Zamieszkaj u koleżanki, nasza ciotka z Krakowa przyjedzie na miesiąc rzucił mąż, wystawiając mój walizkę na drzwi.
Pani Nadia! Pani Nadia, znowu zaparkowała panienko auto na moje miejsce! Wczoraj prosiłam, żeby nie zajmować!
Pani Klaudia, a co to za miejsce? Na podwórku nie ma wyznaczonych miejsc! Gdzie chcę, tam parkuję!
Jak to nie? Mieszkam tu trzydzieści lat! Zawsze stało tam!
No i co? To nie daje wam prawa do zajęcia!
Grażyna stała przy klatce z ciężkimi torbami z zakupami, słysząc, jak dwie sąsiadki kłócą się o miejsce parkingowe. Chciała przejść obok, ale kobiety zablokowały cały korytarz, machając rękoma i podnosząc głosy.
Przepraszam, można przejść? szepnęła Grażyna.
Sąsiadki niechętnie się rozeszły, wymieniając gniewne spojrzenia. Grażyna przeczołgała się między nimi, popychając drzwi klatki ramieniem. Torby tak obciążały ręce, że palce zdrętwiały. Powinna była wziąć wózek, ale zawsze o tym zapominała, dopóki nie dotarła do domu.
Weszła na czwarte piętro po schodach winda, jak zwykle, nie działała. Zatrzymała się przed własnymi drzwiami, przeniosła torby na jedną rękę, drugą zagłębiając w kieszeni kurtki, wyjęła klucze. Otworzyła drzwi i stanęła w szoku.
W korytarzu leżała jej niebieska walizka podróżna, zamknięta, rączka podniesiona, jakby miała być gdzieś przeniesiona.
Witek? zawołała, wchodząc do mieszkania. Jesteś w domu?
Tak, w kuchni! odezwał się mąż.
Grażyna położyła torby na podłodze, zdjąła kurtkę i ruszyła do kuchni. Wiktor siedział przy stole z filiżanką kawy, przeglądając coś w telefonie.
Cześć rzucił, nie podnosząc oczu.
Cześć. Witek, po co ta walizka w korytarzu?
Wiktor w końcu odłożył telefon i spojrzał na żonę.
No wiesz, Grażyna, mam sprawę. Pamiętasz moją ciocię Zofię z Krakowa?
Grażyna zmarszczyła brwi, przywołując wspomnienie. Ciocia Zofia, siostra ojca Wiktora, starsza kobieta, którą widywała jedynie przy rodzinnych uroczystościach.
No tak, trochę.
Otóż przyjechała do Warszawy na cały miesiąc. Ma operację, a potem rehabilitację. Zaprosiłem ją, żeby u nas zamieszkała.
Grażyna wolno usiadła na krześle.
Zaprosiłeś ją do nas? Na miesiąc?
Tak. Co w tym złego? To rodzina.
Witek, mamy kawalerkę. Gdzie ona ma spać?
Wiktor dopił kawę i położył filiżankę na stole.
Właśnie o to chodzi. Miejsca mało. Pomyślałem, że może przeprowadzisz się na chwilę do znajomej. Na przykład do Lenki? Ona mieszka sama w dwupokojowym mieszkaniu, ma miejsce. Ciocia Zofia przespaceruje miesiąc, a ty wrócisz.
Grażyna patrzyła na męża, nie wierząc uszom.
Co?
No, zamieszkaj u Lenki. Ona ma pokój wolny. Ciocia Zofia zostanie tu na miesiąc, a potem wyjedzie. Ty wrócisz.
Witek, chcesz, żebym się wyprowadziła z własnego mieszkania?
Nie wyprowadzasz się, tylko tymczasowo mieszkasz gdzie indziej. To ciocia Zofia! Musi przejść operację, nie może leżeć w szpitalu, potrzebuje domowej opieki!
Kto się nią będzie opiekował?
Ja. I ona sama, w miarę możliwości.
Grażyna wstała, przeszła po kuchni. Głowa wirowała. To absurd mąż wypędza ją z własnego lokum dla kogoś obcego.
