Kasia właśnie dostała pracę jako sprzątaczka w Warszawie i szykowała się do pierwszego zlecenia. Dom na Mokotowie wyglądał naprawdę elegancko, ale to, co zobaczyła w gabinecie, zwaliło ją z nóg na komodzie stała oprawiona fotografia jej mamy! Wtedy wszedł mężczyzna.
Muszę zrobić to porządnie, powtarzała sobie Kasia, próbując dodać sobie otuchy. Razem z przyjaciółką Magdą przyjechały do Warszawy kilka dni wcześniej, by spełnić marzenie o karierze w teatrze.
Ale najpierw musiały znaleźć pracę, żeby opłacić wynajem. Magdzie poszczęściło się w sklepie odzieżowym, a Kasia trafiła do agencji sprzątającej.
Idealnie praca nie zabierała dużo czasu, a sprzątanie działało na nią kojąco. Jeśli dom był pusty, mogła nawet potrenować śpiew.
Niestety, zanim weszła do tego pierwszego domu, przypomniała sobie twarz mamy. Halina nigdy nie pochwalała jej marzeń, a już na pewno nie przeprowadzki do Warszawy.
Kasia urodziła się i wychowała w Łodzi, więc nie było to tak daleko. Nie znała ojca, a mama nigdy nie wspominała o nim ani słowa. Z niewyjaśnionych przyczyn Halina nienawidziła Warszawy. Przez całe życie trzymała Kasię pod kloszem, aż w końcu dziewczyna uciekła.
Gdy z Magdą planowały wyjazd, Kasia wiedziała, że mama nigdy się nie zgodzi. Podejrzewała nawet, że ta mogłaby symulować chorobę, by ją zatrzymać. Ale Kasia musiała walczyć o swoje to było jej życie. Zostawiła więc kartkę na mamie toaletce, gdy ta spała, i uciekła.
Minęło kilka dni, a Halina nawet nie zadzwoniła to było dziwne. Kasia uznała, że po prostu jest wściekła. Może wybaczy, gdy córka zadebiutuje na scenie? Na razie jednak musiała skupić się na sprzątaniu.
Według agencji dom należał do starszego pana, więc nie było tam bałaganu. Kasia weszła kluczem schowanym pod wycieraczką i zabrała się do roboty: najpierw kuchnia, potem salon, w końcu sypialnia.
Przed gabinetem zawahała się, ale skoro nikt nie zabronił tam wchodzić, postanowiła posprzątać, starając się nie ruszać dokumentów.
Komoda, półka z książkami, a nad nią zdjęcia. Gdy Kasia spojrzała bliżej, serce zamarło jej w piersi. Na jednej z fotografii była jej mama, tylko znacznie młodsza. Co robi zdjęcie mojej mamy w tym domu?, szepnęła.
Wtem usłyszała kroki. Do pokoju wszedł starszy mężczyzna. Witam! To pani nowa sprzątaczka? Jestem Piotr Nowak, właściciel tego domu, przedstawił się z uśmiechem. Skończyła pani już tu?
Prawie, proszę pana. Ale mogę zadać jedno pytanie?, Kasia wskazała na zdjęcie. Kim jest ta kobieta?
Kto?, mrużył oczy, sięgając po okulary. Ach, to Halina. Miłość mojego życia.
Kasię ogarnęło dziwne uczucie. Co się z nią stało?, spytała, choć nie powinna.
Zginęła w wypadku autokaru. Była wtedy w ciąży. Nie mogłem nawet pójść na pogrzeb, bo jej matka mnie nienawidziła. Próbowałem żyć dalej, ale nigdy nie przestałem o niej myśleć, Piotr zdjął okulary i usiadł ciężko.
Proszę pana, przepraszam, że pytam ale ta kobieta wygląda dokładnie jak moja mama. To dziwne, wyznała Kasia.
Mężczyzna zmarszczył brwi. Co pani ma na myśli?
Moja mama nazywa się Halina i jest żywym portretem tej kobiety. Tylko starszym. Jestem pewna, że to ona, odparła, wskazując na zdjęcie.
Halina? Pani matka to Halina? Gdzie pani mieszkała?
W Łodzi, wzruszyła ramionami. Nagle dotarło do niej jeśli to była jej mama, to ten człowiek mógł być jej
Piotr zakrył usta dłonią. To niemożliwe, szepnął. Mógłbym dostać numer telefonu do pani matki?
Kasia podała mu go bez słowa.
Może pani zostać, gdy zadzwonię?, spytał. Skinęła głową.
Gdy Halina odebrała, głos miała pełen nadziei. Cześć, to ty, Kasia?
Piotr spojrzał na dziewczynę, po czym odezwał się: Czy rozmawiam z Haliną Kowalską?
Tak. Kto mówi?, w głosie Haliny pojawiła się nuta ostrożności.
Halina, tu Piotr, odpowiedział już drżącym głosem.
Piotr kto? Chwila Piotr Wiśniewski? Czego chcesz po tylu latach?, w jej tonie pojawiła się nagła wrogość.
Kasia i Piotr wymienili się zdumionymi spojrzeniami, ale on kontynuował: O czym ty mówisz? Myślałem, że nie żyjesz!
Co?!
Piotr opowiedział o rzekomym wypadku, w którym stracił narzeczoną i nienarodzone dziecko. Dodał, że jej matka zabroniła mu nawet przyjść na pogrzeb. Ale Halina nie miała pojęcia, o czym mówi, i przedstawiła swoją wersję.
Mama powiedziała mi, że zadzwoniłeś i zerwałeś ze mną. Więc wychowywałam córkę sama, wyjaśniła, a Kasia poczuła, jak ziemia usuwa się jej spod nóg.
To nieprawda Halina, nigdy bym cię nie zostawił. Przez te wszystkie lata myślałem tylko o tobie, mówił Piotr. W słuchawce zapadła cisza.
Nie mogę uwierzyć, że mama coś takiego zrobiła. Ale to było w jej stylu. Co teraz?, w końcu odezwała się Halina. Chwila Skąd wiesz, że żyję?
Mamo, to ja, przerwała jej Kasia. Szybko wyjaśniła sytuację i zapewniła, że w Warszawie wszystko w porządku.
Nie mogę w to uwierzyć. I nawet nie mogę zapytać mamy, dlaczego to zrobiła nie żyje od lat. Ale Kasia kiedy wracasz do domu?, głos Haliny stał się twardszy.
Nie wracam, dopóki nie stanę na scenie. A teraz mam jeszcze jeden powód, by zostać, odparła Kasia, uśmiechając się do Piotra.
Dobrze, ale ja przyjeżdżam do Warszawy, oświadczyła Halina i rozłączyła się.
Więc chyba jesteś moim ojcem?, zażartowała Kasia. Piotr wybuchnął śmiechem, a napięcie prysnęło.
Morał tej historii?
Pozwólcie dzieciom spełniać marzenia. Kasia uciekła przez nadopiekuńczość matki. Wspierajcie, ale nie decydujcie za nie.
Nie wszyscy rodzice działają w waszym interesie. Matka Haliny okłamała córkę i Piotra
