Drogi Dzienniku,
Żartujesz, powiedziała Zuzanna, patrząc na Jana Kowalskiego szeroko otwartymi oczami.
Machnął głową.
Nie, to nie żart. Dam ci tydzień, żebyś przemyślała wszystko. To niecodzienna propozycja. Zgaduję, co teraz myślisz. Rozważ każdy szczegół, a ja wrócę za tydzień.
Zuzanna patrzyła, jak odchodzi, i nie mogła uwierzyć w to, co właśnie usłyszała.
Znam Jana od trzech lat. Prowadzi on sieć stacji paliw w całej okolicy oraz kilka innych firm. Zuzanna pracuje tam dorywczo jako sprzątaczka jednej ze stacji. Zawsze witał personel z uśmiechem i rozmawiał z nimi przyjacielsko. Był po prostu dobrym człowiekiem.
Pensja na stacji była przyzwoita, więc nie brakowało chętnych. Dwa miesiące temu, po zakończeniu sprzątania, Zuzanna siedziała na zewnątrz jej zmiana prawie się skończyła i miała chwilę wolnego.
Nagle otworzyły się drzwi serwisowe i pojawił się Jan.
Czy mogę usiąść?
Zuzanna podskoczyła.
Oczywiściepo co pytać?
Czemu tak szybko wstajesz? Usiądź, nie gryzę. Piękna pogoda.
Uśmiechnęła się i usiadła ponownie.
Tak, wiosna zawsze sprzyja.
Wszyscy już mają dość zimy.
Może masz rację.
Chciałem zapytać: po co pracujesz jako sprzątaczka? Lidia obiecała ci zmianę na operatora, prawda? Lepsze wynagrodzenie, łatwiejsza praca.
Chciałabym, ale grafik mi nie pozwalamoja córka jest mała i często choruje. Gdy jest zdrowa, sąsiadka może się nią zająć. Gdy zaostrzy się choroba, muszę być przy niej sama. Dlatego wymieniamy się zmianami z Lidią. Zawsze pomaga.
Rozumiem Co się dzieje z dziewczynką?
Nie pytaj Lekarze nie potrafią wytłumaczyć. Dostaje atakinie może oddychać, wpada w panikę, różne objawy. Najważniejsze badania są prywatne. Mówią, że powinniśmy poczekać, może sama wyrośnie. Ja nie mogę czekać.
Trzymaj się. Wszystko się ułoży.
Zuzanna podziękowała, a tego wieczoru Jan wręczył jej bonus w wysokości 500 zł, nie podając żadnego wyjaśnienia.
Po tym nie widziałam go aż do dzisiejszego poranka, kiedy pojawił się pod jej domem. Gdy Zuzanna go zobaczyła, serce niemal przestało bić. Propozycja, którą usłyszała, była jeszcze gorsza.
Jan miał synaStasia, prawie trzydziestoletniego. Siedem lat spędził w wózku po wypadku. Lekarze zrobili, co mogli, ale nie wrócił już na własne nogi. Depresja, wycofanie, prawie całkowite milczenienawet wobec ojca.
Jan wpadł na pomysł: wydać Stasia za mąż. Naprawdę. Chciał dać mu cel, chęć życia, walki. Nie był pewien, czy to zadziała, ale uznał Zuzannę za idealną osobę do tej roli.
Zuzanno, zapewnię ci pełną opiekę. Dostaniesz wszystko, co potrzebne. Twoja córka dostanie wszystkie badania i leczenie. Proponuję jednoroczny kontrakt. Po roku odejdzieszbez względu na wszystko. Jeśli Staś się poprawiwspaniale. Jeśli niewynagrodzę cię hojną sumą.
Zuzanna nie mogła wykrztusić słowawściekłość paraliżowała ją. Jan, jakby czytał jej myśli, dodał cicho:
Proszę, pomóż mi. To korzystne dla nas obu. Nie jestem pewien, czy mój syn cię dotknie. A ty zyskasz szacunek, oficjalny ślub. Wyobraź sobie, że nie kochasz, ale łączą nas okoliczności. Proszę, nie mów nikomu o tej rozmowie.
Czekaj, Jan A Staśczy się na to zgadza?
Mężczyzna uśmiechnął się smutno.
Mówi, że nie obchodzi go to. Powiem mu, że mam kłopoty w firmie, w zdrowiu Najważniejsze, że jest żonaty. Zawsze mi ufał. To więc kłamstwo dla większego dobra.
