Dzisiaj zrozumiałem, jak absurdalnie wyglądam – stoję na taborecie ze sznurem w ręku, a moje zamiary można łatwo źle zrozumieć.
Siedzę na łóżku w samych bokserkach, nogi opuszczone na podłogę. Znów wydawało mi się, że słyszę głos matki.
– Krzysztof, synku… Krzysztof…
Prawie każdej nocy budził mnie jej głos. Wiedziałem przecież, że nie może mnie wołać – od trzech tygodni nie żyła. Mimo to siadałem, nasłuchiwałem, czekałem.
Ostatnie pół roku nie wstawała już z łóżka. Pracowałem zdalnie, by być przy niej. Próbowałem zatrudnić opiekunkę, ale po trzech dniach uciekła, zabierając wszystkie oszczędności i mamine złote kolczyki. Ryzykować więcej nie chciałem.
Siedząc przed komputerem, cały czas nasłuchiwałem. Na pierwsze zawołanie biegłem do niej. Zmęczenie było tak wielkie, że czasem zasypiałem przy monitorze. Tamtej nocy obudził mnie jej głos. Zerwałem się, wpadłem do jej pokoju. Leżała nieruchomo. Płakałem, prosząc w duchu o wybaczenie – bo oprócz żalu czułem też ulgę. *Już nie cierpi. Jestem wolny.*
Ale te trzy tygodnie samotności nie przyniosły radości – tylko pustkę i ciężar, którego nie umiałem udźwignąć.
Mama była zawsze uśmiechnięta, pełna życia. Nuciła, prasując lub sprzątając. Wydawało się, że taka pozostanie na zawsze. Nie wyobrażałem sobie, że przyjdzie dzień, gdy będzie powoli odchodzić.
Sen odleciał. Spojrzałem na zegarek – wpół do siódmej. Za oknem zalegała szara, jesienna mżawka. Jakiś cud sprawił, że i w pokoju świat stał się płaski, pozbawiony koloru. Cicho, pusto, mroczno.
Czułem się równie szary, jak to wszystko. Wstałem, ubrałem się i podszedłem do drzwi jej pokoju. Byłem tam tylko raz po jej śmierci, gdy wybierałem sukienkę na pogrzeb. Otworzyłem drzwi gwałtownie. W nos uderzył znajomy zapach – leki, mocz, ciało zmęczone chorobą. Nie patrząc na puste, pogniecione łóżko, podszedłem do okna, odsunąłem zasłonę i otworzyłem je na oścież.
Do środka wdarł się wilgotny, rześki powiew i odgłosy budzącego się miasta. W dziwny sposób pokój ożył – kolory stały się wyraźniejsze. Poczułem nagły przypływ energii. Zerwałem pościel, starając się nie wdychać niewidzialnego pyłu, rzuciłem na podłogę. Dołączył do tego matczyny szlafrok, wiszący na krześle – jakby czekał, aż znów go założy. Zebrało się sporo. Wrzuciłem wszystko do pralki.
Wróciłem z koszem na śmieci. Jednym ruchem zmiótł z taboretu przy łóżku stos blisterów po tabletkach i opakowań. Do kosza poszedł też kubek, z którego poiłem mamę.
Nakryłem łóżko kołdrą, wyrzuciłem zbędne drobiazgi, przetarłam kurze i umyłem podłogę. Pokój nie odzyskał dawnego życia, ale oddychało się w nim lżej. Pochłonięty sprzątaniem, poszedłem dalej – w końcu wysprzątałem całe mieszkanie.
Rozejrzałem się z satysfakcją. W kuchni zagotował się czajnik. Jakby zarażone moją energią, słońce przedarło się przez chmury. W oddali pojawiła się poszarpana smuga błękitu, przez którą sączyło się światło. Nastrój poprawił się niesamowicie.
W lodówce pusto. Nie pamiętałem, co jadłem w ostatnich dniach – czy w ogóle jadłem. Mama była tak słaba, że przyjmowała tylko płynne, przecierane jedzenie. Nie miałem siły gotować niczego osobno dla siebie – jadłem to samo, co dla niej. Później dojadałem resztki z pogrzebu. Teraz w lodówce stała jedynie półlitrowa słoik ogórków kiszonych, z kożuchem pleśni na powierzchni, oraz butelka z zsiadłym mlekiem. Wszystko wylądowało w worku na śmieci.
Pozostała tylko mocna kawa. Ale po niej w żołądku zrobiło się niedobrze. Narzuciłem kurtkę, włożyłem kartę do kieszeni i wyszedłem wyrzucić śmieci. W drodze powrotnej wstąpiłem do sklepu po chleb, mleko, makaron, pół kiełbasy, jabłka… Mógłbym kupić wszystko, na co padł wzrok, ale się powstrzymałem.
W domu wstawiłem makaron, a sam pochłonąłem dwa kanapki z kiełbasą. Usłyszałem, że pralka skończyła cykl.
Pranie nie mieściło się na sznurach w łazience. Nie mamy balkonu, ani suszarki. Podrapałem się po głowie, zastanawiając się, gdzie je rozwiesić. Pozostał tylko jeden wariant – rozciągnąć sznur w pokoju. Przedpokój i kuchnia za małe. No i co z tego? I tak nikt mnie nie odwiedzi, a pranie wyschnie za parę godzin. Teraz tylko znaleźć sznur.
Znalazłem zwinięty w szufladzie w przedpokoju, gdzie mama trzymała „na wszelki wypadek” różne drobiazgi – rzeczy, których żal było wyrzucić, a które mogły się przydać.
Niespodziewanie przypomniała mi się Alicja. Była moją dziewczyną. Chodziliśmy ze sobą dwa lata. Mama nie miała nic przeciwko ślubowi, ale ja się nie spieszyłem. Sam nie wiedziałem dlaczego. Kochałem ją, ale jednocześnie męczyłem się, gdy spędzaliśmy zbyt dużo czasu razem. Alicja często wracała do tematu ślubu, planowała naszą przyszłość. Może właśnie to mnie w niej drażniło – jej skrupulatne układanie wszystkiego.
Mama mówiła, że jeśli nie ożenię się teraz, to nigdy. I uległem. Ale wtedy zachorowała. Alicja sama odłożyła ślub. Kto by chciał opiekować się chorą teściową?
Na początku przychodziła, współczuła, pomagała gotować. Potem tylko dzwoniła, mówiąc, że jest zajęta. Z każdym dniem telefon milczał coraz dłużej, aż w końcu ucichł całkiem. A mi samemu nie było kiedy dzwonić. I o czym gadać? Wszystko było przecież jasne.
Zadzwoniłem do Alicji, powiedziałem, że mama nie żyje, zaprosiłem na pogrzeb. Wysłuchała mnie obojętnie. Nie przyszła. Szczerze mówiąc, nie żałowałem.
Rozejrzałem się. Jeden koniec sznura przywiązałem do rury przy oknie, drugi… Znalazłem w szufladzie gwóźdź i wbiłem go w framugę drzwi. Dzięki Bogu, że z mamą nie wymieniliśmy starych, drewnianych drzwi na nowoczesne z płyty. Zadowolony z pomysłowości, wspiąłem się na taboret i zacząłemZanim zdążyłem zawiązać sznur, usłyszałem cichy śmiech Ewy, która stała w drzwiach i patrzyła na mnie z tą samą ciepłą iskrą w oczach, która pewnego jesiennego dnia rozjaśniła moją szarą rzeczywistość.
