No więc, posłuchaj, co się wydarzyło. Kinga właśnie dostała pracę jako sprzątaczka w Warszawie i szła na swoje pierwsze zlecenie. To była piękna kamienica na Mokotowie, ale kiedy weszła do gabinetu, zamarła na kominku stało oprawione zdjęcie jej mamy. Wtedy wszedł mężczyzna.
„Zrobię to porządnie” powtarzała sobie Kinga, żeby dodać sobie odwagi. Razem z przyjaciółką Martą przyjechały do Warszawy kilka dni wcześniej, żeby spełnić marzenie o występowaniu w teatrze.
Ale najpierw musiały znaleźć pracę, żeby opłacić wynajem mieszkania. Marta dostała etat w sklepie odzieżowym, a Kinga znalazła zatrudnienie w agencji sprzątającej.
Idealnie praca nie zajmowała dużo czasu, a Kinga lubiła sprzątać, bo to ją uspokajało. Jak dom był pusty, mogła nawet potrenować śpiew.
Niestety, zanim weszła do tej pierwszej posesji, przypomniała sobie twarz mamy. Jej matka, Halina, nigdy nie chciała, żeby Kinga goniła za takimi marzeniami, a już na pewno nie w Warszawie.
Kinga urodziła się i wychowała w Poznaniu, niedaleko. Nie znała ojca, a Halina nigdy nie wspominała o nim ani słowa. Z jakiegoś powodu nienawidziła Warszawy. Była też nadopiekuńcza, aż w końcu Kinga po prostu uciekła.
Kiedy pakowały się z Martą, wiedziała, że mama nigdy by na to nie pozwoliła. Podejrzewała nawet, że Halina mogłaby udawać chorobę, żeby ją zatrzymać. Ale Kinga musiała walczyć o swoje marzenia to było jej życie. Zostawiła więc karteczkę na szafce nocnej, gdy mama spała, i wymknęła się.
Minęło kilka dni, a Halina nawet nie zadzwoniła, co było dziwne. Kinga myślała, że jest po prostu wściekła. Może wybaczy, kiedy córka zadebiutuje na scenie. Na razie musiała skupić się na sprzątaniu tego domu.
Według agencji, mieszkał tu starszy mężczyzna samotnie, więc nie było tu wielkiego bałaganu. Kinga weszła kluczem schowanym pod wycieraczką, jak jej powiedziano, i zabrała się do roboty: najpierw kuchnia, potem salon, w końcu sypialnia.
Przed gabinetem zawahała się wyglądał poważnie ale nikt nie zabronił jej tam wchodzić. Postanowiła nie ruszać dokumentów na biurku i skupiła się na odkurzaniu.
Kominek dominował w pokoju, a nad nim półka z fotografiami. Naprzeciwko stały ogromne regały z książkami. Takie gabinety Kinga widziała tylko w filmach.
Skończyła sprzątać i nagle zamarła na półce było zdjęcie jej mamy. Kobieta wyglądała na jakieś osiemnaście lat młodszą, ale to na pewno była Halina. „Dlaczego zdjęcie mojej mamy jest w domu tego pana?” szepnęła.
Wtem usłyszała kroki. Do pokoju wszedł starszy mężczyzna. „Dzień dobry! To pani nowa sprzątaczka? Jestem Jan Kowalski, właściciel tego domu” przedstawił się z uśmiechem. „Skończyła pani już tutaj?”
„Prawie, proszę pana. Ale czy mogę zadać jedno pytanie?” Kinga nie była pewna, czy powinna wspominać o zdjęciu. „Kim jest ta kobieta?”
„Kto?” mężczyzna założył okulary i podszedł bliżej. „A, tak. To Halina. Miłość mojego życia.”
Kinga poczuła, jak serce zaczyna jej walić. „Co się stało?” nie mogła powstrzymać pytania.
„Zginęła w wypadku autokaru. Była wtedy w ciąży. Nie mogłem nawet pójść na pogrzeb, bo jej matka mnie nienawidziła. To było straszne… Nigdy nie potrafiłem zapomnieć. Do dziś ją kocham i tęsknię” powiedział Jan, zdejmując okulary i siadając ciężko na fotelu.
„Proszę pana, przepraszam, że pytam, ale… ta kobieta wygląda dokładnie jak moja mama. To niesamowite” wyznała Kinga.
Mężczyzna zmarszczył brwi. „Co pani ma na myśli?”
„Moja mama nazywa się Halina i jest żywą kopią tej kobiety. Oczywiście, teraz jest starsza, ale podobieństwo jest uderzające. Jestem pewna na 98%, że to ona” powiedziała, wskazując na zdjęcie.
„Halina? Pani matka ma na imię Halina? Gdzie pani dorastała?”
„W Poznaniu” odpowiedziała, wzruszając ramionami. Nagle oczy jej się rozszerzyły jeśli to była Halina, to ten mężczyzna mógł być jej ojcem.
Jan zakrył usto dłońmi. „To niemożliwe…” wyszeptał. „Mógłbym dostać numer telefonu pani matki?”
Kinga podała mu go bez wahania.
„Mogłaby pani zostać, gdybym do niej zadzwonił?” zapytał. Kinga skinęła głową.
Wybrał numer na stacjonarnym telefonie, a po kilku sygnałach odezwał się głos Haliny. „Halo? Kinga, to ty?”
Jan spojrzał na Kingę, po czym odezwał się: „Czy rozmawiam z Haliną Nowak?”
„Tak. Kto mówi?” głos Haliny stał się ostrzejszy.
„Halina, tu Jan” powiedział, a jego głos już drżał.
„Jan kto? Czekaj… Jan Wiśniewski? Czego chcesz po tylu latach?” Halina zareagowała ostro, jakby coś ją mocno zdenerwowało.
Kinga i Jan wymienili spojrzenia, ale on kontynuował: „Co masz na myśli, mówiąc 'po tylu latach’? Myślałem, że nie żyjesz!”
„Co?!”
Jan opowiedział, co wiedział o rzekomym wypadku, w którym stracił narzeczoną i nienarodzone dziecko. Dodał, że matka Haliny zabroniła mu przyjść na pogrzeb i nigdy więcej z nim nie rozmawiała. Ale Halina nie miała pojęcia, o czym mówi, i opowiedziała swoją wersję.
„Mama powiedziała mi, że zadzwoniłeś i zerwałeś ze mną. Więc wychowałam córkę sama” wyznała Halina, a Kinga poczuła, jak ziemia usuwa się jej spod nóg.
„To nieprawda… Halina, nigdy bym cię nie zostawił. Nigdy nie przestałem o tobie myśleć. Płakałem za tobą. Cierpiałem przez prawie dwadzieścia lat” mówił Jan. Halina milczała.
„Nie mogę uwierzyć, że mama mogła coś takiego zrobić. Ale to było w jej stylu. Nie wiem teraz, co robić” w końcu odezwała się Halina. „Zaraz. Skąd w ogóle wiesz, że żyję?”
„Mamo, jestem tutaj” włączyła się Kinga. Szybko wyjaśniła sytuację i zapewniła, że w Warszawie wszystko u niej w porządku.
„Nie mogę uwierzyć, że to się dzieje naprawdę. I nawet nie mogę spytać mamy, dlaczego to z
