Zostałam gosposią
Kiedy Aldona postanawia wyjść za mąż, jej syn i synowa są kompletnie zaskoczeni tą wiadomością i nie bardzo wiedzą, jak na nią zareagować.
Jesteście pewni, że chcecie wszystko tak radykalnie zmienić w tym wieku? pyta Kinga, spoglądając na męża.
Mamo, po co takie gwałtowne decyzje? denerwuje się Bartosz. Rozumiem, byłaś sama przez lata i całe życie poświęciłaś mi, ale wychodzić za mąż teraz to trochę nierozsądne.
Jesteście młodzi, dlatego tak myślicie spokojnie odpowiada Aldona. Mam sześćdziesiąt trzy lata, nikt nie wie, ile jeszcze życia przede mną. Ale mam prawo spędzić ten czas z kimś, kogo kocham.
Ale nie śpieszcie się z weselami i formalnościami próbuje przekonać matkę Bartosz. Znacie się z Wiktorem dopiero od paru miesięcy, już chcesz przewrócić życie do góry nogami.
W naszym wieku trzeba się pospieszyć, nie ma na co czekać mówi Aldona. Poza tym co mam wiedzieć: jest dwa lata starszy, mieszka z córką i jej rodziną na dużym mieszkaniu, ma dobrą emeryturę, a na działkę jeździ regularnie.
A gdzie macie zamiar mieszkać? nie rozumie Bartosz. Przecież żyjemy razem, nie ma u nas miejsca dla jeszcze jednej osoby.
Nie martwcie się, Wiktor nie zamierza wchodzić na nasze metry, ja przeniosę się do niego opowiada Aldona. Mieszkanie przestronne, z jego córką się dogaduję, jesteśmy dorośli, więc nie ma podstaw do konfliktów.
Bartosz zamartwia się, Kinga przekonuje go, by zrozumiał i zaakceptował decyzję mamy.
Może jesteśmy po prostu egoistami? rozważa Kinga. Wygodnie nam, że twoja mama nam pomaga i często zajmuje się Polą. Ale ma pełne prawo ułożyć swoje życie. Skoro pojawiła się taka szansa, nie powinniśmy jej przeszkadzać.
Gdyby tylko razem żyli, ale po co ta cała ceremonia? nie dowierza Bartosz. Jeszcze nam brakowało panny młodej w białej sukni i wesela z oczepinami.
Może ludziom z ich pokolenia tak jest po prostu spokojniej i pewniej szuka logicznych wyjaśnień Kinga.
Ostatecznie Aldona wychodzi za Wiktora, którego poznała przypadkiem na rynku, i wkrótce przeprowadza się do jego mieszkania. Na początku wszystko układa się dobrze, domownicy ją akceptują, mąż jest uprzejmy, a Aldona czuje, że w końcu ma szansę na swoje szczęście. Dni płyną spokojnie, z uśmiechem i wzajemną pomocą. Jednak dość szybko układają się pierwsze trudności wspólnego życia.
Może zrobiłaby pani pieczeń na obiad? prosi Magdalena, córka Wiktora. Sama bym przygotowała, ale w pracy mam urwanie głowy, a pani ma więcej czasu.
Aldona rozumie aluzję i bierze na siebie gotowanie, a z tym przychodzą też zakupy, sprzątanie mieszkania, pranie i nawet wyjazdy na działkę.
Skoro jesteśmy małżeństwem, to działka należy do nas obojga mówi Wiktor. Córka z zięciem nie mają czasu, wnuczka jeszcze za mała, więc wszystko robimy razem.
Aldona nie protestuje lubi być częścią dużej, zgodnej rodziny, gdzie rządzą wzajemność i wsparcie. Z pierwszym mężem tego nie zaznała, bo był leniwy i przebiegły, a kiedy Bartosz miał dziesięć lat, po prostu zniknął. Przez dwadzieścia lat nie wiedzieli, co się z nim stało. Teraz życie wydaje się właściwe. Zajęcia nie męczą nawet zmęczona, czuje satysfakcję, nie żal.
Mamo, na co ci ta robota na działce? pyta Bartosz. Po każdym wyjeździe masz skoki ciśnienia, czy to po prostu zdrowe?
Oczywiście, że tak tłumaczy emerytka. Wiktor i ja wyhodujemy tyle plonów, że dla wszystkich starczy, podzielimy się z wami.
Ale Bartosz ma wątpliwości, zwłaszcza że przez kilka miesięcy nikt ich nie zaprosił do siebie, nawet na kawę. Bartosz z Kingą próbowali, Wiktor obiecał wizytę, ale nigdy nie miał czasu, siły ani ochoty. Przestali więc narzucać się, pogodzili się z tym, że nowa rodzina nie jest zainteresowana zacieśnianiem więzi. Jedyne, co chcieli wiedzieć, to że mama jest szczęśliwa i ma się dobrze.