To moje mieszkanie, tu mieszkam. Nie wyjadę nigdzie.
Wiktor zmarszczył brwi.
Grażyna, nie bądź uparta. To tylko na chwilę! Miesiąc to nie mało, ale…
Miesiąc to długo! Dlaczego mam wyjeżdżać? Niech ciocia Zofia wynajmie mieszkanie albo zostanie w hotelu!
Nie ma pieniędzy na hotel! Grażyna, co ty, jesteś skąpa? To rodzina!
Nie jestem skąpa! Po prostu nie rozumiem, po co mam poświęcać swój komfort!
Wiktor gwałtownie wstał, chwycił klucze ze stołu.
Już wszystko załatwiłem. Ciocia Zofia przyjedzie dziś wieczorem. Walizkę spakowałem, rzeczy ułożyłem. Jedź do Lenki. Zadzwoniłem już do niej, zgodziła się cię przyjąć.
Zadzwoniłeś do Lenki?! Bez mojej wiedzy?!
Tak. Nie traćmy czasu. Grażyna, przestań dramatyzować. Pakuj się.
Wyszedł z kuchni. Grażyna stała, czując, jak w środku wszystko wrze. Ruszyła w korytarz, w którym Wiktor już zakładał kurtkę.
Witek, sto… Musimy to przedyskutować.
Nie ma co dyskutować. Decyzja podjęta. Oto twoja walizka i pieniądze na taksówkę.
Wrzucił jej kilka złotych do ręki. Grażyna patrzyła na pieniądze, na walizkę, na męża. Czy to naprawdę się dzieje? Czy naprawdę wypędzają ją z własnego domu?
Nie wyjadę.
Wyjedziesz. Grażyna, nie komplikuj. To tylko miesiąc, potem wrócisz.
A jeśli nie chcę?
Wiktor westchnął, drapiąc się po twarzy.
Grażyna, przestań zachowywać się jak dziecko. Ciocia Zofia jest chora, stara, potrzebuje pomocy. A ty tylko kaprysujesz!
Nie kapryszę! Bronię swojego prawa do mieszkania!
Prawa, prawa… Ty zawsze o swoich prawach! A co z rodziną? A co z pomaganiem bliskim?
Grażyna poczuła łzy, które zaczęły spływać po policzkach. Odwróciła się, by mąż nie widział.
Dobrze. Pojadę.
Chwyciła walizkę i podeszła do drzwi. Wiktor odprowadził ją do progu.
Będziesz mądra. Zadzwonię, gdy ciocia Zofia wyjedzie.
Grażyna wyszła na klatkę, drzwi za nią zatrzasnęły się z hukiem. Stała z walizką, nie wiedząc, co robić. Łzy kapały na podłogę.
Wyciągnęła telefon i zadzwoniła do przyjaciółki Leny.
Lena, cześć! Witek mówi, że przyjadę do ciebie. Czekasz?
Oczywiście! Nie ma problemu, mam miejsce!
Zamówiła taksówkę, zsunęła się do podwórka. Samochód podjechał szybko. Usiadła z tyłu, podała adres Leny. Patrzyła przez okno, niewyraźnie widząc miasto przez łzy.
Lena otworzyła drzwi, objęła ją.
Grażyna, co się stało? Witek powiedział, że ciocia przyjechała, a ty masz na noc u mnie. Ale płaczesz!
Witek mnie wyrzucił. Po prostu wyrzucił z domu.
Jak wyrzucił?
Opowiedziała całą historię. Lena kiwała głową, wzdychając.
Twój Witek to dranie! Bez konsultacji!
Tak. Powiedział, że decyzja podjęta, i tyle.
Lena poprowadziła ją do pokoju, usiadła ją na kanapie.
Grażyna, jesteś pewna, że to tylko ciocia?
Co innego?
Nie wiem… Wyrzucić żonę dla cioci… To dziwne. Co z wami?
Grażyna zamyśliła się. Ostatnie miesiące Witek był coraz bardziej zamknięty, chłodny, spędzał noc w telefonie. Rozmowy przygasały, filmy razem oglądane przestały.
