Anton zostawił ją z małą córeczką i odszedł. Lecz gdy zjawiała się teściowa, by zaostrzyć ranę, Lena
Lena nie mogła znaleźć sobie miejsca. Na rękach zasnęła mała Kasia, a ona wciąż nie mogła odejść od okna. Minęła godzina, jak wyglądała na podwórko.
Parę godzin temu jej ukochany mąż Antoni wrócił z pracy. Lena była w kuchni, a on wciąż do niej nie przychodził. Gdy wyszła do pokoju, zobaczyła, że pakuje rzeczy.
Dokąd? spytała zmieszana.
Wynoszę się. Pozostawiam ciebie dla ukochanej kobiety.
Antoni, żartujesz? Coś w pracy? Wyjeżdżasz służbowo?
Czemu nie rozumiesz? Miałem cię dosyć. W głowie masz tylko Kasię, mnie nie dostrzegasz, o siebie nie dbasz.
Nie krzycz, Kasię obudzisz.
Proszę znowu. Tylko o niej myślisz. Mężczyzna odchodzi, a ty
Prawdziwy mężczyzna nie zostawiłby żony z maluchem odparła cicho Lena i poszła do córki.
Znała charakter męża. Gdyby kontynuowała tę kłótnię, wybuchłaby awantura. Łzy już ją dławiły, lecz nie okazałaby ich. Wzięła Kasię z łóżeczka i przeszła do kuchni. Tam Antoni nie zajrzy nic swojego stamtąd nie zabierze.
Widziała przez okno, jak wsiadł do samochodu i odjechał. Nawet się nie obejrzał. Lecz Lena nie potrafiła zasnąć całej nocy. Zadzwonić i żalić się komuś? Nie miała do kogo. Mama dawno jej nie potrzebowała. Uradowała się wyjściu córki za mąż, niemal natychmiast o niej zapominając. Wydawało się, że pani Laura miała tylko jedno dziecko młodszego brata Leny. Przyjaciółki? Też młode matki jak ona. Pewnie teraz odpoczywają. I jak miałyby pomóc?
Zasnęła nad ranem. Spróbowała dzwonić do Antoniego, lecz odrzucił połączenie i kazał SMS-em więcej go nie niepokoić.
Wtedy zakwiliła Kasia i Lena podeszła do niej. Nie może się załamywać. Poszedł, i dobrze. Ma córeczkę, o którą musi zadbać. Trzeba myśleć, co dalej.
Sprawdziwszy ilość gotówki w portfelu i na karcie, Lena przeraziła się. Nawet gdyby poprosić gospodynię mieszkania o pięciodniową zwłokę w czynszu do zasiłku, wciąż nie wystarczyłoby pieniędzy. Trzeba coś jeść. Mogłaby dorobić zdalnie, lecz Antoni zabrał swój laptop.
Miała jeszcze dwa tygodnie opłaconego wynajmu, by coś wymyślić. Lecz pomysły potrzebowały pośpiechu.
Lecz gdy obdzwoniła wszystkich znajomych, zrozumiała, że nic nie wskóra. Żadna praca jej nie weźmie z małym dzieckiem. Nawet by zamiatać podłogi, musiałaby zostawić Kasie na godzinę, może dwie. Nie miała z kim. Zmiana mieszkania też by nie pomogła. Wynajmowali już niedrogie mieszkanie. Jedynym wyjściem było pójść do rodziców. Ale spóźniła się z życiem rodzinnym, podczas gdy brat ożenił się wcześnie. Mieszkał u matki z rodziną i rosnącymi bliźniętami. Na dwupokojowe mieszkanie przypadało pięcioro, a jeśli ona z Kasią przyjdą jak się pomieszczą?
Lena oznajmiła gospodyni, że wyprowadzi się z końcem opłaconego okresu. Nie mogła usiedzieć na miejscu. Tak, można wynająć pokój w akademiku, nawet oglądała oferty. Lecz sąsiedztwo było takie, że wrogowi nie życzone. Pisała do Antoniego o pomoc pieniężną dla córki, lecz nie odbierał. Nawet nie czytał wiadomości. Widocznie dołączył do czarnej listy.
Pięć dni zostało do eksmisji i Lena zaczęła pakować rzeczy. Nie było ich wiele, lecz potrzebowała czymś się zająć. W tej chwili ktoś zadzwonił do drzwi.
Otworzyła i stanęła zdumiona. Na progu była Walentyna Michała teściowa.
*Czyżbym miała jeszcze większe kłopoty?* pomyślała Lena, przepuszczając ją do środka.
Z Walentyną Michałową zawsze miała napięte stosunki. To gdy uśmiechają się do siebie, lecz w duszy nienawidzą. W dzień poznania, jeszcze jako narzeczona, teściowa dała do zrozumienia, że Lena jej nie odpowiada. Jak wiele matek uważała wybór syna za nietrafiony. Lepszą można by znaleźć. Dlatego Lena od razu zaznaczyła, że nie będą mieszkać razem. Po prostu by się nie dogadały. Wynajęli kwaterę.
Gdy teściowa przychodziła w gości, było jak w dowcipach Bożenko, a tu kurz w ogóle wycierasz?. Jedzenie Leny Walentyna uważała za paszę dla świń. Gdy Lena zaszła w ciążę, teściowa nieco złagodniała. Lecz gdy urodziła się Kasia, natychmiast stwierdziła, że dziecko nie po ich stronie, więc Antoni musi sprawdzić ojcostwo.
Dopiero gdy Kasia skończyła pół roku, Walentyna Michałowa zaczęła dostrzegać znajome rysy i czasem brała na ręce.
Antoni, jak umiał, uspakajał żonę. Mówił, że matka wych
Walentyna zastanowiła się przez chwilę, lecz jej serce, choć zmęczone niewdzięcznością syna, było pełne dla tych, którzy naprawdę potrzebowali jej bezwarunkowej miłości i dachu nad głową. Pomyślała więc, że choć zawiodła jako matka dla Antoniego w głębi duszy, na długa droga przemiany pozwoliła jej stać się prawdziwą ostoją dla Leny i Kasi; wzięła więc w dłonie ręce synowej i, patrząc jej prosto w oczy z czułością, której Lena nigdy wcześniej od niej nie doświadczyła, powiedziała cicho, że los dał jej szansę naprawienia błędu i nauczenia syna, choć pośrednio, że nie ma większej krzywdy niż porzucić własne dziecko, a prawdziwa rodzina buduje się na wzajemnym wsparciu i przebaczeniu, nawet gdy świat się wali.
Zarzucone przez męża, z maleńką córeczką u boku, Lena staje do walki.
