej do obsługi waszych kaprysów?
Teraz źle mnie oceniasz, robisz ze mnie złego często zamrugał Marian. Nie zaczynaj awantury bez powodu.
Zadałam jasne pytanie, mam prawo znać odpowiedź nie ustępowała Barbara.
Jeśli tak się nastawiasz, rób jak uważasz, ale w moim domu takiego podejścia do obowiązków nie akceptuję oznajmił Marian z dumą.
W takim razie zwalniam się powiedziała Barbara i ruszyła do pakowania swoich rzeczy.
Przyjmiecie z powrotem nieudolną babcię? ciągnęła walizkę i prezent dla wnuczki. Poszłam za mąż, wróciłam, więcej nie chcę, nic nie pytajcie, tylko powiedzcie: przyjmiecie mnie czy nie?
Oczywiście wybiegli do niej syn i synowa. Twoja stara sypialnia czeka, cieszymy się, że wracasz.
Cieszycie się tak po prostu? chciała usłyszeć Barbara.
A dlaczego jeszcze się cieszyć z powrotu bliskiej osoby? dziwiła się Weronika.
W tedy Barbara już wiedziała, że nie jest służącą. Owszem, pomagała w domu, zajmowała się wnuczką, ale Tomasz z Weroniką nigdy nie narzucali jej niczego, nie próbowali na niej pasożytować. Tu naprawdę była po prostu mamą, babcią, teściową, członkiem rodziny, a nie służbą. Barbara na zawsze wróciła do domu, sama złożyła pozew o rozwód i starała się nie myśleć o tym, co przeżyła.