Na początku rzeczywiście tak jest, obowiązki Aldony wydają się przyjemne. Ale ich liczba stale rośnie i zaczyna ją to nieco przytłaczać. Wiktor już pierwszego dnia na działce łapie się za plecy lub narzeka na serce. Żona troskliwie kładzie go do łóżka, a sama zbiera gałęzie, grabi liście, wynosi śmieci do kompostu.
Znowu barszcz? krzywi się Andrzej, zięć Wiktora. Wczoraj jedliśmy, myślałem, że dziś będzie coś innego.
Nie dałam rady przygotować czegoś nowego, nawet na zakupy nie było czasu broni się Aldona. Prałam wszystkie zasłony i potem je zawieszałam, zmęczyłam się, zakręciło mi się w głowie, musiałam odpocząć.
Rozumiem, ale za barszczem nie przepadam odsuwa talerz Andrzej.
Jutro Aldonka na pewno zrobi nam wyborne dania dodaje szybko Wiktor.
I rzeczywiście, następnego dnia Aldona spędza cały dzień w kuchni, by wieczorem wszystko było zjedzone w pół godziny. Później sprząta i tak dzień za dniem. W końcu córka i zięć zaczynają narzekać na każdy szczegół, a Wiktor staje po ich stronie, udając, że to Aldona jest winna.
Przecież nie jestem młoda, też się męczę i nie rozumiem, dlaczego wszystko ma być na mojej głowie? nie wytrzymuje w końcu Aldona, po kolejnej awanturze.
Jesteś moją żoną, czyli dbasz o porządek w domu przypomina Wiktor.
Jako żona powinnam mieć nie tylko obowiązki, ale i prawa mówi zapłakana Aldona.
Potem się uspokaja, znowu próbuje wszystkim dogodzić, utrzymać miłą atmosferę w domu. Ale pewnego dnia nie wytrzymuje. Magdalena z mężem wybierają się na spotkanie ze znajomymi i postanawiają zostawić córkę Aldonie.
Niech wnuczka zostanie z dziadkiem albo idzie z wami, bo ja dziś idę do mojej wnuczki w gości mówi Aldona stanowczo.
I na jakiej podstawie mamy się do ciebie dostosowywać? oburza się Magdalena.
No i nie musicie, ale ja też nie muszę robić wszystkiego dla was przypomina Aldona. Moja wnuczka ma dziś urodziny, mówiłam wam we wtorek! Nie dość, że ten fakt zignorowaliście, to chcecie mnie unieruchomić w domu.
No tak nie można, naprawdę Wiktor aż się czerwieni z nerwów. Plany Magdaleny się psują, a twoja wnuczka jest jeszcze mała, nic się nie stanie, jeśli pogratulujesz jutro.
Nic się nie stanie, jeśli pójdziemy teraz razem do moich dzieci w gości, albo ty zostaniesz z wnuczką, żeby ja mogła wrócić kiedy będę gotowa Aldona nie daje się przekonać.
Wiedziałam, że nic dobrego z tego małżeństwa nie będzie złośliwie mówi Magdalena. Gotuje przeciętnie, porządku nie pilnuje, myśli tylko o sobie.
Po tym wszystkim, co tu zrobiłam przez te miesiące, ty też tak uważasz? pyta Aldona męża. Powiedz szczerze, szukałeś żony czy gospodyni do spełniania zachcianek wszystkich domowników?
Teraz przesadzasz i robisz ze mnie winnego mruga Wiktor. Nie zaczynaj kłótni bez powodu.
Zadałam proste pytanie, zasługuję na odpowiedź nie ustępuje Aldona.
Skoro tak mówisz, rób jak uważasz, ale w moim domu takie podejście do obowiązków nie przejdzie oświadcza z dumą Wiktor.
W takim razie się zwalniam mówi Aldona i idzie pakować rzeczy.
Przyjmiecie znów nieudolną babcię? ciągnie za sobą walizkę i prezent dla wnuczki. Wyszłam za mąż, wracam z powrotem, już mi nie zależy, nie pytajcie, tylko powiedzcie: przyjmiecie mnie?
Oczywiście! rzucają się do niej Bartosz i Kinga. Twój pokój czeka i bardzo się cieszymy, że wracasz!
Cieszycie się tak po prostu? dopytuje Aldona, chcąc usłyszeć upragnione słowa.
A po co jeszcze się cieszyć, jak nie z powrotu bliskiej osoby? dziwi się Kinga.
I wtedy Aldona wie już na pewno, że nie jest służącą. Oczywiście pomaga w domu, zajmuje się wnuczką, ale Bartosz i Kinga nigdy nie korzystali z jej dobroci. Tutaj jest po prostu mamą, babcią, teściową i członkiem rodziny, a nie gosposią. Aldona wraca na stałe do domu, sama składa wniosek o rozwód i stara się nie rozpamiętywać minionych miesięcy.