Jan odszedł, a Zuzanna usiadła, sparaliżowana. Wewnątrz kiełkowała oburzenie, ale jego proste, szczere słowa nieco złagodziły ostry posmak propozycji.
Gdy pomyślała o małej Zosi, o co by nie poszła?
Praca nie skończyła się, gdy zadzwonił telefon:
Zuzanko, szybko! Zosię dopadł kolejny atak! Zły!
Jestem w drodze! Dzwonię po karetkę!
Została na miejscu, gdy karetka wjechała pod bramę.
Gdzie byłaś, mamo? zapytał lekarz surowo.
W pracy
Atak był poważny.
Może pójdziemy do szpitala? zapytała nieśmiało.
Lekarz, który przybył po raz pierwszy, machnął zmęczoną ręką.
Po co? Nie pomogą. Tylko podrażnią dziecko. Lepiej jedźcie do stolicy, do dobrej kliniki, do prawdziwych specjalistów.
Po czterdziestu minutach lekarze odjechali. Zuzanna zadzwoniła do Jana.
Zgadza się. Zosia miała kolejny atak.
Następnego dnia wyjeżdżali. Jan przyjechał osobiście, z młodym, ogolonym mężczyzną.
Zuzanno, weź tylko niezbędne rzeczy. Resztę kupimy.
Zosia przyglądała się samochodowi z ciekawościąduży i błyszczący. Jan uklęknął przed nią.
Podoba ci się?
Bardzo!
Chcesz usiąść z przodu? Zobaczysz wszystko.
Mogę? Naprawdę chcę!
Dziewczynka spojrzała na matkę.
Jeśli policja nas zobaczy, dostaniemy mandat powiedziała stanowczo Zuzanna.
Jan roześmiał się i otworzył drzwi.
Wskakuj, Zosiu! A jeśli ktoś chce nam wystawić mandat, to my im zapłacimy!.
Im bliżej domu, tym bardziej nerwowa była Zuzanna.
Boże, po co się zgodziłam? Co jeśli będzie dziwny, agresywny?
Jan zauważył jej niepokój.
Zrelaksuj się. Mamy tydzień przed ślubem. W każdej chwili możesz zmienić zdanie. A Staś to porządny facet, mądry, choć coś w nim się zepsuło. Zobaczysz sam.
Zuzanna wysiadła, pomogła córce wyjść z auta i nagle zamarła, patrząc na rezydencję. To nie był zwykły domto prawdziwy pałac. Zosia, nie mogąc powstrzymać radości, zakrzyknęła:
Mamo, żyjemy jak w bajce?!.
Jan złapał dziewczynkę w ramiona.
Podoba ci się?
Wielce!.
Do ślubu Zuzanna i Staś spotkali się jedynie przy kilku obiadach. Młody mężczyzna ledwo jadł i mówił. Siedział przy stole, obecny ciałem, lecz umysł daleko. Był przystojny, ale blady, jakby nie widział słońca od lat. Czuła, że tak jak ona, żyje w bólu. Była wdzięczna, że nie poruszał tematu nadchodzącego małżeństwa.
W dniu ślubu wokół Zuzanny krążyło setka ludzi. Sukienka przyszła dosłownie dzień przed ceremonią. Gdy ją zobaczyła, opadła na krzesło.
Ile to kosztowało?
Jan uśmiechnął się.
Zuzanno, nie musisz wiedzieć. Lepiej nie wiedzieć. Spójrz, co jeszcze mam.
Wyciągnął miniaturową kopię sukni.
Zosiu, przymierzemy?
Córka zakrzyknęła tak głośno, że musieli zasłonić uszy. Nastąpiło przymierzaniemała księżniczka przechadzała się po pokoju z powagą i uśmiechem.
W pewnym momencie Zuzanna odwróciła się i zobaczyła Stasia w progu swojego pokoju, obserwującego Zosię. W jego oczachcienka mgła uśmiechu.
Zosia zamieszkała w pokoju obok ich sypialni. Ich sypialnia. Jeszcze niedawno Zuzanna nie mogła sobie wyobrazić, że tak skończy się jej los.
Jan zaproponował wyjazd pod wieś, ale Staś odmówił.
Dzięki, tato. Zostaniemy w domu.
