— Nie chcę iść do taty… Ciocia Kasia powiedziała, że tata już mnie nie kocha — Kacper przytulił kolana i ukrył w nich twarz, siedząc na łóżku.
Karolina zastygła. Wszystko wyglądało jak zawsze. Pognieciona piżama z samochodami, plecak z zabawkami w kącie, kurtka na krześle. Taki domowy, ciepły bałagan. Tylko syn nie biegał jak szalony po pokoju, ale skulił się w kącie, przygarbiony.
Dziś miał jechać do ojca, ale nagle błagał, by został w domu. Jeśli się zastanowić, od jakiegoś czasu wyjeżdżał bez dawnego entuzjazmu. Karolina próbowała go przekonać, aż w końcu usłyszała prawdę: Kasia, nowa kobieta Darka, go krzywdzi.
— Kacper… — Ostrożnie usiadła obok. — Opowiedz mi, co się stało?
Milczał. W końcu uniósł głowę i spojrzał na nią spod oka. Nie wyglądał jak pięciolatek. W jego wzroku była taka zmęczona smutkiem powaga, jakby był dorosłym, którego nikt nie słucha.
— Tylko się bawiłem… Ona się wściekła, bo zabawka była głośna. Ten robot. Pamiętasz? Zabrała go i powiedziała, że niedługo będą mieli inne dziecko, a tata o mnie zapomni. Że jestem… zbędny. A jeśli komuś powiem — wydech mu się załamał — to nikt nie uwierzy. Bo ciocia Kasia powie, że kłamię. A ona jest dorosła. Jej uwierzą.
Mówił wolno, urywanie, niemal łkając. W Karolinie zakipiał gniew, strach i poczucie winy, że na to pozwoliła. W gardle stanął gorzki guz. Kacper odwrócił się i zaczął drapać paznokciem po prześcieradle. Karolina delikatnie wzięła go za rękę.
— Wierzę ci. Wiesz dlaczego? Bo nigdy nie kłamiesz. No, chyba że o skrytkach z cukierkami.
Chrząknął, ale się nie uśmiechnął.
— Tata wybrał ją zamiast mnie…
— Tata po prostu jeszcze nie wie całej prawdy — odparła, starając się brzmieć pewnie. — Ale zrozumie. Na pewno.
Gdy ułożyła syna spać, postanowiła napić się herbaty. W ciszy nagle przypomniała sobie, jak poznała Kasię. Jeśli można to nazwać poznaniem.
Rok temu dostała wiadomość od anonima: *„Dzień dobry! Nie będę się przedstawiać, ale wiedz, że życzę ci dobrze. Jeśli chcesz wiedzieć, gdzie twój mąż spędza wieczory, przyjdź w poniedziałek o dziewiętnastej do restauracji na ulicy Królewskiej 8. Stolik przy oknie.”*
Wtedy jeszcze zastanawiała się, kto kryje się za „życzliwcem”. Teraz wiedziała: to była Kasia. Życzliwość z posmakiem.
Tamtego wieczora zobaczyła wszystko. Darek naprzeciw Kasi. Ich dłonie na stole. Splecione palce. Pocałunek w policzek. Potem jąkał się o „spotkaniu biznesowym”, „koleżance”, na końcu — że „to nic poważnego”.
Ale Karolina nie zamierzała wybaczyć zdrady.
Rozstali się. Lecz Kacper pozostał. Tak jak Kasia, która wkrótce została żoną Darka.
Jej wizerunek był idealny: uprzejmość, słodka dobroć, umiejętność dogadywania się z dziećmi. Wszystko w jednym. Nawet dawała Kacprowi prezenty na święta. Puzzle, zestawy z dinozaurami, raz — wielkiego pluszowego żółwia.
Ale te podarunki nie były dla niego. Były dla Darka. Kasia nie walczyła o miłość dziecka, lecz o uwagę mężczyzny. Jej czułość była narzędziem, uśmiech — przynętą. A teraz, gdy jej cierpliwość się skończyła, a na horyzoncie pojawiła się perspektywa własnego dziecka, Kasia pokazała prawdziwą twarz.
Pomyliła się w jednym: Karolina mogła oddać mężczyznę. Ale nie uczucia syna.
Na lodówce wisiała lista spraw na jutro, ale Karolinę to nie obchodziło. Miała jeszcze jedno zadanie na dziś. Najważniejsze. Porozmawiać z Darkiem.
Długo wpatrywała się w ekran, zanim nacisnęła „połączenie”. Dzwonienie wydawało się dłuższe niż zwykle. Gdy były mąż odebrał, w jego głosie było lekkie rozdrażnienie. W końcu późno.
— Coś pilnego?
— Pilne. Musimy porozmawiać. O Kacprze.
Zamarł. To czuć było nawet przez słuchawkę.
— Co z nim? Zachorował?
— Nie. Nie chce już do was przyjeżdżać. Mówi, że Kasia go obraża. Że go nie kochasz. Że będziesz miał inne dziecko i o nim zapomnisz.
Zapadła cisza. Wreszcie Darek wybuchnął, z obrażoną dumą, jakby to jego oskarżano o ten podły czyn.
— Karolina, dość już! Naprawdę wierzysz, że uwierzę w te brednie? Znowu zaczynasz. Znów próbujesz wleźć w moje życie i w relację z Kasią przez dziecko!
— Nie zaczynam. Jestem jego matką. I słucham go. A ty, jak widać, nie — odparła twardo. — Bał ci się powiedzieć. I chyba słusznie.
— Po prostu wykorzystujesz dziecko! — rzucił. — Chcesz, żeby przestał się z nami widywać. Żebym czuł się winny i biegał za tobą. To jest chore, Karolina. Po prostu chore.
Nie odpowiedziała od razu, bo bała się, że rozmowa zamieni się w kłótnię. A powstrzymać wściekłość było trudno. W skroniach pulsowało.
Oto Darek. Nie najgorszy ojciec, ale z wieczną podejrzliwością: wszyscy są przeciwko niemu. Potrafił być czuły dla syna, tak. Ale gdy chodziło o Kasię, jego rozum się wyłączał.
— Mówię ci o synu. O tym, że jest krzywdzony. A ty słyszysz tylko siebie. Kasia wmawia mu, że jest ci niepotrzebny. Że jest zbędny. To jest w porządku?
— Ona by tak nie powiedziała. Nigdy. Ona… Stara się. Po prostu jej nienawidzisz. Żal ci, że odeszłem. Wymyśliłaś więc, jak się odegrać.
— Odegrać? — powtórzyła. — Przy tobie się uśmiecha, a potem… Słyszałeś ją kiedykolwiek, gdy mówi do mnie na osobności?
Nie słyszał. Oczywiście, że nie. Gdyby nawet Kasia robiła to przy nim, i tak by znalazł wymówkę.
— Wśród ludzi — cała taka słodka owieczka, wzrok w podłogę, uśmiech. A jak zostajemy same — inny film. „Wybrał mnie”. „To ty go nie utrzymałaś”. „Rozwódka z balastem”. Słyszałam to. Wielokrotnie.
— Nie wierzę. Kasia taka nie jest.
— Akurat taka, Darek. Po prostuKiedy Kacper wybiegł z przedszkola i rzucił się ojcu w ramiona, Karolina zobaczyła w ich uścisku coś, co przypomniało jej, że nawet w najciemniejszym czasie rodzina może odnaleźć drogę do światła.
