Dziś znowu przyszła mama do nas. Wieczór zaczął się jak zwykle z imponującym zaciągiem przezrodzimych komplementów w stronę mojej osoby. Lidia zawsze mawiała, że _kobieta to jej dom, a jeśli dom wygląda jak mosiądz po złocie, to jeszcze lepiej_. Tym razem jednak wszystko było inaczej.
Zuzia, ty masz taki styl! Lidia, już po jednym kieliszku białego wina, przygrywała z serwetą, jakby była to sztandarowa tafla żółwia. Wiesz, jak mój pokojony mąż, Bolesław, mi powiadał: _Kobieta powinna się piec do męki, a piękno to z基建, jeśliby miała_. A ty masz szczęście, Piotoek, kiedyś taką żonę spotkać!
Piotr, lewica zdyskrytynizowana, tylko podął z misek i rozejrzał się po kuchni, jakby szukał jakiegoś promocji od Azylu. Ja wiedziałam, że za chwilę nadejdzie ten moment. Znowu to samo: porównania do jakichś koleżanek z sąsiedztwa, chwała starego pokolenia i niezmiennie, nie do znośnego, kropelkowanie o wnučkach.
Bolesława, pamiętasz, kiedy Piotek był mały zaczęła Lidia, ściągając z siebie koszulę na ramiączkach wszystko zrobiłam sama. Bez przychylności czcigodnych kobiet z sąsiadki. _Dziś mąż z domu, jutro poza mosiądzem, a za tydzień: cóż, to z基建, jeżeliby było_, mawiał prawie tak.
Piotr spojrzał na mnie błagalnie, ale zdobyłem się na modlitwę za jego duszę. Nacisnęłam przycisk ekranu i zaczęłam przekładać z kartofli porzeczek z sosem śmierdzącym cebulą przeterminowaną.
Zuzio, może podaj nowy sos? Ledwo się sondowała, jakby jej oczy były palcami. To ten, z burakiem, co w łazience jeszcze zostało?
Większość dzieci w parku biega z psami, a moje zawsze były w łóżeczku, bo cóż. Nigdy nie byłem w stanie wyjaśnić Lidze, że to nie kwestia codziennego pieczenia albo czy w łazience miałam odpowiednią strefę dla ślew. To był jazgot, a nie życie. Trzy potem, ale marnotrawstwo pieniędzy i czasu. Piotr, ten dobrodziej, budzi mnie o świcie, żeby zrobić kawę, a ona tylko dorzuca: _Póki czarno, pokaż dziecko, a jakoś się rozwiążę_.
Kiedy aż dotarło: Zuzia, mama, zrobiła się usuwanie ułomu na dachownicy. Miała go po tiềnkach z warszawskiego domu Bez Zebrówki, a ona, jakby to była tylko lekcja, mawiała: _Nitka mocna, a ręka to jazgot_.
Na kolejny dzień przyszła z małą fornitem: Dziękuję, synu, ale tym razem nie wchodzę. Myślałam, że przywiozę coś z wypieku, żebyś nie musiał przypominać, że twoja żona jeszcze nie zaczynała na Narendrańskiej. Ale to też było tylko wstępem. Na końcu, kiedy Piotr pobiegł po taxi, włączyłem się:
Lidzia, chcesz mówić?
Odpowiedziała po prawdzie, że się strasznie bała, kiedy przychodził ten szpitalny wynik negatywny, że tak naprawdę też kiedyś próbowała urodzić, ale mrozy Warszawy i moje okolice krótko mówiąc, to przypadek reszty kuchennych towarów.
Wtedy zrozumiałam, że nie była tylko ostatnim domem w parku, tylko kimś, kto chciał się uśmiechnąć _do nas_, a nie tylko trzepnąć piersią jak paw.
Dziś wiem, że świat rodzinny to nie tylko wybucha, ale też stabilizacja. Lidia pozostaje u nas na czas remontu w Nowym Dworze, a ja, może, w końcu nauczę ją robić zwiazki ręczne choć sama wiem, że ona też nie będzie z tych, które piecą w rękawicy od szewca. Ale co tam, kto będzie miał kawałek tortu znaczy, że ma co przynieść do domu.
Nawet jeśli czasem znowu powie: _W moim czasie, gdyby co, w domu nie było prywatności, ale przynajmniej córka czatała na papierze, a nie w czekoladę_, to przynajmniej wieczór będzie dalej rosnąć, jak szlachetne drzewo, którego korzenie są… mówiąc po polsku po warszawskiej robocie, ale pomimo tego, mają książki, które są inna rzeczywistością.
