— Stop, zaraz! On przepuścił moje pieniądze, a teraz ja jeszcze mu się odwdzięczę? Z jakiej racji?
— To twój ojciec! — wybuchnęła mama.
Weronika uniosła brwi tak wysoko, że czoło zmarszczyło się jak harmonijka. Matka patrzyła jej w oczy, skrzyżowawszy ramiona. W kuchni było parno i duszno. Znów brakowało powietrza. Dokładnie tak samo jak w ich relacji.
— Ojciec zostawił mi połowę mieszkania. A ten człowiek jest dla mnie obcy — odparła spokojnie Weronika.
— Ale musisz to zrozumieć — próbowała tłumaczyć Danuta. — Mieszka tu od dziesięciu lat. Też inwestował w to mieszkanie. Pomagał, jak mógł.
Weronika prychnęła, ledwie powstrzymując sarkastyczny uśmiech.
— Pomagał? Kiedy niby pomagał, mamo? Kiedy stał przy kuchence i wygłaszał mi wykłady o tym, jak smażyć dla niego ziemniaki, choć sam jajecznicy nie potrafi zrobić?
— No, może nie finansowo — mruknęła matka. — Ale jest częścią rodziny. Nazywałaś go przecież tatą.
Weronika wbiła wzrok w magnesy na lodówce. Wisiały tam jeszcze te stare, z widokami różnych miast, kupione podczas rodzinnych wyjazdów z ojcem. W pewnym momencie kolekcja przestała się powiększać.
Gdy w domu zamieszkał Marek, o podróżach nie było mowy.
— Raz go tak nazwałam, żebyś nie była smutna — cicho przyznała Weronika. — Miałam czternaście lat. A on potem machał tym jak flagą.
W głowie pojawiło się nieproszone wspomnienie: Weronika wraca do domu, paląc się ze wstydu i złości. Cała ekipa poszła do kina, a jej nie puścili. Marek stwierdził, że „dziewczyna powinna siedzieć w domu, a nie się włóczyć”.
— Ale dlaczego? Wszyscy idą! Ja też chcę!
— Wiesz, Weronika. Kiedy byłem mały, dzieci nie kłóciły się z rodzicami. Za takie numery dostawało się pasem.
Nie podniósł głosu, ale powiedział to tak, że ściskało w gardle do samej nocy. Weronika wtedy nie płakała. Leżała na łóżku, wtulona w poduszkę, i słyszała, jak mamrocze w sąsiednim pokoju.
— Rozpuściłaś ją. Wyrosła na księżniczkę. Tylko pieniądze na nią lecą, a pożytku zero. Za moich czasów… — mówił do matki.
Weronika zaciśniWeronika spojrzała na klucze w dłoni i zrozumiała, że najlepszą zemstą jest po prostu życie na własnych zasadach.
