Kazimierz wrócił do domu wyczerpany po ciężkim dniu pracy. Rzucił teczkę koło drzwi i przeszedł do kuchni, gdzie żona właśnie smażyła kotlety schabowe.
— Jutro wysyłają mnie w delegację — oznajmił sucho. — Spakuj mi torbę.
Wanda odwróciła się, marszcząc brwi z niedowierzaniem:
— Innych nie ma? Dziwne, delegacja w weekend…
Kazimierz nie odpowiedział. Wzruszył tylko ramionami i poszedł się przebrać.
Następnego dnia wyjechał. Minęły dwa dni i oto wrócił. W mieszkaniu panowała cisza. Ani śladu Wandy, ani syna. Wieczór – o tej porze zwykle zawsze byli w domu.
— Dziwne — pomyślał, ściągając kurtkę.
Wyjął telefon i wybrał numer żony. Bez odpowiedzi. Miał zadzwonić ponownie, gdy nagle zauważył na kuchennym stole kartkę. Kilka równych, spokojnych linii pisma, ale z każdym słowem w piersi narastała panika.
„Kaziu. Nie szukaj nas. Miałam dość niedomówień, kłamstw i dystansu. Staś pojechał ze mną do mamy. Potrzebujemy czasu. Nie dzwoń. Jeśli kochasz – daj nam przestrzeń.”
Przeczytał notkę kilka razy. Serce ścisnęło mu się boleśnie. Usiadł na krześle i wpatrywał się w próżnię. W głowie zaczęły wyłaniać się obrazy ostatnich tygodni…
Nowa dyrektor w ich dziale pojawiła się nagle. Po odejściu starszego, szanowanego Henryka Stanisławowicza, stanowisko objęła zimna, pewna siebie kobieta – Jadwiga Janowicz. Plotkowano, że dostała tę posadę dzięki koneksjom, ale nikt nie śmiał mówić tego głośno.
Na pierwszym zebraniu Jadwiga dała jasno do zrozumienia, że nie toleruje fuszerki. Dyscyplina, raporty, zero pobłażania. Kazimierz spóźnił się minutę – i natychmiast spotkał się z jej lodowatym spojrzeniem.
— Zapiszcie, co mówię — jej głos brzmiał jak ostrze noża. — Drugie spóźnienie będzie ostatnim.
Minęły trzy tygodnie. Wszyscy starali się dostosować. Kazimierz trzymał się zasad, pracował sumiennie. I jak się okazało, zostało to zauważone. Pewnego dnia wezwano go do gabinetu dyrektorki.
— Działa pan precyzyjnie. Dlaczego dotąd nie awansował? — spytała Jadwiga, obracając w dłoniach cienki ołówek.
— Nie wiem… — odpowiedział szczerze.
— W piątek w Warszawie odbywa się ważna wystawa. Pojedzie pan. Sprawdzi pan maszyny, zrobi notatki. A może… — zrobiła dramatyczną pauzę, — …zastanowimy się nad awansem.
W środku Kazimierz poczuł sprzeczność. Obiecał przecież synowi wyjść w weekend do parku. Staś czekał. A Wanda… na pewno pomyśli najgorsze.
Ale pojechał.
I jak na złość, w przedziale pociągu natknął się na samą Jadwigę Janowicz. Miała na sobie codzienny, lecz elegancki strój, wyglądała niemal… przyjaźnie.
— Niech się pan nie boi. Nie gryzę — uśmiechnęła się. — Wyjazd wyjdzie panu na dobre.
Rozmawiali przez całą drogę. W hotelu ich pokoje były… obok siebie. Kazimierz zastanawiał się, czy to przypadek.
A wieczorem – pukanie do drzwi. Otworzył i zobaczył Jadwigę. W jednej ręce trzymała butelkę szampana, w drugiej – tabliczkę czekolady.
— Mogę? — szepnęła.
Wszystko potoczyło się szybko. Szampan, lekka rozmowa, spojrzenie… dłoń na ramieniu… Pocałunek, któremu nie zaprotestował.
Po powrocie Kazimierz wyczuł, że coś jest nie tak. Wanda była chłodna. Ale nic nie powiedziała.
Aż w końcu… Znalazła ślad szminki na jego koszuli.
— Co to? — Jej głos był cichy, ale przerażająco spokojny. — Wiedziałam, że to nie była delegacja.
Awantura. Krzyki. Łzy. Kazimierz milczał. Po raz pierwszy spał nie w łóżku, a na kanapie.
Następnego dnia znalazł kartkę na stole.
Stał, trzymając papier w drżących palcach. Nie zauważył, gdy łzy napłynęły mu do oczu. Nie chciał tego. Nie planował. A jednak stało się.
W pracy wrócił do rutyny. Jadwiga zachowywała się jak zawsze – chłodno, neutralnie. Gdy znów zaproponowała wyjazd, stanowczo odmówił:
— Wybaczcie. Nie pojadę. Obiecałem synowi – i nie zamierzam go znów zawieść. Inni koledzy sobie poradzą.
Jadwiga uniosła brew:
— Zdaje pan sobie sprawę, że może to przekreślić pana szanse?
— Zdaję. Ale już zbyt wiele przekreśliłem.
Wyszedł, nie oglądając się za siebie.
W weekend zabrał Stasia do parku. Kupił mu lody. Woził na karuzeli. Patrzył, jak się śmieje. W duszy zapanowała cisza. I po raz pierwszy od dawna – spokój.
Stanowisko dostał ktoś inny. I choć żona nie wróciła od razu, po miesiącu zaczęli rozmawiać. Powoli. Jak dorośli.
A Kazimierz już nigdy nie pomylił kariery z tym, co najważniejsze – rodziną.
