Zdrada z widokiem z okna
Kasia nie mogła usiedzieć w miejscu – kręciła się po mieszkaniu jak zwierzę w klatce. Jej niepokoiło zachowanie męża. Ostatnio Wojtek stał się wyjątkowo uczynny: sprzątał, gotował pyszne obiady, przynosił kwiaty. Wszystkie te gesty troski tylko ją drażniły. „Coś przeskroł, na sto procent” – pomyślała, podchodząc do okna. Jej wzrok przypadnie opadł w dół – i serce ścisnęło się z bólu. Odskoczyła gwałtownie. „Naprawdę jest aż taki?” – wyszeptała, nie mogąc uwierzyć własnym oczom.
W tej samej chwili za jej plecami rozległ się kobiecy głos. To była jego żona – Agnieszka.
Wojtek stał przy oknie, obserwując, jak Kasia, ich sąsiadka, wyprowadza swojego małego pieska. Agnieszka podeszła, również spojrzała przez okno i natychmiast się zaniepokoiła.
— O co chodzi? – zapytała z lodowatym tonem.
— O pracę – westchnął, unikając jej wzroku. – Jeden kolega narozrabiał, teraz muszę wszystko poprawiać.
Przyjrzała mu się uważnie. Coś w jego głosie i minie zdradzało kłamstwo. Ale tylko skinęła głową i wyszła do kuchni.
Wojtek czuł, jak w nim narasta wściekłość. Agnieszka ostatnio działała mu na nerwy: stała się drażliwa, drobiazgowa. Zaczął szukać ciepła gdzie indywirzej. I znalazł – w Kasi. Była cicha, uśmiechnięta, mieszkała sama piętro wyżej.
Tamtego wieczoru w pracy wyłączyli prąd i zwolnili go wcześniej. Poleżał chwilę w domu, potem wyszedł na spacer. Kasia akurat była na podwórku. Nie wytrwał – podszedł, zaczęli rozmawiać. Skończyło się w kawiarni. A potem – u jej drzwi.
Rano obudził się z poczuciem winy. W domu wisiało ich ślubne zdjęcie – młodzi, zakochani. Przypomniał sobie, jak przysięgał jej wierność. „Na zawsze” – to słowo teraz brzmiało jak szyderstwo.
Przygotował obiad – zapiekankę, ulubioną potrawę Agnieszki. Gdy wiatrzyła z pracy zmęczona, ale zadowolona, pochwaliła go, nawet pocałowała. A on stał z wymuszonym uśmiechem, przewracając w myślach ostatnie wydarzenia.
Kilka dni później miał wolne. Unikał Kasi, czuł się podle. Ale coś go ciągnęło jak magnes. Gdy Agnieszka wyszła do pracy, znów znalazł się w mieszkaniu sąsiadki.
Agnieszka zaczęła dostrzegać zmiany. Wojtek był nazbyt uczynny, ale też dziwnie obojętny. Czuła, że coś ukrywa. I pewnego dnia, widząc, jak zrobbionym wzrokiem śledzi Kasię przez okno, wszystko stało się jasne.
Awantura wybuchła w kuchni.
— Śpisz z nią?! – warknęła, wskazując przez okno.
Wojtek zdrętwiał. Potem zaczął bełkotać głupie wymówki, ale było za późno. Wyrzuciła go bez wahania.
— Idź do niej! Wygodnie ci, piętro wyżej. Wynoś się!
Próbował coś wyjaśniać, ale Agnieszka już nie słuchała. Wyszedł, pakując rzeczy, i wkrótce jego głos rozległ się na klatce schodowej:
— Kasiu… Wpuścisz mnie? Wyrzuciła mnie…
Kasia najwyraźniej nie spodziewała się takiego obrotu spraw, ale po chwili drzwi się uchyliły.
Agnieszce po policzkach płynęły łzy. Nie z bólu – z rozczarowania. Myślała, że przynajmniej spróbuje walczyć, ale on odszedł od razu. Bez słowa. Bez próby naprawienia. Bez wstydu.
I postanowiła: „Lepiej będę sama, niż z kimś, kto tak łatwo zdradza”. A jutro… kupi sobie kota. Albo psa. One przynajmniej są lojalniejsze niż większość ludzi.