Nie wiem, Lena. Coś się zmieniło.
Coś się zmieniło?
Stał się milczący, drażliwy. Zawsze jedliśmy razem, a teraz po kolacji wpada w łóżko i patrzy w telefon.
Lena zmarszczyła brwi.
Może ma kochankę?
Myślisz?
Tak.
Grażyna potrząsnęła głową.
Nie, Witek nie taki.
Mężczyzna, który wyrzuca żonę z domu, nie jest uczciwy.
Te słowa wbiły się w jej serce jak drzazga. Położyła się na kanapie, przewracała się całą noc, myśląc o Wiktorze, o cioci Zofii, o tym, co dzieje się w jej mieszkaniu.
Rano zadzwoniła do Wiktora.
Witek, jak leci? Ciocia przyjechała?
Tak, przyjechała. Wszystko w porządku. A ty?
Dobrze. Może wpadnę dziś po rzeczy?
Nie, nie przychodź. Ciocia Zofia odpoczywa, nie chcę jej niepokoić.
Tylko na minutkę…
Nie. Powiedz, czego potrzebujesz, przywiozę.
Wiktor obiecał przynieść kilka rzeczy wieczorem. Grażyna odłożyła słuchawkę, zamyślona.
Lena, nie chce, żebym wracała.
Widzisz? Coś jest nie tak. Jedź, sprawdź.
Nie wpuszczy mnie…
Masz klucz?
Tak.
To jedź, kiedy go nie będzie. Wiktor w pracy w dzień?
Tak.
To dziś.
Z niepewnością, ale ciekawością, Grażyna w południe pojechała do domu. Wjechała na czwarte piętro, otworzyła drzwi własnym kluczem. W mieszkaniu panował cisza. Przeszła korytarzem, zajrzała do sypialni pościel ułożona, na nocniku leżały lekarstwa. W kuchni leżała kartka. Podniosła ją i przeczytała:
Wiktorze, jedziemy dziś na badanie. Wracam wieczorem. Nie martw się. Twoja ciocia Zofia.
Uspokoiło ją to. Ciocia naprawdę tu mieszka. Właśnie miał wrócić.
Zanim zdążyła odejść, zadzwonił domowy telefon. Na wyświetlaczu: Mama. To mama Wiktora, teściowa.
Halo?
Wiktor? brzmiał głos Gali, teściowej.
To ja, Grażyna. Dzień dobry, Pani Galino.
Grażyna? Co robisz w domu? Witek mówił, że wyjechałaś.
Wyjechałam, ale musiałam coś odebrać.
Rozumiem. A jak ciocia? Czy już wróciła?
Tak, po badanie jedzie, wróci wieczorem.
Badanie? Witek mówił, że operację jutro mają!
Grażyna zamarła.
Jutro? Ale ciocia ma tu mieszkać cały miesiąc…
Miesiąc? Skąd to wiesz? Witek mówił, że tydzień maksymalnie. Operację zrobią, kilka dni w szpitalu, potem wróci do Krakowa.
Tydzień?
Tak. Nie wiesz o niczym?
Nie, przepraszam, muszę iść.
Po rozłączeniu serce waliło jak młot. Miesiąc kontra tydzień Witek kłamał.
Przeszukała szafę. Ubrania były na swoich miejscach, nic nie poruszono. Otworzyła szufladę w komodzie wszystko leżało tak, jak zostawiła. Spojrzała na stolik nocny, leżał tam notes. Otworzyła go. Na pierwszej stronie, w ręku Wiktora, widniało słowo Plan.
1. Przekonać Grażynę, by wyjechała.
2. Spotkać się z pośrednikiem.
3. Pokazać mieszkanie potencjalnym nabywcom.
4. Sfinalizować dokumenty.
5. Otrzymać pieniądze.
6. Przeprowadzić się do Sary.
Wiktor planował sprzedaGrażyna podjęła decyzję, że wolność jest ważniejsza od kłamstw, и бросила всё, aby начать новую жизнь.
