Zatrzymamy się u ciebie na jakiś czas, bo nie mamy pieniędzy na wynajęcie mieszkania! powiedziała mi moja przyjaciółka.
Jestem osobą bardzo energiczną. Choć mam już 65 lat, wciąż podróżuję po różnych zakątkach Polski, spotykam ciekawych ludzi i odkrywam uroki życia. Z sentymentem wspominam dawne czasy młodości. Wtedy wystarczyło kilka złotych, żeby spędzić wakacje na Mazurach, pojechać nad Bałtyk albo na biwak pod Warszawą z przyjaciółmi. Można było wybrać się na spływ kajakowy Wisłą czy Brdą. Wszystko wydawało się łatwiejsze i dostępne, nawet przy skromnym budżecie.
Niestety, tamte czasy minęły bezpowrotnie. Zawsze uwielbiałam poznawać nowych ludzi. Przyjazne rozmowy na plaży w Sopocie, niezobowiązujące pogawędki w teatrze w Krakowie czy w galerii w Poznaniu. Często takie kontakty przeobrażały się w długoletnie znajomości.
Jednego lata poznałam kobietę o imieniu Bogumiła. Mieszkałyśmy podczas urlopu w tym samym pensjonacie pod Zakopanem. Nasza znajomość szybko przerodziła się w przyjaźń. Po powrocie do domu nadal utrzymywałyśmy kontakt, pisząc do siebie listy.
Kilka lat później, niespodziewanie, otrzymałam telegram. Był zupełnie anonimowy, zawierał tylko krótką wiadomość: O trzeciej nad ranem przyjeżdża pociąg. Spotkaj się ze mną!. Zupełnie nie wiedziałam, kto mógłby mi coś takiego napisać. Z mężem postanowiliśmy nie wychodzić w środku nocy.
Jednak o czwartej rano zadzwonił dzwonek do drzwi. Gdy otworzyłam, zamarłam. Na progu stała Bogumiła, dwie nastoletnie córki Wiktoria i Małgorzata, ich babcia oraz jakiś mężczyzna. Byli obładowani torbami i walizkami. Z mężem byliśmy zaskoczeni, ale zaprosiliśmy ich do środka. Bogumiła od razu zaczęła rozmowę:
Dlaczego nie przyszłaś na dworzec? Przecież wysłałam telegram! To kosztuje!
Przepraszam, nie wiedzieliśmy, kto go wysłał.
Przecież masz mój adres. Teraz jestem tu.
Myślałam, że będziemy tylko pisać do siebie listy
Bogumiła wyjaśniła, że jej córka, Wiktoria, skończyła liceum i chce studiować na Uniwersytecie Warszawskim, a reszta rodziny przyjechała, by jej pomóc. Powiedziała:
Będziemy mieszkać u ciebie! Nie mamy pieniędzy na hotel ani na wynajem mieszkania!
Byłam zszokowana. Przecież nawet nie jesteśmy rodziną. Dlaczego miałabym umożliwić im zamieszkanie u siebie? Musiałam codziennie przygotowywać dla nich posiłki. Co prawda przywieźli kilka produktów spożywczych, lecz nie gotowali nic sami, korzystając tylko z mojego jedzenia. Wszystkie obowiązki spoczywały na mnie.
Po trzech dniach nie wytrzymałam i poprosiłam Bogumiłę i jej bliskich o wyprowadzkę, niezależnie dokąd. Wywiązała się głośna kłótnia. Bogumiła ze złości rozbiła kilka talerzy i zaczęła wrzeszczeć.
Byłam w szoku widząc jej zachowanie. Podczas ich pakowania zniknął mój szlafrok, dwa ręczniki i ku mojemu zdumieniu duży garnek, który nagle się rozpuścił. Do dziś nie wiem, jak go wynieśli.
Tak zakończyła się nasza przyjaźń. Bogu dzięki! Nigdy więcej już nie widziałam Bogumiły ani jej rodziny. Nie potrafię zrozumieć takiej bezczelności!
Teraz jestem o wiele ostrożniejsza w kontaktach z ludźmi. Życie nauczyło mnie, że dobre serce nie zwalnia z rozsądku. Trzeba umieć stawiać granice nawet starym znajomym, bo szacunek do siebie to podstawa.