Łóżko w sypialni było ogromne. Staś trzymał się na dystans, nie robił żadnych ruchów. Zuzanna, która planowała czuwanie całą noc, nagle zasnęła.
Minął tydzień. Wieczorami zaczęli rozmawiać. Staś okazał się niezwykle inteligentny, dowcipny, zainteresowany książkami i nauką. Nie próbował się do niej zbliżać. Stopniowo Zuzanna zaczęła się rozluźniać.
Jednej nocy obudziła się z krzykiemserce waliło jak szalone.
Coś jest nie tak.
Biegła do pokoju córki. To, czego się bała, stało się rzeczywistościąZosia była w trakcie ataku.
Stasiu, pomóż! Dzwonić po karetkę!.
Staś pojawił się w drzwiach w sekundę i chwycił telefon. Minutę później wpadł senny Jan.
Sam zadzwonię do Aleksandra.
Karetka przyjechała szybko. Lekarze byli nowocześni, w białych kitlach, z zaawansowanym sprzętem. Następnie przybył lekarz rodzinny. Rozmawiali długo po ustąpieniu ataku. Zuzanna siedziała przy córce, Staś był blisko, trzymając jej rękę.
Zosiu, zapytał cicho Staś, czy miałaś to od urodzenia?.
Tak Byłyśmy w szpitalach setki razy, robiłyśmy wszystkie badania, nic nie pomogło. Dlatego mój były mąż mówił, żebym nie wtrącała się w jego sprawy.
Kochałeś go?.
Chyba. To było dawno temu.
Więc zgodziłaś się na propozycję mojego ojca.
Zuzanna uniosła brwi ze zdziwienia. Staś się uśmiechnął.
Tata myśli, że nic nie wiem. Ale zawsze czytałem go jak otwartą książkę. Bałem się, kogo znajdzie dla mnie. Kiedy cię zobaczyłem, byłem zdumiony. Nie jesteś typem, który robiłby to dla pieniędzy. Teraz wszystko układa się w całość.
Spojrzał na nią.
Zuzanno, nie płacz. Wyleczymy Zosię. To wojowniczka. Nie zniszczyła sięw przeciwieństwie do mnie.
Dlaczego się zniszczyłeś? Jesteś mądry, przystojny, dobry
Uśmiechnął się ironicznie. Powiedz szczerze: czy poślubiłabyś mnie, gdyby wszystko było inaczej?.
Zuzanna pomyślała chwilę i skinęła głową.
Tak. Myślę, że kochałabym cię łatwiej niż tych wielu mężczyzn, co udają bohaterów. Nie chodzi o to. Po prostu nie potrafię tego wyjaśnić.
Staś się uśmiechnął.
Nie musisz. Z jakiegoś powodu wierzę ci.
Kilka dni później przyłapała Stasia na dziwnej roboty. Składał skomplikowane urządzenie.
To trener wyjaśnił. Po wypadku miałem go używać trzy godziny dziennie. Potem przestałem. Teraz wstyd mi przed Zosią i przed tobą.
Zapukano w drzwi. Jan pojawił się w progu.
Proszę?
Wejdź, tato.
Mężczyzna zamarł, widząc co syn robi. Przełknął i zwrócił się do Zuzanny.
Powiedz mi czy poród był trudny?.
Tak, dlaczego?.
Lekarz powiedział, że mocno pociągnęliśmy Zosię, uszkadzając kość skroniową. Z zewnątrz wszystko się goi, ale wewnątrz uciska nerw.
Zuzanna usiadła w krześle.
Co teraz?.
Łzy spłynęły po jej policzkach.
Cicho, nie płacz. Jan rzekł. Lekarz twierdzi, że to nie wyrok. Potrzebna operacja. Usuną to, co uciska, i Zosia wyzdrowieje.
Ale to jej głowa to niebezpieczne.
Staś wziął jej rękę.
Posłuchaj taty. Zosia przeżyje bez tych ataków.
Ile to będzie kosztować?. Jan spojrzał na nią z niedowierzaniem.
To już nie twoja sprawa. Jesteś już rodziną.
Została przy Zosi w szpitalu. Operacja zakończyła się sukcesem. Po dwóch tygodniach mieli wrWróciliśmy do domu, a ja wciąż uczę się, że prawdziwe bogactwo tkwi w odwadze, miłości i wspólnym pokonywaniu przeciwności.
