**Dziennik, 15 października**
Zamieniłem miłość na bogactwo. A los zwrócił mi ją teraz ciężarną, podającą posiłki w eleganckiej restauracji. To, co wydarzyło się tej nocy, nie tylko zakończyło moje zaręczyny, ale i odmieniło całe moje życie.
Siedziałem przy stoliku w ekskluzywnej knajpie w Warszawie, obok mojej narzeczonej, Alicji, gdy kelnerka podała nam menu. Gdy podniosłem wzrok, serce zamarło: to była Zosia.
Nasze spojrzenia spotkały się na sekundę, oboje zaskoczeni. Zosia była moją pierwszą miłością, z czasów, gdy byłem biednym chłopakiem z małej wsi pod Lublinem. Przysięgaliśmy sobie wieczną miłość, siedząc na dachu starej stodoły, patrząc na zachód słońca.
W tamtej chwili coś, co głęboko zakopałem w sercu, znów się odezwało uczucie. I wydawało się, że Zosia czuje to samo.
Alicja szybko wyczuła dziwną atmosferę i spytała, czy się znamy. Skinąłem głową, nie wspominając, że Zosia była wielką miłością mojej młodości. Kelnerka służyła spokojnie, ale coś zwróciło moją uwagę była w ciąży. Wątpliwości gryzły mnie: co się z nią działo przez te wszystkie lata?
Ostatni raz widziałem ją, zanim wyjechałem na studia. W bolesnym pożegnaniu Zosia błagała, żebym został, ale ja wybrałem marzenia chciałem dorobić się fortuny i zostawić ubóstwo za sobą. W dużym mieście osiągnąłem sukces, ale zawsze czułem pustkę. Pieniądze rozwiązują wiele problemów, ale nie leczą wszystkich ran.
Gdy poznałem Alicję, myślałem, że znalazłem idealną partnerkę piękną, wpływową, z dobrego domu. Ale w głębi duszy wiedziałem, że to nie była miłość. Teraz, widząc Zosię, wątpliwości zmieniły się w pewność.
Gdy Alicja wyszła do łazienki, Zosia wróciła zapytać, czy czegoś nie potrzebujemy. Wtedy nie wytrzymałem poprosiłem, by usiadła.
Mówiła prosto. Wyjechała do miasta, szukając mnie, ale spotkały ją tylko trudności. Żadnych studiów, tylko kiepsko płatne prace. Spała nawet na dworcu, aż w końcu przygarnął ją właściciel restauracji, który ją oszukał i porzucił, gdy zaszła w ciążę. Łzy spływały po jej twarzy, gdy opowiadała. Przytuliłem ją, czując się bezsilny w końcu wciąż byłem związany.
Gdy poszedłem za Alicją, zastałem ją w objęciach kucharza. Zamiast wstydu, przyznała się bez skruchy ich romans trwał już pół roku.
Ku jej zdziwieniu, nie byłem wściekły. Czułem ulgę. Uśmiechnąłem się i oznajmiłem, że zaręczyny są skończone. Wróciłem, by znaleźć Zosię, ale szef powiedział, że już wyszła.
Wybiegłem na desz
