Zdrada
Piotr uniósł rękę na pożegnanie:
No cóż, Weroniko, już lecę! Przeleję mamie pieniądze, nie martw się.
Drzwi zatrzasnęły się za nim, a Weronika osunęła się na stołek w przedpokoju, nagle zalewając się łzami.
Mamo, co się stało? W kuchni pojawił się syn. Dlaczego płaczesz?
Nic zawstydziła się własną słabością. To tylko chandra, synku, i trochę tęsknota za chłopakami. Janek i Krysia są u babci.
Nie zaprzeczył stanowczo Dominik. Z chandry się tak nie płacze, a z braćmi rozmawiasz codziennie. Nie jestem już mały, mamo, coś tam rozumiem.
Weronika spojrzała na szesnastoletniego syna, który już dawno przerósł ją wzrostem, i nagle wyrzuciła z siebie to, czego nawet przed sobą nie chciała przyznać:
Wydaje mi się, że tata wkrótce nas zostawi dodała, widząc jego pytające spojrzenie. Oszukuje mnie. Już prawie pół roku
Dominik nie wiedział, jak zareagować. Myślał, że mama pokłóciła się w pracy albo z koleżanką. Ale żeby tata?! Jak to możliwe?! Poczuł narastającą wściekłość, a ona to zauważyła:
Dominiku, nie trzeba. To sprawy dorosłych, sam kiedyś zrozumiesz. Tata jest dobry, ale serca nie przeskoczysz.
Mówiąc to, Weronika sama nie wierzyła własnym słowom. Chciało jej się krzyczeć, tłuc talerze, a zamiast tego tłumaczyła starszemu synowi, żeby wybaczył ojcu! Mimo to chłopak zaciął pięści:
Niech idzie, przeżyjemy i bez niego! Po co nam krzywoprzysiężca w domu?
Synku, mówisz, że nie jesteś mały, a zachowujesz się jak dziecko. Każdy ma prawo się pomylić, prawda? Twój tata zrozumie, że to tylko przelotna fascynacja, a najważniejsza zawsze była rodzina
Mamo nagle dojrzały Dominik załamał głos Dlaczego to zrobił? Już nigdy nie będę go tak szanował jak wcześniej!
Wszystko się ułoży, synku pogłaskała go po dłoni. Tylko braciom nic nie mów, dobrze?
Ty też otarł łzy. Nie chcemy, żeby ich wiara w silnego i nieomylnego starszego brata się zachwiała.
Weronika spojrzała na zegarek:
Nie spieszysz się na trening?
Dominik poderwał się:
Kurczę, spóźnię się!
Została sama, pogrążona w myślach. Po rozmowie z synem jeszcze trzymała się zimnego rozsądku, ale teraz, w samotności, poczuła ból i znów zaczęła płakać:
Jak on mógł zdradzić wszystko, co razem mieliśmy?
Kiedy poznała Piotra, był lekkoduchem, wokół niego zawsze kręciły się dziewczyny, które nazywał ptaszkami. Gdy powiedziała, że nie zamierza być kolejnym ptaszkiem, odpowiedział poważnie:
Dlaczego kolejnym? Tylko jedną, jedyną, na całe życie.
I uwierzyła, głupia Przez te 17 wspólnych lat myślała, że ma szczęście! A on? Pomimo trójki dzieci, wszystkiego, co razem przeżyli na dobre i na złe, i tak ją zdradził.
Wszystko zaczęło się pół roku temu. A może wcześniej, tylko nie zauważyła? Ale nie, raczej Wtedy zaprosili ich na wesele, żenił się Piotruś, ukochany siostrzeniec męża. Weronika nie mogła jechać, ale jego wyprawiła, mówiąc, że nie wolno odmówić, trzeba być. Piotr trochę się wzdragał, ale przecież siostra by się obraziła albo zaczęłyby się rodzinne docinki Później oglądała zdjęcia z wesela, którymi młodzi podzielili się w sieci, i zauważyła, że jakaś dziewczyna ciągle przysiadała się do Piotra! Coś ją wtedy ukłuło, nawet coś bąknęła o tej dziewczynie, ale mąż tylko się roześmiał:
Co? Jaka dziewczyna? A, pewnie koleżanka panny młodej. Nie wiem, czemu się tak kręci, ale przysięgam, Weronika! Zazdrościsz? Uśmiechnął się. Zazdrościsz! A ona w ogóle nie w moim typie!
Uwierzyła mu, bo dziewczyna rzeczywiście nie była w jego guście, przecież znała go na wylot! Ale tydzień później zaczęły się dziwne telefony, milczenia po podniesieniu słuchawki. Powiedziała mężowi:
Wiesz, dzwonią, milczą, wzdychają. Pewnie znowu jakieś ptaszki Dominika zaczepiają!
Po tej skardze telefony ustały, ale Weronika nie powiązała tego z rozmową. Zrozumiała to znacznie później gdy Piotr, wielbiciel dżinsów i swetrów, nagle zaczął nosić garnitur, koszule i krawat, nie mówiąc już o tym, że zaczął używać nowoczesnej wody kolońskiej zamiast taniej wódki toaletowej z czasów PRL. A jednocześnie pojawiły się ciągłe spóźnienia z pracy Gdy zapytała, co się dzieje, odpowiedział bez wahania:
Mamy strategiczny projekt, Weronika! Nie wiem, ile potrwa, ale potem! Zamknął oczy z błogością. Potem będziemy mieć wszystko, pojedziemy, gdzie zechces, kupimy ci ten futrzany płaszcz, o którym marzysz, a Dominikowi hulajnogę elektryczną albo nawet quad. Wytrzymam, co?
Od tamtego dnia Piotr nie tylko spóźniał się z pracy, ale czasem znikał nawet w weekendy. Ledwo wybierał się na grzyby, telefon i winny wzrok:
Weronika, wzywają do pracy. Czas nagli, no i
Chciała znaleźć tę dziewczynę ze zdjęć, złapać za włosy, podrapać twarz, ale żeby nie kusić losu, nawet nie próbowała dowiedzieć się, jak się nazywa.
Pół roku takiego życia zamieniło Weronikę w nerwus
