Bogdan stał pod znanymi drzwiami, niepewnie sięgając po dzwonek. W garści ściskał wypełnioną torbę, w kieszeni kurtki brzęczały niewyjęte klucze do mieszkania.
Trzy dni wcześniej wyszedł stąd po kolejnej kłótni, zatrzaskując drzwi i krzycząc do żony, że już nie wróci. Urszula cisnęła za nim kapciem, wrzeszcząc, by wynosił się, gdzie oczy poniosą. Rutynowa sprzeczka, jakich mieli bez liku przez trzydzieści lat małżeństwa.
Tym razem poszło inaczej.
Bogdan nacisnął dzwonek. Za drzwiami dały się słyszeć kroki, potem głos Urszuli:
Kto tam?
To ja, Urśka. Otwieraj.
Cisza. Długa, nieprzyjemna cisza.
Urszula, słyszysz mnie? powtórzył Bogdan.
Słyszę odparła żona lodowato. I czego chcesz?
Jak to czego? Przyszedłem do domu.
To już nie twój dom.
Bogdan osłupiał. W trzydziestu latach wspólnego życia Urszula nigdy nie posunęła się tak daleko, nawet w najgorszych zwadach.
Urśka, przestań głupować. Otwórz drzwi, porozmawiamy jak ludzie.
Nie otworzę. I rozmawiać nie będę.
Co ci jest? O co cały ten raban?
Sam wiesz o co.
Bogdan istotnie wiedział. Trzy dni temu Urszula znalazła w kieszeni jego kurtki numer telefonu napisany kobiecą ręką. Banalna historia koleżanka z pracy podała numer, prosząc o oddzwonienie w sprawie zebrania. Ale wytłumaczyć tego wściekłej żonie nie sposób.
Urszulo, przecież ci wyjaśniłem! To Zofia Kowalska z księgowości. Podała numer służbowy.
Służbowy, jakżeby inaczej dobiegł jej głos za drzwiami. Po dziesiątej wieczorem służbowo dzwonią?
Jaka dziesiąta? W ogóle do niej nie dzwoniłem!
Kłamiesz. Widziałam na telefonie.
Bogdan poczuł skurcz w środku. Faktycznie dzwonił do Zofii Kowalskiej, lecz w zupełnie innej sprawie. Córka koleżanki zdawała do szkoły, gdzie pracował jego znajomy, obiecał wstawić słówko. Sąsiedzka przysługa, bez podtekstów.
Urszula, daj mi wejść, wszystko spokojnie wytłumaczę.
Nie. Tłumacz stamtąd.
Bogdan rozejrzał się. Na klatce mogli pojawić się sąsiedzi, nie chciał narażać rodzinnych spraw na widok publiczny.
Dobrze, słuchaj. Dzwoniłem do Zofii Kowalskiej, to prawda. Ale nie w tej sprawie, co myślisz. Jej córka startowała do liceum medycznego, tam pracuje mój kolega. Obiecałem z nim pogadać.
I myślisz, że uwierzę w te bajki?
To nie bajki, tylko prawda!
Prawda? A dlaczego mi o tym nie powiedziałeś? Czemu kryłeś?
Bogdan zawahał się. Rzeczywiście nie wspomniał żonie o prośbie koleżanki. Nie z powodu złych zamiarów, po prostu nie uznał za potrzebne wtajemniczać jej w służbowe drobiazgi.
Nie kryłem. Po prostu nie przywiązałem wagi.
Aha, nie przywiązałeś. A może powiesz, po co z nią po robocie siedziałeś w kawiarni?
Serce Bogdana zabiło mocniej. Skąd Urszula mogła o tym wiedzieć?
Skąd ty…
Halina Wiśniewska widziała was. Mówi, siedzieliście jak para gołąbków, trzymając się za ręce.
Wcale się nie trzymaliśmy! oburzył się Bogdan. I siedzieliśmy może pół godziny. Poczęstowała kawą za pomoc z córką.
Oczywiście, poczęstowała. Takie teraz wdzięczne.
W głosie Urszuli brzmiała taka wściekłość, że Bogdan zrozumiał po prostu go nie wpuści.
Urszulko, pomyśl sama. Po co mi inne kobiety? Mam ciebie, naszą rodzinę.
Mieliśmy rodzinę. Teraz już nie.
Jak to nie? Co ty mówisz?
Mówię, co myślę. Zmęczyło mnie życie ze zdrajcą.
Jaki zdrajca? Przecież nic złego nie zrobiłem!
Nie zrobiłeś? A co robiłeś? Romansiki układałeś?
Bogdan oparł czoło o drzwi. Rozmowa utknęła w martwym punkcie.
Urszula, spotkajmy się jutro, jak ochłoniesz. Pogadamy po ludzku.
Nie ochłonę. I spotykać się nie będę.
Urszula…
Genowefa Zając stała przy drzwiach, wsłuchując się w niknące kroki Władysława, aż cisza powróciła na klatkę schodową. Zbyt dumna by przyznać się do błędu, zbyt osamotniona by prosić o wybaczenie, oparła czoło o zimne drewno i w końcu pozwoliła łzom płynąć swobodnie, podczas gdy klucz do jego mieszkania ciążył w jej kieszeni jak wyrzut sumienia. Życie nauczyło ją, że czasami do zatrzaśniętych drzwi nie ma już powrotu, nawet gdy trzymasz klucz.
